บทที่ 1

"แม่คะ... ฝากบอกคุณปู่ทีนะคะว่าหนูตกลงจะกลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ค่ะ"

"จริงเหรอ?!" แม่ของฉันดูดีใจขึ้นมา แต่แล้วก็รู้สึกถึงความผิดปกติ "เดี๋ยวก่อนนะ แล้วแฟนที่คบกันมาหลายปีคนนั้นล่ะ? คือพวกเราอยากให้ลูกหาคนที่ฐานะเหมาะสมกันก็จริง แต่ถ้าเกิดว่า..."

"ไม่มีแล้วค่ะ จัดการเรื่องแต่งงานให้หนูได้เลย"

แม่ยังไม่รีบร้อนถามเหตุผล "ลูกลองไปคิดดูดีๆ อีกสักสองวันเถอะ ถึงแม้ว่าคนคนนี้จะเป็นคนที่คุณปู่คัดแล้วคัดอีกจนได้มา และตอนนี้เขาก็กำลังดูแลบริษัทการลงทุนในชื่อของตระกูลเขาอยู่ แต่เรื่องสำคัญอย่างการแต่งงาน แม่ยังอยากให้ลูกอย่าใช้อารมณ์ชั่ววูบนะ"

"แม่คะ หนูไม่ได้ใช้อารมณ์ และหนูคิดทบทวนดีแล้วค่ะ"

เมื่อวานตอนโทรคุยกับน้องชาย เขาหลุดปากออกมา ฉันถึงได้รู้ว่าเงินทุนของที่บ้านกำลังจะขาด

และการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ คือทางแก้ที่ดีที่สุด

แน่นอน ว่าคนอย่างฉันที่เคยยอมแตกหักกับทั้งครอบครัวเพื่อแฟน ไม่มีทางเลือกแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เด็ดขาด

เหตุผลเดียวก็คือ ความโง่เรื่องความรักของฉันมันตายไปแล้ว

ฉันควรจะตื่นจากฝันเสียที

ฉันมองผ่านกระจกใสบานใหญ่กวาดสายตาไปยังทิศทางที่ฟูไห่นานยืนเหม่ออยู่เมื่อครู่ มุมปากของฉันก็ยิ้มขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง

ครั้งหนึ่ง เขาก็เคยมองฉันแบบไม่ละสายตาแบบนี้เหมือนกัน

ช่วงสี่ปีในมหาวิทยาลัย เขาตามจีบฉันอยู่ถึงสามปี ฉันถามเขาว่าชอบฉันที่ตรงไหน เขายิ้มเหมือนคนบื้อแล้วบอกว่า ชอบที่ฉันสวย ไม่มีใครสวยสู้ฉันได้เลยสักคน

ฉันไม่ชอบคนบื้อ แต่ต่อมาก็ถูกความจริงใจข้างในของเขาทำให้หวั่นไหว

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้ใจอ่อนตอบตกลงง่ายๆ

แต่ฟูไห่นานไม่สนใจเลยสักนิด เขาเอาอาหารเช้ามาส่งที่ใต้หอพักทุกวันไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก

คอยนับรอบเดือนให้ฉัน และเริ่มชงน้ำน้ำตาลแดงมาให้ล่วงหน้าก่อนสองวันเสมอ

แค่ฉันจ้องมองสร้อยคอเส้นไหนนานหน่อย เขาก็จะหาเวลาว่างไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อเก็บเงินซื้อมาให้ฉัน

เวลาฉันไม่สบายใจ เขาก็จะพยายามคิดหามุกตลกมาหลอกล่อให้ฉันยิ้ม

แม้แต่ตอนที่ฉันขมวดคิ้ว เขายังต้องถามว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า

แต่สุดท้ายแล้ว... ไม่มีอะไรสู้รักวัยเด็กได้เลย

เมื่อสองเดือนก่อน ยัยน้องสาวข้างบ้านตัวน้อยของเขา จู่ๆ ก็มาหาเขาที่เมืองจิ่งเฉิง

เจอหน้ากันครั้งแรก ฉันก็พบว่าตอนที่เขาอยู่กับสวี่โย่วหนิง เขาไม่มีเส้นแบ่งเลย

แต่ก็คิดว่าสวี่โย่วหนิงคงจะมาเที่ยวแค่ไม่กี่วันแล้วก็ไป เลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ใครจะไปคิดว่าเธอจะกลายมาเป็นเลขาส่วนตัวของฟูไห่นาน และปักหลักอยู่ที่เมืองจิ่งเฉิง

พอฉันถามถึงเรื่องนี้ ฟูไห่นานก็แค่บอกว่า กำลังเปิดรับคนพอดี ไม่อยากให้โอกาสตกไปถึงคนนอก

แต่ว่าหลังจากนั้นเป็นต้นมา จำนวนครั้งที่เขาต้องไปทำงานต่างจังหวัดและอยู่โอทีก็เริ่มบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องการไม่กลับมานอนที่บ้าน กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

เมื่อวานซืนฉันแวะไปดูบันทึกการเข้างานที่แผนกธุรการ ถึงได้รู้ว่าสองคนนี้ตัวติดกันเป็นเงาตามตัวมาตั้งนานแล้ว

ไปทำงานต่างจังหวัดก็ไปกันแค่ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

แต่ใบแจ้งหนี้ที่ส่งเบิกกับฝ่ายบัญชี กลับมีเพียงค่าห้องพักรับรอง แค่ห้องเดียวเท่านั้น

เรื่องอยู่โอทียิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

เมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากห้องทำงานของฟูไห่นาน สวี่โย่วหนิงที่อยู่ตรงประตูก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน

เธอยิ้มอย่างร่าเริง "พี่เจียงจืออี้ ทำไมหน้าตาดูไม่ค่อยดีเลยคะ ทะเลาะกับไห่นานมาหรือเปล่า?"

