บทที่ 2

กลับถึงบ้าน ฉันนั่งนิ่งค้างอยู่บนโซฟาเป็นเวลานาน

จุดเริ่มต้นของรอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับฟูไห่นาน จริงๆ แล้วมันเริ่มปรากฏให้เห็นตั้งแต่เดือนที่แล้ว

ตอนแรกฉันคิดยังไงก็คิดไม่ตก ว่าความรักมันจะเปลี่ยนไปง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร

ทุกครั้งที่ฉันสงสัยในความสัมพันธ์ของเขากับสวี่โย่วหนิง เขาจะพูดเสมอว่า "คุณคิดมากไปแล้ว ผมเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง ถึงได้คอยดูแลเธอมากหน่อย"

ช่วงแรก ฉันเชื่อเขาจริงๆ

เพราะความดีที่เขาทำกับฉันมันไม่ใช่เรื่องหลอกลวง และฉันก็เชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่าเขารักฉันจริง

จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่งในงานรวมตัวเพื่อนฝูง เขาเมาหนักมากจนฉันต้องไปรับ

ฉันจึงได้รู้เหตุผลโดยบังเอิญจากปากเพื่อนสนิทของเขาที่เมามายไม่แพ้กัน

"ไห่นานกับสวี่โย่วหนิงน่ะเหรอ... สองคนนั้นโตมาด้วยกัน ก่อนที่ไห่นานจะจีบคุณ เขาเคยสารภาพรักกับเธอมาก่อน แต่เธอไม่ตกลง"

"มิตรภาพแบบรักวัยเด็กน่ะ ใครจะไปตัดขาดได้ง่ายๆ"

"ที่เขาจีบคุณ ก็เพราะว่าเวลาคุณยิ้มแล้วดูเหมือนสวี่โย่วหนิงมากเลยล่ะ"

"แต่คุณวางใจเถอะ พวกผมต่างก็เตือนให้เขาอยู่กับคุณดีๆ ยัยเด็กสวี่โย่วหนิงนั่นเมื่อก่อนคงจะรังเกียจที่เขาจน พอเห็นตอนนี้เขาประสบความสำเร็จเลยกลับมาหาเขาล่ะมั้ง"

"..."

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด"

จนกระทั่งเสียงสัญญาณจากกาต้มยาจีนดังขึ้น ฉันถึงได้สติกลับมา

ยาจีนสีน้ำตาลเข้มหนึ่งชามที่ดื่มลงไปขมขื่นไปถึงขั้วหัวใจ ฉันมองไปรอบๆ บ้านที่ตัวเองตั้งใจตกแต่งอย่างประณีต แล้วขีดกากบาทลงบนปฏิทินอย่างแรงหนึ่งที

เหลือเวลาอีก 14 วัน

หลังจากนั้น ฉันก็เริ่มเก็บกวาดและทำความสะอาดทีละนิด

เมืองจิ่งเฉิงกับเมืองจิงอยู่ห่างกันคนละทิศเหนือใต้ สัมภาระที่ฉันจะเอาติดตัวไปได้จึงมีจำกัด

ส่วนที่เหลือ ฉันจะทิ้งให้หมด

ฉันไม่ชอบให้ของของตัวเองถูกคนอื่นจัดการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนที่จะมาแทนที่ฉันข้างกายฟูไห่นาน

หลังจากเดินลงไปทิ้งของได้สองรอบ แรงของฉันก็หมดเกลี้ยง ที่เหลือคงต้องค่อยๆ เก็บกวาดไป

หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา ฉันก็เลื่อนไปเจอโพสต์ในโซเซียลของสวี่โย่วหนิง

[ตอนกลางวันเป็นท่านประธานจอมเผด็จการ ตอนกลางคืนกลับมายืนต่อคิวซื้อเค้กให้ฉัน~ เขาบอกว่า อยากจะชดเชยช่วงเวลาทั้งหมดที่ขาดหายไปในช่วงหลายปีมานี้ มีความสุขที่สุดเลย!]

รูปที่ประกอบเป็นภาพเค้กสตรอว์เบอร์รี และบนมือของเธอที่ถือเค้กอยู่นั้น มีนาฬิกาข้อมือผู้ชายที่ดูหลวมๆ ซึ่งไม่ใช่ของเธอสวมอยู่

มันคือนาฬิกาคู่กับเรือนผู้หญิงที่อยู่บนข้อมือของฉัน

ตอนนั้น ฉันอยู่ช่วยฟูไห่นานทำโอทีติดต่อกันหลายคืน จนทำโปรเจกต์ใหญ่ชิ้นแรกของบริษัทได้สำเร็จ

และนั่นเป็นครั้งที่สร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทได้อย่างเต็มตัว

ทั้งที่ในหนึ่งอาทิตย์เขานอนรวมกันไม่กี่ชั่วโมง แต่เขากลับตื่นเต้นสุดขีด ลากฉันไปที่ห้างว่านเซี่ยงเฉิงเพื่อซื้อนาฬิกาคู่เรือนนี้ที่ฉันแอบเซฟรูปเก็บไว้

ฉันบอกว่าไม่เอา มันแพงเกินไป

เขายืนกรานจะซื้อให้ หลังจากสวมให้ฉันแล้ว เขาก็กอดฉันไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "จืออี้ อะไรก็ตามที่คุณชอบ ผมจะต้องเป็นคนมอบให้คุณด้วยมือของผมเอง"

