LOGIN@โรงพยาบาลศรินทร์ธร
ตึก
ตึก
เสียงเท้าแกร่งเหยียบก้าวแรก เข้าไปในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สายตาคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสีหน้านิ่งสนิท กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ธารินทร์ มาเฟียหนุ่มรู้สึกแปลกอย่างอธิบายไม่ถูก
”สวัสดีค่ะ เคยมาที่นี่หรือยังคะ“ เสียงพยาบาลคนหนึ่งเดินมาสอบถามเขา หลังจากที่เห็นร่างสูงเดินเข้ามา
เขาละสายตาจากความหรูหราของโรงพยาบาล ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองผู้หญิงคนนั้น ทันทีที่เห็นสายตาเย็นชาจ้องลงมา พยาบาลสาวก็เกือบทำสีหน้าไม่ถูก ตัวชาวาบ ราวกับดวงตาคู่รั้นกำลังจะดูดดวงวิญญาณของเธอไป
“ไม่เคย” เขาตอบเสียงนิ่ง
“เอ่อ วันนี้เป็นอะไรมาคะ รบกวนเชิญ.....”
“ฉันไม่ได้มาหาหมอ” พูดจบเท้าหนาก็สาวเข้าไปด้านใน โดยมีลีโอลูกน้องคนสนิทเดินตามเข้าไปติดๆ
เขาไม่สนว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจหรือไม่ วันนี้ที่ต้องการมาที่นี่ ก็เพียงเพราะอยากมาสำรวจโรงพยาบาลที่เร็วๆนี้ตัวเองกำลังจะได้เป็นเจ้าของ ก็เท่านั้น
อีกด้าน
“คนไข้! จะไปไหนคะ!?”
คนตัวเล็กได้ยินเสียงเข้มของพยาบาลดังขึ้นตามหลัง จึงรีบวิ่งหนี หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเมื่อโดนจับได้ เธอไม่อยากโดนจับมัดแขนมัดขาเหมือนก่อนหน้านี้อีก จึงรีบวิ่งหนีออกไปตามทาง โดยมีพยาบาลคนนั้นคอยวิ่งตามมาติดๆ ราวกับกำลังเล่นวิ่งไล่จับก็ไม่ปาน
“หยุดวิ่งนะคะคนไข้!”
ตึก
ตึก
ตึก
ปึก!!
“อ๊ะ!!”
เสียงร้องดังขึ้นมา ทันทีที่ตนเองเผลอวิ่งไปชนอกแกร่งของใครบางคนเข้า เพราะมัวแต่หันไปมองพยาบาลที่กำลังวิ่งตามหลังมา ทำให้ตอนนี้หญิงสาวนิรนามอย่างเธอ กำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนที่ตนเองไม่รู้จัก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากชุดสูทราคาแพง ทำให้เธอหยุดชะงัก
“นายครับ.....” ลีโอกำลังจะเอ่ยถามว่าเป็นอะไรไหม แต่กลับมองเห็นมือของธารินทร์ยกขึ้นมาห้ามเอาไว้เสียก่อน
ใบหน้าหล่อยังคงราบเรียบ มือข้างหนึ่งกอดแผ่นหลังบางของผู้หญิงแปลกหน้าเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เธอล้มลงไป หลังจากวิ่งเข้ามาชนเขาที่กำลังเดินสำรวจไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาลเข้าอย่างจัง
“ขะขอโทษค่ะ คือฉันไม่ได้.....”
