บทที่ 4

ฟูไห่นานผิดคำพูด

เขาไม่กลับบ้าน

หลายวันติดต่อกัน เขาไม่กลับมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

มีครั้งหนึ่งที่โทรคุยกับเฉินหลิน พอได้ยินเธอพูดถึง ถึงได้รู้ว่าฟูไห่นานไปทำงานต่างจังหวัดอีกแล้ว

และก็ยังพาสวี่โย่วหนิงไปด้วยอีกตามเคย

แต่ก็นั่นแหละ มันทำให้ฉันมีเวลาเก็บของมากขึ้น

บนปฏิทิน เหลือเวลาอีกเพียง 7 วันเท่านั้น

วันนั้น ในขณะที่ฉันกำลังเก็บสัมภาระที่จะนำติดตัวไปเมืองจิงซื่อ จู่ๆ เฉินหลินก็โทรมา

"จืออี้ เธอลงที่อยู่พัสดุผิดหรือเปล่า?"

"คะ?"

"ก็ชุดแต่งงานของคุณกับฟูไห่นานไง ส่งมาที่บริษัทเลย ชื่อผู้รับคือเธอ ฟูไห่นานเธอนี่ทุ่มสุดตัวจริงๆ นะ ชุดสั่งตัดจากแบรนด์ AND อย่างน้อยๆ ก็ต้องเจ็ดหลักล่ะ เขาใช้เงินเก็บหมดเลยหรือไง หลังแต่งงานจะไม่ใช้ชีวิตกันแล้วเหรอ?"

ฉันรีบไปที่บริษัท พอเปิดดู ก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

ไซส์น่ะเป็นของฉันจริงๆ

แต่ว่า...

มันไม่เหมือนสไตล์การใช้เงินของฟูไห่นานเลย

หลายปีมานี้กำไรของบริษัทน่ะดีมากก็จริง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะควักเงินมหาศาลขนาดนี้เพื่อชุดแต่งงานเพียงชุดเดียว

อีกอย่าง เขาก็คง... ไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันอยู่แล้วด้วย

ในขณะที่ฉันกำลังสงสัย แม่ก็โทรเข้ามาพอดี

"ลูกรัก ได้รับชุดแต่งงานหรือยังจ๊ะ? ตายแล้ว ตระกูลฉวีเขาใส่ใจเรื่องงานแต่งของลูกกับฉวีซือสิงมากเลยนะ พอแม่บอกว่าลูกจะกลับมาในอีกครึ่งเดือน พวกเขาก็เริ่มเตรียมงานแต่งกันอย่างว่องไวเลยล่ะ"

"แม้แต่ชุดแต่งงาน เขายังบอกว่าให้ส่งไปให้ลูกก่อน ให้ลูกดูว่าชอบไหม ใส่พอดีหรือเปล่า!"

ในโทรศัพท์ แม่ของฉันหัวเราะร่า เห็นได้ชัดว่าพอใจมากที่ตระกูลฉวีให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้

ฉันนวดหัวคิ้วเบาๆ "แม่คะ แม่เป็นคนให้ที่อยู่เขาไปเหรอคะ?"

"ใช่จ้ะ! หรือว่าลูกเปลี่ยนบริษัทแล้ว?"

"เปล่าค่ะ..."

ฉันพูดอย่างอ่อนใจ "เดี๋ยวหนูส่งที่อยู่ใหม่ให้แม่นะคะ ถ้ามีอะไรต้องยืนยันอีก ให้ส่งมาตามที่อยู่นี้ค่ะ"

"ได้ๆๆ"

แม่ตอบรับทันทีด้วยน้ำเสียงมีความสุข "อ้อ คุณป้าฉวีฝากแม่มาถามลูกด้วยนะว่า อยากได้งานแต่งแบบไหนเป็นพิเศษไหม? เดี๋ยวเขาจะไปจัดการให้"

"หนูไม่ต้องการอะไรหรอกค่ะ"

ฉันเม้มปาก "งานแต่งงานจัดการตามที่เห็นสมควรได้เลยค่ะ"

"งานแต่งงาน?"

ข้างหลังฉัน จู่ๆ เสียงของฟูไห่นานก็ดังขึ้น "งานแต่งงานอะไร?"

หัวใจฉันกระตุกวูบ รีบกดตัดสาย "คุณกลับจากต่างจังหวัดแล้วเหรอ?"

"อืม"

เขาหลบสายตาฉันอย่างคนมีความผิด หางตาเหลือบไปเห็นชุดแต่งงานบนโซฟา คิ้วก็ขมวดมุ่นทันที "เจียงจืออี้ ผมบอกแล้วไงว่าช่วงเวลานี้ผมไม่มีกะจิตกะใจจะแต่งงาน คุณอย่ามาบีบคั้นผมได้ไหม?"

"..."

ฉันจ้องมองเขาเขม็ง "ฉันเคยพูดเหรอคะว่าเจ้าบ่าวในงานแต่งนี้คือคุณ?"

