รสชาติของการเอาชนะ

ตะหลิวในมือเหนือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนทะลุจุดเดือด

"คุณพูดบ้าอะไร ตึกนี้ป้าศรีแกให้เราเช่ามาเป็นสิบปี สัญญาเพิ่งหมดไปเดือนที่แล้ว แกบอกว่าจะต่อสัญญาให้!" เหนือก้าวพรวดออกจากหลังเตามายืนประจันหน้ากับชายแปลกหน้า แม้ส่วนสูงของเขาจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเกือบสิบเซนติเมตร แต่แววตาวาวโรจน์นั้นไม่ได้ลดละเลยแม้แต่น้อย

"งั้นป้าศรีของคุณก็คงลืมบอกว่า แกขายตึกนี้ให้ผมเพื่อเอาเงินไปอยู่กับลูกที่เมืองนอกแล้ว" คินตอบเสียงเรียบ พลางยื่นหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์สัญญาซื้อขายและโฉนดที่ดินที่โอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้วให้ดู "ตามกฎหมาย เมื่อสัญญาเช่าเดิมหมดลงและไม่มีการต่อสัญญาใหม่ ผมในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์คนปัจจุบัน มีสิทธิ์ให้พวกคุณย้ายออก... ภายในสามสิบวัน"

เหนืออ้าปากค้าง หันขวับไปมองแม่ที่เดินออกมาจากหลังร้านพอดี ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนซีดเผือด บ่งบอกว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดคือความจริง

"แต่... แต่เราไม่มีเงินก้อนไปมัดจำที่ใหม่หรอกนะคุณ" ป้าหอมพูดเสียงสั่น "ขอเวลาเราสักสามสี่เดือน..."

"ไม่ได้ครับ แพลนรีโนเวทร้านของผมถูกวางตารางไว้หมดแล้ว ทุกวันที่ล่าช้าคือต้นทุนที่ผมต้องจ่าย" คินตัดบทอย่างเลือดเย็น เขาเป็นนักธุรกิจและเป็นเชฟที่ยึดถือความเป๊ะ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผน "ผมจะให้ทนายส่งหนังสือแจ้งเตือนอย่างเป็นทางการพรุ่งนี้ ขอตัวครับ"

คินหันหลังเตรียมเดินกลับไปที่รถ แต่คำพูดประโยคต่อมาของเหนือทำเอาฝีเท้าของเขาสะดุด

"รวยซะเปล่า แต่ไม่มีน้ำใจ อาหารที่ออกมาจากคนแล้งน้ำใจแบบคุณ มันก็คงมีแต่ความจืดชืดและจอมปลอม!"

คินหันขวับกลับมา แววตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้วาวโรจน์ขึ้นมาแวบหนึ่ง สำหรับเชฟระดับมิชลินสตาร์ การดูถูกอาหารของเขาคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่ยอมรับไม่ได้

"เด็กเมื่อวานซืนที่ทำอาหารคลุกฝุ่นริมถนนแบบคุณ มีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์อาหารของผม?" คินก้าวเข้ามาใกล้เหนือจนปลายรองเท้าแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นควันไฟจากตัวเหนือ สร้างบรรยากาศที่ทั้งตึงเครียดและประหลาดล้ำ

"สิทธิ์ของคนที่ทำอาหารจาก 'ใจ' ไงล่ะ!" เหนือเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "ถ้าคุณเจ๋งนัก เรามาแข่งกันไหมล่ะ?"

"แข่ง?" คินแค่นหัวเราะในลำคอ "ไร้สาระ"

"กลัวล่ะสิ! เชฟเทวดาอย่างคุณคงกลัวแพ้ร้านอาหารตามสั่งข้างถนน!" เหนือจงใจพูดเสียงดังจนลูกค้าในร้านเริ่มหันมามอง "ถ้าผมชนะ คุณต้องให้เวลาแม่ผมหาที่ใหม่หกเดือน ห้ามไล่เราออกเด็ดขาด!"

คินหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เหมือนลูกหมาบ้ากำลังขู่ฟ่อ เขาควรจะเดินหนีไปและปล่อยให้ทนายจัดการ แต่ศักดิ์ศรีในฐานะเชฟมันค้ำคอ

"แล้วถ้าคุณแพ้ล่ะ?" คินถามกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"ถ้าผมแพ้..." เหนือกลืนน้ำลายลงคอ นึกถึงความจริงที่ว่าเขาไม่มีเงินหรือของมีค่าอะไรเลย "ถ้าผมแพ้ ผมจะย้ายออกทันทีในสามวัน และ... และผมจะไปเป็นเบ๊ เป็นลูกมือล้างจานในร้านของคุณให้ฟรีๆ สามเดือนเลยเอ้า!"

มุมปากของคินยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เหนือรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"ตกลง" คินตอบรับเสียงหนักแน่น "พรุ่งนี้บ่ายสามโมง ที่ครัวสตูดิโอของผม เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ... พ่อครัวสตรีทฟู้ด"