คนตัวเล็กละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน ในใจมัวแต่นึกกลัวว่าพยาบาลจะตามมาทัน
ธารินทร์ใช้สายตาคมจ้องมองคนในอ้อมกอดนิ่ง ในขณะที่เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา สายตาของทั้งสองสอดประสานกันอยู่หลายวินาที ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะทั้งสองต่างตกตะลึงในใบหน้าของอีกฝ่าย
จมูกโด่งเล็กที่ตอบรับกับบางๆรูปกระจับ ดวงตากลมโตใสทำเอาหัวใจแกร่งไหววูบ
เช่นเดียวกับลีโอที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด....ก็แอบรู้สึกตะหงิดใจ ในความสวยของผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างมาก เขามองปร๊าดเดียวก็รู้ว่าในสายตาคมเข้มของเจ้านายตนเอง กำลังแอบสนใจผู้หญิงคนนี้อยู่เงียบๆ เพราะรูปร่างหน้าตาที่สวยสะดุดตาของเธอ มันคือสเปคหรือใกล้เคียงกับผู้หญิงที่ธารินทร์ชอบเป็นอย่างมาก
“คนไข้! แฮ่ก~ จะวิ่งหนีทำไมคะ?“ ไม่นานเสียงพยาบาลที่วิ่งตามเธอมาก็มาถึง
คนตัวเล็กที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนแกร่งสะดุ้งเล็กน้อย ท่าทางตื่นกลัวจนตัวสั่นของเธอ ทำให้ธารินทร์เริ่มรู้สึกเอะใจ
เธอวิ่งหนีพยาบาลคนนี้ทำไม?
”นวล เกิดอะไรขึ้น?“ เสียงทุ้มของคนที่เดินเข้ามาใหม่เอ่ยถาม
หมอชวินทร์จ้องมองคนไข้ของตัวเองด้วยแววตาไม่เข้าใจ เขาวิ่งตามนวลออกมา ก่อนจะได้ยินว่าคนไข้วิ่งหนีเธอไป ถึงได้รีบวิ่งตามมาจนเจอเข้ากับเหตุการณ์นี้
”คนไข้วิ่งหนีออกมาจากห้องน้ำค่ะคุณหมอ เฮ้อ โชคดีนะคะที่นวลตามมาทัน“
ชวินทร์ได้ยินแบบนั้นก็เตรียมจะอ้าปากพูด แต่ทว่าดวงตาคมเข้มของธารินทร์ที่กอดหญิงสาวเอาไว้ไม่ยอมปล่อยนั้น ทำให้ชวินทร์หยุดชะงักก่อนจะหันไปมองเจ้าของรังสีอำมหิตนั่นชัดๆ
“คุณเป็นใครครับ?” หมอหนุ่มตัดสินใจเปลี่ยนคำถามแบบฉับพลัน
เขาคิดว่าคำถามนี้น่าจะสำคัญมากกว่า ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้จับหญิงสาวเอาไว้แบบไม่ปล่อย? หรือว่าเขาจะรู้จักเธอ
”แค่บังเอิญเดินผ่านมาแถวนี้เท่านั้น“
ธารินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออกจากเอวเล็กของคนที่ยังคงมีอาการแพนิคอยู่
ดูจากสายตาของหมอคนนี้ที่มองมาที่เขาแล้ว คงไม่มีใครรู้จักเขาสินะ แบบนี้ก็แปลว่าทางบอร์ดบริหารยังไม่ประกาศว่าเจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่คือใคร หรือในทางกลับกัน ทุกคนอาจจะคิดว่าโรงพยาบาลนี้กำลังจะตกไปอยู่ในมือของคุณหญิงเกสร....ภรรยาของเจ้าของโรงพยาบาลที่ล่วงลับไปแล้วแน่ๆ
หึ มันก็ไม่ผิดกับสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้เท่าไหร่....