"หมายความว่ายังไง?"

"ไม่มีอะไรค่ะ"

ฉันยักไหล่ เดินเข้าไปเก็บชุดแต่งงานลงกล่องตามเดิม เตรียมตัวจะไป

ฟูไห่นานรีบคว้าแขนฉันไว้แล้วลดเสียงให้อ่อนลง "โกรธเหรอ? เอาล่ะ ผมขอโทษ ผมก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางน่ะ ยกโทษให้ผมนะ ดีไหม?"

"ค่ะ"

ฉันพยักหน้าโดยไม่เสียเวลาคิด

เขาดูไม่ค่อยวางใจ "จริงนะ?"

"จริงค่ะ"

"งั้นชุดแต่งงานนี่ เก็บไว้ก่อนได้ไหม?"

ฟูไห่นานลังเล "จืออี้ คุณให้เวลาผมอีกนิดนะ ผมจะแต่งงานกับคุณแน่นอน"

เขาทำท่าทางเหมือนกลัวจะถูกฉันจับมัดมือชกเข้าหอเสียให้ได้

ฉันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "คุณคิดไปถึงไหนแล้ว? เมื่อกี้คุณก็ได้ยินฉันคุยโทรศัพท์ไม่ใช่เหรอ เพื่อนสมัยมหาลัยของฉันจะแต่งงานน่ะ เธอแค่ลงที่อยู่ส่งชุดผิดเฉยๆ"

เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วเอื้อมมือมาหยิกแก้มฉัน "ตั้งใจขู่ผมใช่ไหมล่ะ?"

"จะคิดอย่างนั้นก็ได้ค่ะ"

รูมเมทสมัยมหาลัยทั้งสามคนของฉัน เขารู้จักทุกคน

ถ้าเขายังมีแก่ใจเหลือให้ฉันอยู่บ้าง เขาคงจำได้ว่าพวกเธอแต่งงานกันไปหมดตั้งนานแล้ว

ทุกๆ งานแต่งงาน เขานั่นแหละที่เป็นคนพาฉันไปร่วมงาน

ในตอนนั้น เขามักจะวางแผนเรื่องอนาคตของเราไม่หยุด ทุกครั้งที่ไปงานแต่งคนอื่น เขามักจะซาบซึ้งใจเสมอ

เราตกลงกันไว้ว่า ทันทีที่บริษัทเข้าที่เข้าทาง เราจะแต่งงานกัน

แต่พริบตาเดียว สามปีก็ผ่านไปแล้ว

เขายังคงนิ่งเฉยไม่พูดถึงมันเลย

มีช่วงหนึ่งฉันถึงขั้นเดาไปว่า เขาอาจจะเป็นโรคกลัวการแต่งงานหรือเปล่า

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ

เขาไม่ได้ไม่อยากแต่งงาน เพียงแต่คนที่เขาอยากแต่งด้วยไม่ใช่ฉัน

เฉินหลินเคาะประตูเดินเข้ามา ทำหน้าเหมือนเบื่อที่จะดูคนโชว์หวานใส่กัน "ฉันไม่อยากกวนพวกคุณหรอกนะ แต่ท่านประธานคะ อีกสักครู่จะมีการสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์ คุณต้องเข้าร่วมด้วยค่ะ"

"ผู้อำวยการฝ่ายดีไซน์?"

ฟูไห่นานทำหน้าสงสัย มองมาที่ฉัน "คุณงานยุ่งจนทำไม่ไหว เลยต้องรับคนมาช่วยเหรอ?"

"เปล่าค่ะ"

ฉันส่ายหัว "ฟูไห่นาน ฉันลาออกแล้วค่ะ"

เขาขมวดคิ้วมุ่นทันที "คุณลาออกเหรอ? ทำไมไม่ปรึกษาผมก่อนเลย เจียงจืออี้ ตอนนี้เป็นช่วงสำคัญของการระดมทุนนะ แผนกดีไซน์ก็เป็นหัวใจของบริษัท คุณรู้ไหมว่าการเปลี่ยนหัวหน้าแผนกมันจะส่งผลกระทบต่อการระดมทุนขนาดไหน?!"

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่า เหมือนฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้เลยจริงๆ

ฉันช้อนตาขึ้นมอง "แล้วคุณจะเอายังไงล่ะคะ?"

"ถ้าไม่มีลายเซ็นของผม ขั้นตอนการลาออกของคุณก็ถือว่าไม่สมบูรณ์"

ฟูไห่นานถอนหายใจ "คุณไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ อย่าทำอะไรไร้เดียงสาแบบนี้เลย พรุ่งนี้กลับมาทำงานซะ"

"ฟูไห่นานคะ"

ฉันยิ้มออกมาบางๆ "คุณเซ็นชื่อไปแล้วค่ะ"

"ถ้าไม่เชื่อ ที่เฉินหลินมีสำเนาอยู่ คุณไปดูได้เลย"

พูดจบ ฉันก็หิ้วชุดแต่งงานเดินจากมาทันที