Startseite / Romance / ANG BABAE SA GABI(SSPG) / Kapitel 41 – Kapitel 50

Alle Kapitel von ANG BABAE SA GABI(SSPG): Kapitel 41 – Kapitel 50

73 Kapitel

Chapter 41

Chapter 41Sky POVJusko.Gusto ko nang lamunin ng lupa.Hindi ko alam kung bakit parang lahat ng tao dito ay may agenda na i-ship kami ni David.Pati bata nadadamay na!Napahawak ako sa noo ko habang si Baby James naman ay todo-ngiti pa rin sa amin ni David.“Ate Sky!” masaya nitong sabi habang hawak ang teddy bear. “Bagay po talaga kayo!”“Hindi nga!” mabilis kong depensa.Pero bwisit kasi—Habang tumatagal, mas lalo akong hindi convincing.Lalo na’t tahimik lang si David sa tabi ko habang may maliit na ngisi sa labi.At oo, nakita ko ‘yon.“Hoy,” pairap kong sabi habang pasimpleng sinisiko siya. “Ba’t ka nakangisi?”“Nothing.”“Sinungaling.”Bahagya siyang yumuko palapit.“Cute ka kasi kapag defensive.”Agad akong napaatras.“AY! Wag kang lumapit!”Natawa si Nay Clara habang pinapanood kami.Samantalang ako?Internally screaming.Literal.Kasi bakit ba kasi ang lakas ng tama ng boses niya kapag mababa?!“ATE SKYYYY!”Bigla akong niligtas ng mga batang sabay-sabay tumakbo papunta sa

Chapter 42

Chapter 42 Kailangan kong mag-focus sa mga bata. Oo, sa mga bata. Hindi kay David. Hindi sa jawline niya. At lalong hindi sa mababang boses niyang nakakagulo ng nervous system ko. Huminga ako nang malalim saka mabilis na kinuha ang cellphone ko. Napatingin ako sa oras. “HALA.” Napakurap ako. Mag-aalas onse na pala. Malapit na mag-lunch. Agad akong napalingon sa mga batang abala pa rin sa pagbukas ng mga laruan habang ang iba naman ay tumutulong mag-ayos ng school supplies. “Wait lang mga babies ha!” malakas kong sabi. “May surprise pa!” “ANO POOO?!” sabay-sabay nilang sigaw. Ngumisi ako. “Secret.” Agad kong tinawagan ang paborito naming fast food na madalas kong inoorderan kapag may special occasion dito sa bahay-ampunan. Mabilis naman silang sumagot. “Hello po, Boboyog Fastfood—” “Hello po!” mabilis kong sabi habang naglalakad paikot-ikot. “Magpapa-deliver po sana ako ng pagkain.” Habang umoorder ako ay hindi ko napansing tahimik na pala akong pinapanood ni David mula sa

Chapter 43

Chapter 43 Pagkatapos ng mahabang oras ng kwentuhan, kainan, at pakikipaglaro sa mga bata at oras na para umuwi. “Awwww…” sabay-sabay na reklamo ng mga bata nang sabihin kong aalis na kami. Napatawa ako habang isa-isang niyayakap ang mga ito. “Babalik ulit ako,” lambing kong sabi. “Promise.” “Talaga po?!” tanong agad ni Baby James. Tumango ako. “Oo naman.” Bigla niya akong niyakap nang mahigpit. “Miss ka po namin lagi.” At ayun na naman. Parang may humihila sa puso ko. Napangiti ako saka ginulo buhok niya nang marahan. “Miss ko rin kayo.” Lumapit naman si Nay Clara habang may mainit na ngiti sa labi. “Salamat ulit, iha,” mahinahon nitong sabi habang hawak kamay ko. “Hindi mo alam kung gaano kasaya ang mga batang ito kapag nandito ka.” Napailing ako. “Masaya rin po ako kapag kasama sila.” Tumingin siya sa akin nang malambot bago napatingin kay David na tahimik lang na nakatayo sa gilid habang may batang nakakapit pa sa binti niya. At surprisingly ay hindi niy