“คนไข้ กลับไปพักเถอะค่ะ คราวหลังอย่าวิ่งหนีดิฉันแบบนี้อีกนะคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณมากกว่านี้มันจะยุ่งเอาได้“
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่น่าเป็นห่วงแล้ว นวลจึงเอ่ยพูดก่อนจะขยับเท้าเข้าไปหาหญิงสาว
แต่ด้วยความที่เธอยังคงกังวลและกลัวอยู่ ว่าอีกฝ่ายอาจจะจับเธอมัดกับเตียง หรือทำโทษเพราะเธอวิ่งหนีออกมา ทำให้คงตัวเล็กถอยหลังกลับไปจนชนเข้ากับอกแกร่งของธารินทร์อีกครั้ง
ท่าทางหวาดกลัวของหญิงสาวคนนี้ ทำให้ธารินทร์ขมวดคิ้วชนกัน ดูเหมือนกระต่ายน้อยต้องการความช่วยเหลือจากเขา
“คนไข้ครับ หมอเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ เรากลับไปคุยกันที่ห้องพักดีไหมครับ หมอจะช่วยคุณเอง” ชวินทร์รีบเอ่ยโน้มน้าว เมื่อเหนคนไข้ของตัวเองยังคงมีอาการไม่ไว้ใจพวกเขาอยู่
“มะไม่ค่ะ ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่น“ ปากเล็กตอบกลับ
เธอไม่อยากกลับเข้าไปที่ห้องพักผู้ป่วยและโดนพยาบาลเฝ้าตลอดเวลา เธอไม่ชอบความอึดอัด สถานการณ์ที่โรงพยาบาล กำลังทำให้เธอยิ่งเครียดหนักมากกว่าเดิม
“ตอนนี้เราต้องรักษาคุณ....ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือหมออาจจะ....”
“ถ้าเธอไม่อยากกลับไปที่นั่น ก็ควรจะปล่อยให้เธอได้ตัดสินใจ”
เสียงทุ่มดังขึ้น ทำให้เอาทุกคนหันไปมองร่างสูงเป็นตาเดียวกัน เช่นเดียวกับหญิงสาว ที่เผลอมองเขาด้วยสายตามีความหวัง ไม่รู้ทำไม....เวลาที่อยู่ใกล้เขา เธอถึงได้รู้สึกปลอดภัย อย่างอธิบายไม่ถูก
“แต่คุณไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้นะครับ มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น” ชวินทร์ตอบกลับทันควัน
ผู้หญิงคนนี้ความจำเสื่อม การที่จะปล่อยเธอออกไปจากโรงพยาบาลโดยที่ไม่มีความทรงจำใดๆเหลืออยู่เลยถือเป็นความเสี่ยงมาก
มาเฟียหนุ่มไม่ตอบกลับ เขาทำเพียงเหลือบสายตาลงไปมองคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยถามเธอออกไปอย่างเชิญชวน
”อยากให้ฉันช่วยไหม?“
ตอนที่ 102.โคตรจะหึง หลายชั่วโมงต่อมา@จังหวัดตราด “คิดถึงมันมากเลยเหรอ” ทันทีที่เดินทางมาถึงรีสอร์ทส่วนตัว ธารินทร์ที่อดทนนั่งมองภรรยาสาวเหม่อลอยอยู่นานก็ตัดสินใจถามออกมา เขาสังเกตุเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป หลังจากที่วันนี้ได้เผชิญหน้ากับหมอชวินทร์ รินลดาที่ดูไม่มีความสุขอยู่แล้ว กลับดูไม่มีความสุขมากขึ้นกว่าเดิมจนร่างสูงเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ความเฉยชาที่เธอมีต่อเขา ทำให้ชายหนุ่มเริ่มอยากพาลหาเรื่อง เขามองออกว่าระหว่างเธอกับชวินทร์ มันมีสายตาที่ดูเหมือนมีอะไรอยากพูดคุยกัน นั่นทำให้มาเฟียหนุ่มแอบหึง โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่าหึง “พูดอะไรของคุณ“ หญิงสาวที่กำลังเดินผ่านทางเดินเข้าไปในตัวรีสอร์ทหันมามองหน้าสามีด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด จู่ๆธารินทร์ก็พูดอะไรเพ้อเจ้อออกมา ทั้งๆที่เธอก็แค่เหนื่อยเพราะการเดินทาง นั่งรถมาตั้งหลายชั่วโมง เขาคิดว่าเธอจะทำหน้ามีความสุขได้อย่างไร โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่กำลังแพ้ท้องแบบนี้.....“ฉันเห็นนะ เธอทำสายตาอาลัยอาวรณ์ไอ้หมอชวินทร์” “ทำไม....อยากคุยกับมันมากเลยรึไง?” “......” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับนิสัยอันแสนแปลกของธารินทร์ คนท