ฉันไม่มีอารมณ์จะมาอาละวาดใส่เธอ เลยจะเดินผ่านเธอไป

"เจียงจืออี้!"

เธอเรียกฉันไว้ "ปีหน้าพี่ก็จะสามสิบแล้วนะ อย่าเอาแต่ใจเหมือนเด็กสาวๆ เลย เรื่องระดมทุนทางรุ่ยต๋าอินเวสต์เมนต์ยังไม่ยอมตกลง ไห่นานกลุ้มใจจะแย่แล้ว ต่อให้พี่ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ก็อย่ามาทำให้เขาว่อกแว่กในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เลย"

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ "สวี่โย่วหนิง บริษัทนี้ฉันกับฟูไห่นานร่วมกันก่อตั้งขึ้นมา เขาให้เธออยู่ได้ ฉันก็ให้เธอไปได้เหมือนกัน"

"เธอ..."

เธอคิดไม่ถึงว่าฉันจะแข็งกร้าวขนาดนี้ เลยนิ่งไปแล้วพูดออกมาอย่างน้อยใจ "ฉันก็แค่หวังดีเตือนพี่ ถ้าพี่คิดว่าคำพูดจริงใจมันระคายหู ก็แค่ไม่ต้องฟังก็ได้ ทำไมจะต้องไล่ฉันไปด้วย..."

"ใครกล้าไล่เธอไป?"

ฟูไห่นานเดินออกมา น้ำเสียงของเขาดูเย็นชา "จืออี้ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แถมยังต่างบ้านต่างเมืองมา มีตรงไหนที่เธอพูดไม่เข้าหู ใจกว้างหน่อยไม่ได้เหรอ?"

"เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง"

ฉันอดไม่ได้ที่จะอยากหัวเราะออกมา

สวี่โย่วหนิงอายุน้อยกว่าฉันแค่สามเดือนเท่านั้นเอง

ความรู้สึกขมขื่นแล่นขึ้นมาถึงดวงตา ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฟูไห่นาน ฉันให้โอกาสคุณเลือกหนึ่งครั้ง เธอไป หรือฉันไป"

ฟูไห่นานบอกว่า "เจียงจืออี้ คุณอย่ามางี่เง่าไร้เหตุผลหน่อยเลย"

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง

รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

พยายามนึกอยู่นาน ก็นึกไม่ออกเลยว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเรียกชื่อจริงนามสกุลจริงของฉันแบบนี้มันคือเมื่อไหร่กัน

"พี่เจียงจืออี้ พี่เข้าใจความสัมพันธ์ของฉันกับไห่นานผิดไปหรือเปล่าคะ พวกเราเป็นแค่เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันเท่านั้นเอง"

สวี่โย่วหนิงขอบตาเริ่มแดง มองไปทางฟูไห่นานอย่างน่าสงสาร "ฟูไห่นาน ฉันได้ยินมาว่าพี่เจียงจืออี้ฐานะทางบ้านดี คงถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ คุณยอมๆ พี่เขาหน่อยเถอะ อย่ามาทะเลาะกันเพราะฉันเลย ฉัน ฉันชินกับการคอยดูสีหน้าคนอื่นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ไปทำงานบริษัทอื่นก็ไม่เป็นไร ขอแค่พี่จืออี้สบายใจ ฉันจะเก็บของย้ายออกจากเมืองจิ่งเฉิงไปเลยก็ได้..."

"สวี่โย่วหนิง!"

ฟูไห่นานซ่อนความรู้สึกสงสารในดวงตาไว้ไม่มิด

ฉันยิ้มที่มุมปาก แล้วเดินจากไปทันที

หลายปีที่ผ่านมา ที่บ้านตามใจฉันมาตลอด

ตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย พ่อตั้งใจจะให้ฉันกลับไปที่เมืองจิง เพื่อฝึกฝนสักสองสามปีแล้วรับช่วงต่อธุรกิจของตระกูล

แต่ตอนนั้นฉันมันโง่เรื่องความรัก ยอมทะเลาะกับพ่อยกใหญ่เพื่อฟูไห่นาน ยืนกรานว่าจะอยู่ที่จิ่งเฉิงให้ได้

เพียงเพราะคำพูดคำเดียวของพ่อที่ว่า "ไอ้หนุ่มจนๆ คนนั้นมันจะให้อะไรลูกได้?"

ฉันเลยยอมทนลำบากสร้างเนื้อสร้างตัวมากับฟูไห่นานโดยไม่ปริปากบ่น บ่อยครั้งที่ต้องดื่มเหล้าเพื่อดีลสัญญาจนถึงตีสองตีสาม

ไม่เคยคิดเลยว่า สิ่งที่ได้ตอบแทนมาจะไม่ใช่ความซื่อสัตย์ของฟูไห่นาน

แต่กลับได้โรคกระเพาะที่ต้องคอยกินยาจีนรักษามาแทน

แม่ถอนหายใจออกมา "แล้วลูกเตรียมจะกลับเมืองจิงเมื่อไหร่ล่ะ?"

"อีกสักครึ่งเดือนค่ะ"

หลังจากวางสาย ฉันหันกลับไปมองตึกสูงที่ตั้งตระหง่าน มุมปากก็ยิ้มขึ้นอย่างขมขื่น

ฟูไห่นาน

ฉันให้โอกาสคุณเลือกแล้วนะ

แต่คุณไม่เอาเอง

ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่เอาคุณเหมือนกัน