ANG BABAE SA GABI(SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Chapter 42 Kailangan kong mag-focus sa mga bata. Oo, sa mga bata. Hindi kay David. Hindi sa jawline niya. At lalong hindi sa mababang boses niyang nakakagulo ng nervous system ko. Huminga ako nang malalim saka mabilis na kinuha ang cellphone ko. Napatingin ako sa oras. “HALA.” Napakurap ako. Mag-aalas onse na pala. Malapit na mag-lunch. Agad akong napalingon sa mga batang abala pa rin sa pagbukas ng mga laruan habang ang iba naman ay tumutulong mag-ayos ng school supplies. “Wait lang mga babies ha!” malakas kong sabi. “May surprise pa!” “ANO POOO?!” sabay-sabay nilang sigaw. Ngumisi ako. “Secret.” Agad kong tinawagan ang paborito naming fast food na madalas kong inoorderan kapag may special occasion dito sa bahay-ampunan. Mabilis naman silang sumagot. “Hello po, Boboyog Fastfood—” “Hello po!” mabilis kong sabi habang naglalakad paikot-ikot. “Magpapa-deliver po sana ako ng pagkain.” Habang umoorder ako ay hindi ko napansing tahimik na pala akong pinapanood ni David mula sa

Chapter 44 “Malapit na tayo,” sabi ni David kaya agad akong umayos ng upo. Pero pagdating pa lang namin sa tapat ng gate— Agad na akong napaangat ng kilay. “AY PUTA—” Nasa labas ng mansion si Celine. At literal na nagwawala. Parang asong gustong kumagat ng tao habang sinisigawan ang mga security guards. “Papasukin n’yo ako!” sigaw niya habang galit na galit. “Mga wala kayong kwenta!” Napairap ako nang malala. “ANG KAPAL TALAGA NG APOG NG BABAE NA ’TO,” inis kong sambit habang nakatingin sa kanya mula sa loob ng sasakyan. Rinig na rinig ko pa rin ang bunganga niya kahit sarado ang pinto ng kotse. “Mga puta kayong lahat!” sigaw ulit ni Celine. “Papasukin n’yo ako!” “Ma’am,” mahinahong sabi ng guard, “hindi po pwede. Bilin po ni Madam Sky na bawal na po kayong pumunta rito.” “Sino siya para—” Hindi ko na pinatapos. Agad akong bumaba ng sasakyan at sa isang iglap ay tumahimik paligid. Maging si Celine natigilan nang makita ako. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kanya ha

Chapter 46David POVNapailing na lamang ako habang sinusundan siya ng tingin paakyat ng hagdan.Pagod na pagod na ang lakad niya pero halatang pinipilit pa ring magmukhang strong.At kahit wala na siya sa paningin ko…Hindi ko pa rin mapigilang mapangiti nang maalala ko lahat ng pinagagawa niya buong araw.Mula sa pakikipag-away kay Celine.Hanggang sa pagiging sobrang lambing niya sa mga bata.At syempre…Yung walang tigil niyang pagde-deny sa obvious.“Hindi ako kinikilig.” “Hindi ko siya type.” “Hindi ako affected.”Napailing ako habang marahang sumandal sa sofa.“Hindi mo pa rin alam na iisang tao lang kami, Sky…” bulong ko sa sarili.At honestly ay hindi ko alam kung matatawa ako o maaawa. Kasi sa totoo lang ay halos ibato na ng universe lahat ng clues sa kanya.Parehong pangalan. Parehong boses. Parehong mukha.Parehong amoy pa yata dahil iisang perfume lang ginagamit ko.Pero hanggang ngayon…Hindi pa rin niya nahuhuli.Bigla akong natawa nang mahina nang maalala ko reaksyon n

Chapter 48 Apat na oras lamang ay nakarating na kami sa Hacienda De Castro. Pero kahit nasa harapan na kami ng napakalawak na hacienda ay hindi pa rin nawawala ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ko. Tahimik ang buong paligid. Masyadong tahimik. At iyon ang pinaka-ayaw ko. Pagkabukas pa lang ng gate ay agad bumungad ang mahahabang itim na sasakyan ng mga board members at ilang police vehicles na nakaparada sa harap ng mansyon. Nakabukas pa ang mga ilaw nito.Nagbibigay ng nakakasilaw na pulang liwanag sa madilim na gabi. Pagkababa ko ng sasakyan ay agad tumahimik ang paligid. Maging ang ilang pulis at tauhan ng hacienda ay napalingon sa direksyon ko. Mabagal kong inayos ang manggas ng suot kong itim na polo habang malamig na pinagmamasdan ang paligid at ang bawat hakbang ko ay unti-unting bumabalik ang totoong ako. Hindi ang lalaking pinaglalaruan si Sky, ang mapang-asar na David De Castro ay kundi si David Sebastian Ortiz. Ang lalaking kinatatakutan ng maraming tao sa

Chapter 50 Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok habang mabilis na gumagalaw ang assassin sa ibabaw ng mga mesa parang aninong imposible hulihin. “Shoot him!” sigaw ng isang pulis. Agad nagsipagputukan ang mga tauhan pero bawat bala ay parang walang tinatamaan. Masyadong mabilis ang kalaban. Naningkit mata ko habang hawak mahigpit ang baril. Hindi ito ordinaryong assassin. Trained. Elite. At higit sa lahat ay walang emosyon. Tumalon ito pababa mula sa mesa saka mabilis na sinipa ang isang bodyguard ko dahilan para tumilapon ito sa salamin. Nagkalat ang basag na bubog sa sahig. Kasabay noon ay mabilis nitong itinutok ang suppressor pistol sa isang board member. Isang putok ng baril at bumagsak agad ang matanda habang nagsisigawan ang lahat. “Fuck!” mariin kong mura. “Protect the civilians!” sigaw ng police officer. Ngunit tila hindi iyon pinapansin ng assassin. Diretso lamang itong naglalakad sa direksyon namin ni Grandpa. At doon ko tuluyang narealize. Kami an