ตอนที่ 101. เรื่องข้อตกลง @เพ้นท์เฮ้าส์ ตึก ตึก“เธอเหนื่อยหรือเปล่า?” “ฉันอยากคุยกับคุณเรื่องข้อตกลงค่ะ” “......” ใบหน้าหล่อชะงักไปเล็กน้อย เมื่อโดนหญิงสาวเมินคำถามของเขา แต่เธอกลับชิงพูดเรื่องนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแทน ”มีอะไรก็ว่ามา“ ทำให้เขาต้องรีบตอบกลับ ”ฉันอยากหย่ากับคุณหลังจากที่สัญญาของเราจบลง นั่นก็คือเดือนหน้า“ รินลดาพูดออกมาตรงๆแบบไม่สนใจว่าเขาจะพอใจหรือไม่เพราะสำหรับเธอเท่านี้มันก็มากพอแล้ว เธอยอมช่วยเขาทำตามแผนทุกอย่าง ตอนนี้ธารินทร์ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการทั้งหมด และเธอคิดว่าประโยชน์ของเธอน่าจะหมดไป แต่หญิงสาวคิดผิด มาเฟียหนุ่มได้ยินประโยคนั้นก็มีอาการหน้าตึงขึ้นมาอัตโนมัติ เขาเพิ่งแต่งงานกับเธอได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง รินลดาก็เริ่มสรรหาวิธีที่ต้องการหย่ากับเขาแล้วงั้นเหรอ....แปลกคนดีจริง....ผู้หญิงคนอื่นอยากแต่งงานกับเขาจนตัวสั่น เธอไม่รู้เลยหรือ“เธออยากหย่ากับฉันมากขนาดนั้นเลย?“ เขาเลิ่กคิ้วถาม พยายามเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ลึกๆ เธอไม่มีทางรู้หรอกว่าเขาน่ะรู้สึกดีใจกว่าเป็นไหนๆที่ได้แต่งงานกับเธอ แทนที่จะเป็นพี่สาวต่างมารดานั่น!”ค่ะ“ ”......“ ธารินทร์น
ตอนที่ 100. นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?ฮือฮา~จู่ๆเสียงของแขกที่มาร่วมงานในวันนี้ก็ดังเซ็งแซ่ขึ้น เมื่อเห็นทนายพบธรกับลูกสาวเดินจูงมือกันขึ้นไปบนแท่นพิธี คุณหญิงเกสรที่เห็นว่าตอนนี้พบรักไม่ได้อยู่ในชุดเจ้าสาวอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว ก็ได้แต่แสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ ที่สุดท้าย....ดูเหมือนแผนที่นางต้องการให้เป็นจะสำเร็จ ทนายพบธรคงกำลังจะประกาศยกเลิกงานแต่งสินะ“สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน”“ผมมีเรื่องสำคัญจะมาแจ้ง วันนี้พบรักลูกสาวของผมจะไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานในวันนี้ครับ“ ”ฮือฮา~“”นี่มันเรื่องอะไรกัน?“ ”จริงเหรอ?“”อ้าว ยังไงล่ะเนี่ย“ เสียงแขกเหรื่อต่างแสดงความตกใจออกมา ยกเว้นคุณหญิงเกสรที่ยังคงเก็บความรู้สึกดีใจเอาไว้ไม่มิด ที่ดูเหมือนทุกอย่าง กำลังจะเข้าทางนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ "เพราะคนที่จะแต่งงานกับธารินทร์ก็คือลูกสาวคนเล็กของผม.....รินลดา“ “อะไรนะ!?” คุณหญิงเกสรคิ้วขมวดเอ่ยมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด ก่อนที่ทุกคนจะเห็นภาพเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเดินจูงมือกันเช้ามาในงาน ทำให้แขกหลายคนต่างส่งเสียงตกใจมากขึ้นกว่าเดิม หลังจากได้รู้ข่าวใหม่ว่าทนายพลธรมีลูกสาวเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
