บทที่ 3

ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของฟูไห่นาน ฉันนิ่งลังเลไปครู่หนึ่ง

ไม่ใช่เพราะความไม่แน่ใจ

แต่เป็นเพราะยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้เขาเซ็นชื่อให้จบๆ ไปง่ายๆ

หลังจากที่บริษัทจัดระเบียบงานบุคคล แม้จะเป็นฉัน ก็ต้องเซ็นสัญญาจ้างงานย้อนหลังเอาไว้

ประกอบกับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์นั้นค่อนข้างละเอียดอ่อน และธุรกิจที่บ้านของฉันก็มีความเกี่ยวข้องกับสายงานนี้ หากจัดการเอกสารลาออกไม่เรียบร้อย เมื่อกลับไปถึงจิงซื่อแล้วอาจจะกลายเป็นปัญหาตามมาได้

ฉันผลักประตูเข้าไป คำพูดที่เตรียมมาอย่างดีนิ่งค้างอยู่ในลำคอ เมื่อเห็นสวี่โย่วหนิงนั่งอยู่ตรงข้ามฟูไห่นาน

ฉันก็ว่าอยู่ทำไมโต๊ะทำงานหน้าห้องถึงว่างเปล่า

ที่แท้ก็ย้ายเข้ามาอยู่ในนี้แล้วนี่เอง

สวี่โย่วหนิงเห็นฉันก่อน เธอเอื้อมมือไปตบหัวฟูไห่นานเบาๆ อย่างสนิทสนมแล้วเรียกเสียงอ้อน "ฟูไห่นาน!"

ฟูไห่นานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "พอแล้วน่า อย่ากวน ผมขออ่านสัญญานี้ให้จบก่อน"

"เปล่านะ ฉันไม่ได้กวนซักหน่อย..."

สวี่โย่วหนิงชายตามามองฉันอย่างท้าทาย ก่อนจะแสร้งเตือนเขาอย่างว่าง่าย "พี่เจียงจืออี้มาน่ะค่ะ"

ฟูไห่นานรีบเอนหลังพิงเกาะอี้ทันทีเพื่อเว้นระยะห่างจากเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันอย่างลนลานจนสายตาเราสบกัน

ฉันเมินเฉยต่อความรู้สึกจุกแน่นในอก แล้วพูดอย่างเรียบเฉย "ฟูไห่นาน มีเอกสารที่ต้องการให้คุณเซ็นชื่อค่ะ"

ฉันยื่นแฟ้มเอกสารส่งไปให้เขา

เมื่อเขาเห็นว่าฉันไม่เอาความเรื่องท่าทางออดอ้อนของเขากับสวี่โย่วหนิง เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพยักหน้าตอบ "ครับ"

"ฟูไห่นาน งั้นพวกคุณทำธุระกันไปก่อนนะ ฉันออกไปข้างนอกก่อนดีกว่า"

สวี่โย่วหนิงเป็นฝ่ายขอตัวออกไปเอง

ขณะที่ฟูไห่นานกำลังเปิดแฟ้มออก และฉันกำลังจะพูดเหตุผลที่เตรียมไว้ สวี่โย่วหนิงก็เกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอร้องอุทานเสียงหลง "อ๊า... เจ็บจังเลย!"

"สวี่โย่วหนิง!"

ฟูไห่นานไม่มีแก่ใจจะทำงานอีกต่อไปเขาลุกพรวดขึ้นแล้วเตรียมจะพุ่งตัวไปหาเธอทันที

ฉันขวางเขาไว้ "เซ็นชื่อก่อน ไม่เสียเวลาคุณกี่วินาทีหรอก"

เขาขมวดคิ้ว "เจียงจืออี้ คุณกลายเป็นคนเลือดเย็นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เอกสารนี่มันสำคัญนักหรือไง?"

"ฟูไห่นาน..."