Chapter 44

Chapter 44 “Malapit na tayo,” sabi ni David kaya agad akong umayos ng upo. Pero pagdating pa lang namin sa tapat ng gate— Agad na akong napaangat ng kilay. “AY PUTA—” Nasa labas ng mansion si Celine. At literal na nagwawala. Parang asong gustong kumagat ng tao habang sinisigawan ang mga security guards. “Papasukin n’yo ako!” sigaw niya habang galit na galit. “Mga wala kayong kwenta!” Napairap ako nang malala. “ANG KAPAL TALAGA NG APOG NG BABAE NA ’TO,” inis kong sambit habang nakatingin sa kanya mula sa loob ng sasakyan. Rinig na rinig ko pa rin ang bunganga niya kahit sarado ang pinto ng kotse. “Mga puta kayong lahat!” sigaw ulit ni Celine. “Papasukin n’yo ako!” “Ma’am,” mahinahong sabi ng guard, “hindi po pwede. Bilin po ni Madam Sky na bawal na po kayong pumunta rito.” “Sino siya para—” Hindi ko na pinatapos. Agad akong bumaba ng sasakyan at sa isang iglap ay tumahimik paligid. Maging si Celine natigilan nang makita ako. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kanya ha

Chapter 45

Chapter 45 “Mauna na ako, David,” sambit ko habang naglalakad papasok ng mansion.bPagod na pagod na kasi talaga ako. Emotionally. lMentally. Physically. At spiritually dahil kay Celine. “Oh by the way…” huminto ako sandali saka lumingon sa kanya. “About sa nangyari ngayong araw…” Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. “Salamat sa pagsama sa akin.” Bahagya akong ngumiti. “And please tell my husband na mag-iingat siya sa business trip niya.” Napairap ako nang konti bago dagdagan. “At iwasan niya masyadong magpuyat dahil hindi na siya bata.” seryoso kong sambit. “Baka maaga akong mabiyuda.” Bahagyang tumaas kilay ni David. At mukhang may sasabihin sana siya, pero hindi ko na hinintay. Kasi alam ko naman na panibagong pang-aasar lang sasabihin nito. “K,” mabilis kong sambit sabay taas kamay habang naglalakad palayo. “Goodbye, pamangkin.” At dire-diretso na akong umakyat sa hagdan. Habang naglalakad ako ay saka ko lang tuluyang naramdaman yung pagod ng buong araw. Yung pamamaga

Chapter 46

Chapter 46David POVNapailing na lamang ako habang sinusundan siya ng tingin paakyat ng hagdan.Pagod na pagod na ang lakad niya pero halatang pinipilit pa ring magmukhang strong.At kahit wala na siya sa paningin ko…Hindi ko pa rin mapigilang mapangiti nang maalala ko lahat ng pinagagawa niya buong araw.Mula sa pakikipag-away kay Celine.Hanggang sa pagiging sobrang lambing niya sa mga bata.At syempre…Yung walang tigil niyang pagde-deny sa obvious.“Hindi ako kinikilig.” “Hindi ko siya type.” “Hindi ako affected.”Napailing ako habang marahang sumandal sa sofa.“Hindi mo pa rin alam na iisang tao lang kami, Sky…” bulong ko sa sarili.At honestly ay hindi ko alam kung matatawa ako o maaawa. Kasi sa totoo lang ay halos ibato na ng universe lahat ng clues sa kanya.Parehong pangalan. Parehong boses. Parehong mukha.Parehong amoy pa yata dahil iisang perfume lang ginagamit ko.Pero hanggang ngayon…Hindi pa rin niya nahuhuli.Bigla akong natawa nang mahina nang maalala ko reaksyon n

