All Chapters of เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Chapter 11 - Chapter 20

สายฟ้าผละตัวขึ้นจากใบหน้าสวยของเธอ ริมฝีปากยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและน้ำสีใสของเธอ ร่างสูงหอบหายใจ มองร่างเล็กที่ยังกระตุกเบา ๆ อยู่บนเตียง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเร็ว ใบหน้าแดงระเรื่อ หลับตาพริ้มจากจุดสุดยอดครั้งแรกที่เพิ่งผ่านพ้นไป เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืน หันไปคว้ากางเกงยีนส์ที่กองอยู่ข้างเตียง หยิบถุงยางอนามัยออกมาซองหนึ่ง มือสั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้นที่ยังค้าง เขาใช้ฟันฉีกซอง แล้วค่อย ๆ สวมครอบลงไปบนแก่นกายที่ยังแข็งขืนและร้อนผ่าว “รอแปบนะมิน...”เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง จัดการจนเสร็จ ก่อนหันกลับมา ทว่าสิ่งที่เห็นทำเอาเขาแทบช็อค คือมินตาหลับไปแล้ว ร่างกายนอนนิ่งสนิท ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แบบคนเมาหนักผสมกับความเหนื่อยล้าเต็มที่ ผมยาวยุ่งกระจายบนหมอน เนินอกยังคงขยับขึ้นลงช้า ๆ เพราะแรงหายใจ แต่ทว่าไม่มีวี่แววว่าจะตื่น ร่างสูงชะงักไปทันที มือที่กำลังจะเลื่อนลงไปจับขาเธอค้างกลางอากาศ “เห้ย!!!” ความรู้สึกไม่พอใจพุ่งขึ้นมาทันใด อารมณ์ที่ถูกจุดไฟจนลุกโชน แล้วถูกปล่อยค้างกลางทางแบบนี้ มันทั้งร้อนทั้งคันยุบยิบไปทั้งตัว เขากัดฟันกรอด มองร่างเปลือย

หลังจากเมื่อวานอาจารย์ยกคลาส วันนี้ทั้งคณะก็ต้องชดใช้กรรมด้วยการตื่นเช้า มาเรียนในเวลาแปดโมง พักเที่ยงกลุ่มของสายฟ้ามานั่งทานข้าวเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหารของคณะ ทั้งกลุ่มยังคงพูดคุยและหัวเราะกันคิกคักเหมือนเคย แต่สายฟ้ารู้สึกได้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป มินตาเดินมาถึงโต๊ะช้ากว่าปกติ เพราะตอนจบคาบเรียน เธอเป็นคนเอารายงานไปส่งให้อาจารย์ และบอกให้เพื่อนคนอื่นไปรอที่โรงอาหารได้เลย ให้เหตุผลว่ากลัวคนจะแน่นจนไม่มีที่นั่ง เมื่อเธอมาถึง ก็ทำเพียงแค่ยิ้ม เธอถือจานข้าวอยู่ในมือ ก่อนจะนั่งลงข้างขนมจีนทันที โดยไม่เหลือบมองมาทางเขาเลยสักนิด “ทำไมไม่นั่งตรงนี้”สายฟ้าเอ่ยถามเสียงเบา พยายามทำเป็นปกติ ทุกครั้งไม่ว่าจะเป็นนั่งในห้องเรียนหรือโรงอาหาร มินตาจะนั่งข้างเขาตลอดมันรู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่ตอนคาบเรียนที่เธอสลับที่นั่งกับขนมจีน แต่ตอนนั้นที่เขากำลังจะอ้าปากถามเธอ อาจารย์ประจำวิชาก็เข้ามาสอนพอดี “ตรงนั้นร้อนอ่ะ เปลี่ยนฝั่งนั่งบ้างล่ะกัน”มินตาเอ่ยตอบออกมา เธอหันมามองเขาแค่แวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปคุยกับขนมจีน ขนมจีนที่ยังดูงง ๆ กับอาการของเพื่อน แต่ทว่าเธอเป็นคนฉลาดก็สามารถที่จะเดาเรื่องราว

