2 มีกันแค่สองคน

เวลาต่อมา

ใบชาที่เห็นแม่เดินออกมาจากครัวจึงเอ่ยขึ้นอย่างใส่ใจ

“ช่วงนี้แม่มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

“ก็ไม่มีนิ ถามทำไม” คนเป็นแม่ตอบลูกสาวพร้อมกับยิ้มขื่นเมื่อคิดว่าถ้าไม่มีเงินไปจ่ายหนี้ บ้านหลังนี้ก็จะถูกยึด ซึ่งจะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ เพราะนางรู้สึกอับอายเมื่อคิดว่าถ้าบ้านที่เคยอยู่มาตั้งหลายสิบปีต้องกลายไปเป็นของคนอื่น และตัวเองกับลูกจะต้องกลายเป็นคนไม่มีบ้าน

“ใบชาเห็นแม่ดูเครียดมาหลายเดือนแล้ว ใบชาก็เลยคิดว่าแม่คงจะมีเรื่องให้เครียด”

“แม่ไม่มีเรื่องให้เครียดหรอก ลูกอย่าห่วงเลย แม่ไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” ว่าแล้วคนเป็นแม่ก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป ในขณะใบชาที่นั่งอยู่ก็ยังรู้สึกกังวลและอดห่วงแม่ไม่ได้

วันต่อมา

ตลาดสด 14.30 น.

เมื่อสองแม่ลูกขายกล้วยทอดหมดแล้ว กมลรัตน์ก็เอ่ยกับคนเป็นลูกสาวขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

“ลูกกลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ขอไปทำธุระก่อน”

“ธุระอะไรเหรอแม่ ให้ใบชาไปด้วยได้ไหม”

“อย่าไปเลยลูก แม่อยากไปคนเดียวมากกว่า ลูกกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”

“ได้” ใบชารับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วเดินกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ส่วนกมลรัตน์เมื่อเห็นว่าใบชาเดินออกไปไกลแล้วก็ขึ้นรถประจำทางเดินทางไปยังบ่อนการพนันที่นางไปมาสองปีแล้ว

สาเหตุที่กมลรัตน์ติดการพนันนั้นก็คือ เมื่อสองปีก่อนเพื่อนที่เคยเรียนมาด้วยกันตอนมัธยมต้นโทรมาชวนให้ไปเสี่ยงโชคกับการพนันดู เพื่อนของกมลรัตน์เล่าว่าได้จากการพนันเป็นเงินหลักแสน มันจึงทำให้กมลรัตน์นึกอยากได้บ้าง

ดังนั้นกมลรัตน์จึงลองไปเสี่ยงดู ไปเล่นครั้งแรกได้เงินมาหลายหมื่น พอวันรุ่งขึ้นก็ไปเล่นอีกและได้มาหลายหมื่นอีก จนกระทั่งนางติดการพนันหนักมาก

เล่นไปเล่นมา พอเงินที่ชนะมาแพ้กลับไปหมด นางจึงเริ่มยืมเงินนอกระบบมาเรื่อยๆจนกลายเป็นหนี้ก้อนโต เมื่อเป็นอย่างนั้นกมลรัตน์ก็ไปขอกู้เงินกับยุพาวรรณเพื่อมาปิดหนี้เก่าโดยนำโฉนดบ้านไปค้ำประกัน ช่วงแรกๆก็ได้ส่งดอกอยู่บ้าง แต่พอช่วงหลังๆไม่ได้ส่งเลย มันจึงทำให้ดอกเบี้ยทบต้นจนกลายเป็นว่า จากที่ยอดหนี้จริงสองแสน พอรวมดอกเบี้ยเข้าไปด้วยก็กลายเป็นห้าแสน แต่กมลรัตน์ก็คิดได้เพียงอย่างเดียวว่าต้องเล่นพนันเพื่อให้ได้เงินก้อน หวังจะเอาเงินไปไถ่ถอนบ้าน แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด

กำไรที่ขายกล้วยทอดในแต่ละวันนางจะให้ลูกสาวเก็บไว้ใช้จ่ายในครัวเรือนวันละห้าร้อยบาท ส่วนที่เหลือนางก็เอาไปเล่นการพนัน

บ้านเจคอบ

“มีอาอยากใส่ชุดแต่งงานแล้ว มีอาจะต้องรออีกนานแค่ไหนเหรอคะถึงจะได้ใส่เสียที” หญิงสาวหันถามแฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยสีหน้าเง้างอด

“มีอารออีกหน่อยนะ ตอนนี้พี่ยังไม่พร้อมเลย” ใบหน้าหล่อไร้ที่ติเอ่ยบอกแฟนสาวที่คบกันมาสองปีแล้วด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

มีอากับเจคอบเป็นแฟนกันมาสองปีแล้ว มีอาเป็นเลขาของเขามาก่อน รวมระยะเวลาก็สี่ปีมาแล้วที่มีอาเป็นเลขาให้เจคอบ