ตอนที่ 99. คุณไม่ใช่พ่อฉัน หญิงสาวพยายามสะกดทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ เธอยอมปล่อยให้ทุกคนบงการชีวิตอย่างไรก็ได้ เพียงหวังว่าวันหนึ่ง... เธอจะมีโอกาสหลุดพ้นไปจากวังวนบ้านี่เสียที“เจ้าสาวแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ”“โชคดีนะคะที่น้องผิวดีอยู่แล้ว แต่งไม่นานก็เสร็จ สวยมากเลยค่ะ”เสียงช่างแต่งหน้าเอ่ยชม โดยไม่ระแคะระคายสักนิดว่าบรรยากาศรอบตัวกำลังดิ่งลึกสู่ความมาคุ ธารินทร์ลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดมือสั่งให้ช่างออกไป ส่งผลให้ตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงเขา รินลดา พบธร และพบรักเท่านั้นรินลดายืนจ้องหน้าบิดาที่เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรกในชีวิตด้วยสายตานิ่งสนิท แววตาคู่นั้นสั่นไหวทว่าไร้ซึ่งความผูกพัน ยินดียินร้ายหรือโหยหา ผิดกับพบรักที่ได้แต่ยืนอึ้ง ตกตะลึงจนพูดยังพูดไม่ออก สองมือเย็นเฉียบเมื่อคาดไม่ถึงว่า ‘ผู้หญิงของธารินทร์’ จะกลายมาเป็นน้องสาวต่างมารดาของเธอเองความจริงข้อนี้... เธอไม่เคยสงสัยมาก่อนเลย“ถึงว่า... ทำไมวันนั้นฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุณมากๆ เลย” พบรักเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนที่ตัวเองเพิ่งได้รู้ว่าเป็นน้องสาว เธอไม่รู้ว่าตนเองควรรู้สึกอย่างไร ที่ผ่านมาพบรักคุ้นชินกับการที่ตัวเองเป็นลูกคนเดียวมาโ
ตอนที่ 104. ความเศร้าหมอง ”พินัยกรรมบอกว่าฉันจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของคุณ แต่ไม่ได้ระบุ....ว่าต้องเป็นลูกสาวคนไหน ถูกไหม?“ ธารินทร์เลิ่กคิ้วถามทนายพบธร ทำเอาคนฟังใจกระตุก ก่อนหัวใจจะเต้นรัวแรงขึ้นมากับถ้อยคำกำกวมพวกนั้น สิ่งที่ธารินทร์พูดมา มันหมายความว่ายังไง!? “คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ!?“ ”เรื่องลูกสาวนอกสมรสของคุณไง....ถ้าฉันแต่งงานกับพบรักไม่ได้ ฉันก็จะแต่งงานกับเมษิกาแทน!“ ”!???!“ทนายพบธรมีสีหน้าตื่นตะลึง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินออกมาอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของทนายใหญ่สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ธารินทร์รู้เรื่องนี้ได้ยังไง! ความลับของเขา....ที่ตัวเองไม่เคยพูดถึงมาก่อนตลอดระยะเวลายี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา “คะใครคือเมษิกาคะพ่อ? ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง?“ พบรักจากที่ยืนร้องไห้อยู่ก่อนหน้า พอได้ยินคำพูดของธารินทร์หญิงสาวก็ทำสีหน้างุนงงเอ่ยถามบิดา เธอไม่เคย....ได้ยินเรื่องราวแบบนั้นมาก่อนเลย”คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง!? ทำไมถึง......“ ”เรื่องนั้นมันสำคัญด้วยเหรอ ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือเปลี่ยนตัวเจ้าสาว“ ”โทรหาเนวินเดี๋ยวนี้!“ ธารินทร์เลือกที่จะไม่ตอบคำถามคนตรงหน้า แต่กลับสั่งใ