พูดจบเธอก็เดินเข้าไปใกล้เพื่อน เอามือจับไหล่บางของมินตาเพื่อปลอบใจ “ถ้าแกยอมให้เป็นแบบนั้น สุดท้ายคนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือแกเองนะ เพราะตอนนี้สายฟ้ามันกำลังพยายามมูฟออนจริง ๆ แล้ว แกจะปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ? หรือจะยอมรับว่าที่จริงแล้ว ที่ผ่านมา แกก็ไม่ได้คิดกับมันแบบเพื่อนเหมือนกัน” มินตาเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลยิ่งกว่าเดิม เธอส่ายหน้าไปมา เพราะคิดไปถึงภาพนั้นแล้วก็รู้สึกยอมรับไม่ได้ “ฉันไม่รู้ว่ะ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้เหมือนกัน” เวลาต่อมา ตอนเย็นขนมจีนมาส่งมินตาที่คอนโด แต่เธอที่เบื่อไม่อยากกลับห้อง และไม่ได้มีธุระที่ไหน ก็ขอขึ้นมานั่งเล่นบนห้องของมินตาด้วย ห้องพักของมินตาเป็นห้องขนาดเล็ก มีเตียงนอนกลางห้อง ไม่มีห้องนั่งเล่น มีแค่ห้องครัวเล็ก ๆ ค่าเช่าไม่ได้แพงมาก ตามฐานะทางบ้านของเธอที่เป็นคนต่างจังหวัด เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ตั้งแต่มัธยม ในช่วงมัธยมนั้นเธออาศัยอยู่กับคนเป็นป้า เพิ่งจะได้แยกออกมาอยู่คอนโดตอนเธอเข้าเรียนมหาลัย “แกนอนพักก่อนก็ได้นะ ฉันไม่กวนหรอก แค่อยากนั่งเป็นเพื่อน” “ขอบใจนะ ถ้าแกหิวก็สั่งอะไรมากิน ฉันจะนอนเล่นบนเตียงนี่แหละ” ทั้งสองนั่งเงียบกันพักใหญ

มินตายังคงเงียบไม่ตอบ จนร่างสูงต้องยกแขนขึ้นจับแขนเล็กของเธอ “ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่มิน” คนถูกถามกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ รู้ว่าถ้าเธอยืนนิ่งไม่ตอบ เขาคงไม่ปล่อยแขนเธอง่าย ๆ แน่นอน จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย ฉันปกติดีทุกอย่าง แค่นอนน้อย” คำพูดนั้นหลุดออกมาแบบไม่ผ่านการคิดของสมอง แต่ทว่าพอพูดจบ เธอกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในอกมันแตกสลายลง สายฟ้าเหยียดยิ้มออกมา ขนาดเขาจับอาการของเธอได้ขนาดนี้ เธอก็ยังคงปฏิเสธเสียงแข็งบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร แล้วจะให้เขาทำยังไงได้ ในเมื่อถึงขนาดนี้แล้วเธอก็ยังคงไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง “อืม...งั้นก็ดีแล้ว” เขาพูดพลางเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น ราวกับกำลังกลั่นกรองประโยคต่อไปออกมา “ส่วนฉันเอง...ก็มีความสุขดีว่ะ” "....." “เจ้าขาน่ารัก ฉันอยากให้เธอเข้ากับน้องเขาได้นะ เพราะเธอคือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ไม่แน่หลังวันเกิดฉัน เราอาจจะคบกันจริงจังก็ได้” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงตรงเข้ามาที่อกข้างซ้ายของเธอ รู้สึกเหมือนถูกพรากลมหายใจออกไปทั้งหมด มือเล็กดำกระโปรงนักศึกษาแน่น “ดีใจด้วยนะ” เธอพูดเส

ระหว่างทางไปทะเลพัทยา รถตู้คันหรูแล่นไปตามถนนสายหลักด้วยความเร็วปกติ มังกรเปิดเพลงตามคำขอของขนมจีน มีเสียงหัวเราะของไคโรดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่เขาพยายามแกล้งขนมจีนที่นั่งข้างกัน จนในที่สุดขนมจีนก็ยอมแพ้ และเหนื่อยที่จะทะเลาะกับเขา จึงฟุบหลับลงบนบ่าของเขาไปทันที มินตาที่นั่งแถวหลังสุด มองภาพเพื่อนสองคนแล้วหัวเราะออกมา ก่อนจะหันหน้ามาหาสายฟ้าที่นั่งตรงกลางระหว่างเธอกับเจ้าขา แล้วเอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด “ฉันง่วงแล้วอ่ะ ขอนอนก่อนนะ” โดยไม่รอคำตอบ เธอค่อยทิ้งศีรษะลงพิงบ่ากว้างของเขา ผมยาวสวยสัมผัสกับคอเสื้อเขา กลิ่นแชมพูหอมฟุ้งของเธอลอยแตะจมูกของเขา ลำตัวเธอขยับเข้าใกล้จนไหล่ซ้ายแนบสนิทกับไหล่ขวาของเขา ร่างแกร่งกระตุกเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เขาหันมองเธอแวบหนึ่ง เห็นดวงตากลมโตปิดสนิท ใบหน้าสวยที่ดูสงบเหมือนหลับจริง ๆ แต่ทว่าเขารู้ดีว่าเธอไม่ได้หลับ เธอกำลังทำอะไรบางอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต "อึก" เขากลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าขยับตัวหนี แต่ก็ไม่ได้ผลักเธอออก มือที่วางบนตักกำเข้าหากันแน่น ราวกับกำลังพยายามควบคุมความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนขึ้นมา เธอยังคงเป็นคนที่ทำให้เขาควบคุมตัวเอ