เมื่อสี่ปีก่อนมีอามาสมัครงานที่บริษัทของเขา ตอนนั้นเขาขาดเลขาอยู่พอดี ดังนั้นจึงให้เธอมาเป็นเลขา ด้วยความที่ทั้งคู่ได้ทำงานใกล้ชิดกันทุกวันจึงทำให้เจคอบและมีอามีความรู้สึกดีๆให้กัน จนกระทั่งทั้งสองต่างก็มีความรู้สึกชอบพอกันอยู่ในใจ

กระทั่งเมื่อสองปีก่อน

‘ท่านประธานคะ มีอามีเรื่องอยากจะบอกท่านประธานค่ะ’ มีอาเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านายแล้วพูดออกไปทันที

‘ว่ามาสิ’ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองไปยังร่างบอบบางของเลขาสาวแล้วเอ่ยออกไป

‘มีอารู้สึกดีกับท่านประธานมานานแล้วค่ะ มีอา…ชอบท่านประธานค่ะ’ เธอยิ้มเขินและหน้าแดง

‘…’ เจคอบที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรูหลังโต๊ะทำงานถึงกับชะงักและหัวใจเต้นรัวเมื่อเลขาที่ทำงานกับเขามาสองปีเดินเข้ามาบอกว่าชอบเขา ซึ่งเขาก็รู้สึกชอบเธอเหมือนกัน

‘แล้วท่านประธานล่ะคะ มีความรู้สึกเหมือนมีอาหรือเปล่า’

‘ครับ ผมก็ชอบคุณเหมือนกัน’ เขาบอกไปตามความรู้สึกที่เขาก็มีต่อเธอมานานแล้วเหมือนกัน

‘ถ้าอย่างนั้น…เรามาเป็นแฟนกันดีไหมคะ’

‘ตกลง ผมจะเป็นแฟนกับคุณ’ เขายิ้มอ่อนๆ

มีอาระบายยิ้มอย่างดีใจแล้วพูดออกไป

‘งั้นมีอาขอเรียกท่านประธานว่าพี่นะคะ’

‘ได้สิ’

“พี่เจคอบพอจะบอกได้ไหมคะว่ามีอาจะต้องรออีกกี่ปี”

“พี่ไม่อยากกะน่ะ เอาไว้ถ้าพี่พร้อมเมื่อไหร่ พี่จะบอกมีอาเอง”

“คนรอก็ท้อเป็นนะคะพี่เจคอบ” เธอพูดด้วยสีหน้าเง้างอนตามประสา

“มีอาอย่าเพิ่งท้อไปเลยนะ รอให้ทุกอย่างมันพร้อมกว่านี้ แล้วเราค่อยแต่งงานกัน” เขายิ้มบางๆ

“โอเคค่ะ มีอาจะรอให้พี่เจคอบพร้อมก่อนก็ได้” พูดจบหญิงสาวก็หันไปสวมกอดแฟนหนุ่ม แล้วเขาก็กอดเธอ

หนึ่งเดือนผ่านไป

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่กมลรัตน์ใช้วิธีหาเงินด้วยวิธีการเสี่ยงโชคโดยการเข้าบ่อนการพนันทุกวัน ทว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ส่วนมากมักจะเสียเงินเป็นส่วนใหญ่ แต่นางก็ไม่หยุดเล่นการพนัน กำไรที่ได้จากการขายกล้วยทอดในแต่ละวันก็หมดไปกับการพนัน ไว้ใช้จ่ายซื้อกับข้าววันละสามร้อยถึงห้าร้อยเท่านั้น

กมลรัตน์กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม ใบชาที่นั่งอยู่ในบ้านเมื่อเห็นแม่เดินเข้าบ้านมาด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอไม่อยากถามจู้จี้ แต่วันนี้อดไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเธอจึงถามออกไปให้หายกังวลใจ

“แม่มีเรื่องให้เครียดใช่ไหม”

“ไม่นิ” ตอบแบบปัดๆ ไม่กล้าสบสายตากับคนเป็นลูกที่จ้องมาอย่างจับสังเกต

“แม่มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ หรือมีปัญหาอะไรก็บอกมาเถอะ เผื่อว่าใบชาพอจะช่วยแก้ปัญหาให้แม่ได้บ้าง” เธอพูดด้วยสีหน้ามีความกังวล

“ลูกอย่ามายุ่งเกี่ยวกับปัญหาของแม่เลย ปัญหาของแม่ แม่จะจัดการเอง”

ใบชาลุกเดินมายืนตรงหน้าแม่แล้วพูดออกไปด้วยแววตาเป็นห่วง

“เรามีกันแค่สองคนนะแม่ การที่แม่มีปัญหาอะไร แม่ควรบอกให้ใบชาได้รู้ด้วยสิ ใบชาอยากช่วยแก้ปัญหาให้แม่นะ”

“อย่าเลย ลูกอยู่เฉยๆไปเถอะ อย่ามายุ่งเรื่องของแม่” กมลรัตน์พูดด้วยท่าทีเด็ดขาดจนทำเอาใบชาไม่กล้าพูดอะไรอีก ก่อนที่กมลรัตน์จะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป ทิ้งให้คนเป็นลูกที่ยืนมองตามไปรู้สึกเป็นห่วงไม่น้อยกับท่าทีของแม่ตัวเองที่เธอก็รู้ว่าแม่มีเรื่องอะไรอยู่ในใจ