สวี่โย่วหนิงนั่งยองๆ อยู่บนพื้น เอามือกุมเท้าพร้อมร้องไห้กระซิก

ในสายตาของฟูไห่นานแต่เธอ เขาไม่อยากจะโต้เถียงกับฉันอีก จึงไม่ได้ชายตามองเลยด้วยซ้ำว่านั่นคือเอกสารอะไร เขาเซ็นชื่อลงไปในจุดที่ฉันชี้ให้อย่างลวกๆ

ช่างเข้าทางฉันพอดี

ฉันแค่ต้องการจัดการเรื่องลาออกให้ราบรื่น จากนั้นก็ไปจากเมืองนี้เสียที

กลับไปยังเส้นทางชีวิตเดิมของฉัน

ฟูไห่นานอุ้มสวี่โย่วหนิงไปที่โซฟา จับเท้าของเธอเช็คอย่างละเอียด "ยังดีที่ไม่บวม แต่ถ้าเจ็บมาก ผมจะพาไปโรงพยาบาลนะ"

"ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ..."

สวี่โย่วหนิงชักเท้ากลับด้วยความเขินอาย แล้วเหลือบมองฉันด้วยสายตาหวาดๆ

ฉันเดินออกมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ก่อนจะขึ้นรถ ฟูไห่นานที่วิ่งตามลงมาก็ขวางฉันไว้ "จืออี้ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมกับเธอไม่มีอะไรกันจริงๆ ผมแค่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน ถึงได้คอยดูแลเธอ"

"อืม"

ฉันพยักหน้าเบาๆ แล้วมองไปยังมือของเขาที่จับประตูรถอยู่ เป็นเชิงบอกให้เขาปล่อย "ฉันมีธุระต่อค่ะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณไม่โกรธเหรอ?"

ฉันยิ้ม "ฉันควรโกรธด้วยเหรอคะ?"

"เมื่อก่อน ถ้าผมทำแบบนี้ คุณต้องโกรธแน่ๆ..."

"แต่คุณก็ยังทำอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นความลนลานในดวงตาเขาได้อย่างชัดเจน "เอาเถอะ ล้อเล่นน่ะค่ะ คืนนี้กลับไปกินข้าวที่บ้านไหม?"

"ผม..."

เขาข่มความรู้สึกผิดไว้แล้วกุมมือฉัน "คืนนี้ผมมีนัดคุยงาน แต่จะกลับบ้านแน่นอน"

ฉันอยากจะหัวเราะ แต่ก็หัวเราะไม่ออก

ทำไมดูเหมือนว่าแค่เขาจะกลับบ้านสักครั้ง มันกลายเป็นเรื่องอ้อนวอนไปได้นะ

ฉันแวะกินข้าวข้างนอกก่อนจะกลับบ้านมาจัดการเก็บกวาดของต่อ

และนาทีนี้เองที่ฉันเพิ่งรู้ว่า เมื่อความผิดหวังถึงขีดสุด เราจะไม่เหลือแม้แต่เยื่อใยให้อยากเก็บอะไรไว้อีกเลย

ฉันตั้งใจกวาดล้างร่องรอยการมีอยู่ของตัวเองในบ้านหลังนี้ออกไปให้หมด

ฉันเข้าไปจัดการในห้องของฟูไห่นานด้วยเหมือนกัน

แต่ทิ้งไปแค่พวกของคู่รักที่ฉันเป็นคนซื้อมาเท่านั้น

แปรงสีฟัน แก้วน้ำ รองเท้าแตะ ชุดลำลองใส่ในบ้าน...

ยังจัดการไม่เสร็จดี ระหว่างที่พักครึ่งทาง ฉันก็ได้รับข้อความจากสวี่โย่วหนิง

[เจียงจืออี้ ดูสิ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ฟูไห่นานยังจำได้เลยว่าฉันชอบกุหลาบสีชมพูที่สุด เขาดูใส่ใจมากกว่าเมื่อก่อนอีกนะ]

[ขอบใจนะที่ช่วยส่งผู้ชายดีๆ แบบนี้มาให้ฉัน]

[ต้นไม้ที่คนอื่นปลูกไว้นี่มันให้ร่มเงาเย็นสบายจริงๆ เลยนะ~]

พร้อมกับแนบรูปภาพมาหนึ่งใบ

รถปอร์เช่คันที่ฉันเป็นคนเลือก ท้ายรถอัดแน่นไปด้วยดอกไม้สดและประดับประดาอย่างประณีต

ในเสี้ยววินาทีนั่นเองที่ฉันตระหนักได้อย่างชัดแจ้ง

ว่าความจริงใจที่ฉันเคยได้รับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้น แท้จริงแล้วมันเป็นของอีกคนหนึ่งต่างหาก