นาฬิกาผู้ชายเรือนนี้ นอกจากตอนอาบน้ำและนอนแล้ว เขาไม่เคยถอดวางไว้ห่างตัวเลย

ผู้ช่วยคนก่อนของเขาถูกไล่ออกเพียงเพราะเผลอทำนาฬิกาเรือนนี้จมน้ำ

ใครๆ ต่างก็รู้ว่า ฟูไห่นานรักฉัน

พอมาคิดดูตอนนี้ ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องตลก

ไม่มีใครรู้เลยว่า สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่เขามองมาที่ฉันนั้น ในใจเขากลับคิดถึงอีกคน

ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ ปลดสายนาฬิกาออก ถ่ายรูปสองสามรูปแล้วลงขายในแอปมือสอง

ฟูไห่นานไม่กลับบ้านอีกคืนหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น ฉันนอนยาวจนถึงเที่ยง ถึงได้ลุกขึ้นเพื่อไปบริษัทเพื่อทำเรื่องลาออก

หลังจากที่บริษัทเริ่มเข้าที่เข้าทางในช่วงสองปีนี้ ฉันก็รับผิดชอบแค่ในส่วนของงานดีไซน์เท่านั้น

ไม่คาดคิดเลยว่า ระหว่างทางที่ฉันเดินจากแผนกดีไซน์ไปยังแผนกบุคคล จะมีคนเข้ามาแสดงความยินดีกับฉันไม่น้อยเลย

ขณะที่ฉันกำลังงุนงง เฉินหลินหัวหน้าแผนกบุคคลก็ลากฉันเข้าห้องทำงานทันที "สารภาพมาซะดีๆ เธอกับฟูไห่นานกำลังจะมีข่าวดีใช่ไหม?"

"คะ?"

ฉันเหวอไปเลย

เธอเป็นพนักงานรุ่นก่อตั้ง จึงคุยกับฉันอย่างไม่เกรงใจ "จริงดิ? ถึงขั้นนี้แล้วยังจะปิดบังฉันอีกเหรอ? ฟูไห่นานของเธอเล่นใหญ่ขนาดนั้น ใครๆ ก็รู้กันหมดแล้วว่าเขาจะขอเธอแต่งงาน!"

ฉันขมวดคิ้ว "...ไม่ใช่นะคะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เธอรีบเอามือปิดปาก "นี่เธอไม่รู้จริงๆ เหรอ? หรือว่าฟูไห่นานอยากจะเซอร์ไพรส์อะไรเธอ..."

"ช่วยพูดให้ชัดๆ หน่อยเถอะค่ะ"

"ก็..."

เธออึกอัก แต่สุดท้ายก็เลือกอยู่ข้างฉันและยอมบอกความลับ "เมื่อกี้มีคนเห็นร้านดอกไม้เอาดอกไม้มาส่งให้ฟูไห่นานที่ข้างล่าง เต็มท้ายรถเลยนะ มีแต่กุหลาบสีชมพูทั้งนั้น! วันนี้ก็ไม่ใช่ทั้งวันเกิดเธอ ไม่ใช่ทั้งวันครบรอบ ถ้าไม่ใช่ขอแต่งงาน แล้วจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ?"

กุหลาบสีชมพู

ฉันจำได้ว่าเมื่อสองเดือนก่อน วันที่สวี่โย่วหนิงมาถึงเมืองจิ่งเฉิง ดอกไม้ที่ฟูไห่นานซื้อไปรับที่สนามบินก็คือกุหลาบสีชมพู

ปลายนิ้วเลื่อนผ่านฝ่ามือไปอย่างเงียบเชียบ

ฉันเม้มปากไม่พูดอะไร เฉินหลินก้มมองของในมือฉัน "นี่อะไรน่ะ?"

"ฉันมาทำเรื่องลาออกค่ะ"

"นั่นไง!"

เธอร้องอ๋อทันที "ขอแต่งงานจริงๆ ด้วยสินะ! เธอถึงได้เตรียมตัวลาออกไปเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบนี้ มาๆๆ เดี๋ยวฉันเซ็นให้เลย"

"ค่ะ"

ฉันไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่ยื่นเอกสารส่งไป

เธอเซ็นไปพูดบ่นไป "ฟูไห่นานนี่ก็จริงๆ เลย ไม่บอกกันล่วงหน้าบ้างเลย ฉันต้องรีบหาคนมาแทนตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์อย่างเธอจากไหนเนี่ย"

"เดี๋ยวเธอเอาไปให้ฟูไห่นานเซ็นอีกทีก็เรียบร้อยแล้ว"

เธอเซ็นเสร็จแล้วยื่นส่งคืนให้ฉัน พร้อมพูดออกมาจากใจ "จืออี้ ฉันไม่รู้ว่าการเลือกกลับไปดูแลครอบครัวมันถูกหรือผิด แต่ในฐานะเพื่อนที่คบกันมาหลายปี ฉันขอให้เธอมีความสุขนะ! หวังว่าฟูไห่นานจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง"

"ค่ะ ฉันจะต้องมีความสุขแน่นอน"

เพียงแต่ว่า ความสุขนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับฟูไห่นานอีกต่อไป