ตอนที่ 97. เปลี่ยนตัวเจ้าสาว “ในฐานะที่คุณเป็นทนาย....คิดว่าเราควรจะทำยังไง ถ้างานแต่งไม่เกิดขึ้นในวันนี้ ฉันก็จะไม่มีสิทธิ์ในการรับโรงพยาบาลตามที่พินัยกรรมระบุเอาไว้” ปากหนาเอ่ยถามออกไปด้วยความนิ่งเงียบมากเกินกว่าที่จะเป็น พบธรรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่ธารินทร์ดูจะไม่ได้เดือนร้อนใจอะไรนัก หากงานแต่งวันนี้ไม่ได้ถูกจัดขึ้นมา “ผมว่าคุณขายสิทธิ์รับมรดกไปให้คุณหญิงเกสรเถอะครับ เพราะถึงยังไงคุณก็ไม่ได้อยากได้โรงพยาขาลนั่นอยู่แล้ว พ่อของคุณ....เขาไม่เคยแม้แต่จะทำหน้าที่เป็นพ่อเลยสักครั้ง คุณอยากบริหารโรงพยาบาลต่อจากท่านจริงๆเหรอ“ ธารินทร์แสยะยิ้มหลังจากได้ยินถ้อยคำอันแสนเห็นแก่ตัวของทนายพบธร ถ้าพ่อของเขามันเลว คนตรงหน้านี้ก็คงเลวไม่ต่างกันสินะ เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งสองถึงไปสนิทกันได้ ถ้าให้พูดตามจริง....พ่อของเขากับทนายพบธรก็มีนิสันคลเสยกันอยู่ โดยเฉพาะเรื่องการทิ้งลูกของตัวเองไปอย่างไม่สนใจใยดี “สำหรับคุณ....ทุกอย่างมันดูง่ายไปหมดเลยนะ”“คิดจะใส่อะไรไปในพินัยกรรม ก็ใส่ลงไปได้ง่ายๆ แต่พอถึงวันที่การแต่งงานจะเกิดขึ้นจริง กลับพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเปรียบ” “คนแบบคุณควรเร
ตึก ตึก ทันทีที่เดินฝ่าความมืดเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น ธารินทร์ก็ไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือหนาไปกดเปิดไฟ สิ่งแรกที่มาเฟียหนุ่มเห็น ทำเอาเขาผงะนิ่งไปอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาของตัวเองเท่าไหร่นัก ภาพห้องครัวที่เต็มไปด้วยร่องรอยการทำอาหารกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันไม่หยุด นี่เป็นภา
"ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ได้ขายตัว!“ ร่างสวยลุกขึ้นยืนพร้อมกับตะโกนบอกคนตรงหน้าออกไป ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธสิ่งที่เขาเขียนมา มันไม่ต่างอะไรจากการขอให้เธอใช้ตัวเองเพื่อทำให้เจ้านายของเขามีความสุขเลยสักนิด เธอก็แค่อยากให้เขาช่วยพาเธอออกจากโรงพยาบาล ไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายมอบเงินทองมากมายให้เธอสั
หลายนาทีต่อมา“สะเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”หลังจากจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หญิงสาวก็เดินออกมาหาลีโอที่ยืนรออยู่ด้านนอก ด้วยท่าทางเกร็งๆ บอกตามตรงว่าเธอเองก็ทำตัวไม่ค่อยถูก เพราะชุดสูทสีดำสนิทที่อีกฝ่ายใส่เหมือนวันนั้นเปี๊ยบ ทำให้หญิงสาวเดาไม่ออก ว่าพวกเขาทำงานอะไร ทำไมถึงได้ดู.....ลึกลับขนาดนี้“ผมร
เช้าวันต่อมา“นายครับ คุณฟ้าเก็บของออกไปเรียบร้อยแล้วนะครับ“ ”.......“ มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟหยุดชะงักสายตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มตามเดิม ราวกับว่าไม่ได้สนใจสิ่งที่ลุกน้องพร่ำบอกเลยสักนิด“ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง“ เขาถามเปลี่ยนเรื่อง”มีนัดกับลูกค้าช่วงเช้าครับ