Chapter 47

Chapter 47Paglabas ko sa tapat ng silid ni Sky ay agad akong nagtungo sa sarili kong kwarto.Tahimik ang buong mansion.Tanging tunog lang ng sapatos ko sa sahig ang maririnig habang naglalakad ako sa madilim na hallway.Pagkapasok ko sa silid ay agad kong hinubad ang coat ko saka dumiretso sa walk-in closet.Sanay na akong mag-empake nang mabilis.Tatlong araw lang naman ang plano kong pananatili sa Hacienda De Castro sa Pangasinan.Pero kahit gano’n—Hindi puwedeng maging kampante.Mabilis akong kumuha ng ilang pormal na damit, casual clothes, laptop, at ilang importanteng dokumento na naka-lock sa drawer.Habang nag-eempake ako ay hindi mawala sa isip ko ang sinabi ni Lolo.“Mas malala kaysa sa inaakala natin.”Napasingkit ako.Hindi madalas kabahan si Lolo.At mas lalong hindi ito nagpapakita ng pag-aalala.Kaya kung ganito kabigat ang tono niya…Ibig sabihin may malaking problema talaga.Pagkatapos kong isara ang luggage ay agad kong kinuha ang phone ko at tumawag sa isa sa mga

Chapter 48

Chapter 48 Apat na oras lamang ay nakarating na kami sa Hacienda De Castro. Pero kahit nasa harapan na kami ng napakalawak na hacienda ay hindi pa rin nawawala ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ko. Tahimik ang buong paligid. Masyadong tahimik. At iyon ang pinaka-ayaw ko. Pagkabukas pa lang ng gate ay agad bumungad ang mahahabang itim na sasakyan ng mga board members at ilang police vehicles na nakaparada sa harap ng mansyon. Nakabukas pa ang mga ilaw nito.Nagbibigay ng nakakasilaw na pulang liwanag sa madilim na gabi. Pagkababa ko ng sasakyan ay agad tumahimik ang paligid. Maging ang ilang pulis at tauhan ng hacienda ay napalingon sa direksyon ko. Mabagal kong inayos ang manggas ng suot kong itim na polo habang malamig na pinagmamasdan ang paligid at ang bawat hakbang ko ay unti-unting bumabalik ang totoong ako. Hindi ang lalaking pinaglalaruan si Sky, ang mapang-asar na David De Castro ay kundi si David Sebastian Ortiz. Ang lalaking kinatatakutan ng maraming tao sa

Chapter 49

Chapter 49 “I’m saying this is war.” Malamig kong sambit habang dahan-dahan kong ibinaba ang remote sa mesa. Tahimik ang buong conference hall at pagkatapos isang matalim akong napatingin sa isang lalaki sa bandang kaliwa ng mesa walang iba kundi si Mr. Andrade. Isa sa senior board members ng Ortiz Group. At isa rin sa mga taong masyadong tahimik ngayong gabi. “I’m right… Mr. Andrade?” malamig kong tanong. Agad itong natigilan, halatang hindi nito inaasahang pangalan niya agad ang babanggitin ko. “A-Ano ang ibig mong sabihin?” paiwas nitong sagot habang umiwas ng tingin. Ngumisi ako nang bahagya. “Oh, come on, Mr. Andrade…” mababa kong sambit habang dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya. “Don’t make me a fool.” Mas lalo itong kinabahan nang huminto ako sa tabi niya. At doon ko napansin na bahagya nitong itinago ang kanang kamay niya sa ilalim ng mesa. “That tattoo…” dagdag ko habang malamig na nakatingin sa kanya, “looks very familiar.” “Officer,” sambit ko nang hindi

Chapter 50

Chapter 50 Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok habang mabilis na gumagalaw ang assassin sa ibabaw ng mga mesa parang aninong imposible hulihin. “Shoot him!” sigaw ng isang pulis. Agad nagsipagputukan ang mga tauhan pero bawat bala ay parang walang tinatamaan. Masyadong mabilis ang kalaban. Naningkit mata ko habang hawak mahigpit ang baril. Hindi ito ordinaryong assassin. Trained. Elite. At higit sa lahat ay walang emosyon. Tumalon ito pababa mula sa mesa saka mabilis na sinipa ang isang bodyguard ko dahilan para tumilapon ito sa salamin. Nagkalat ang basag na bubog sa sahig. Kasabay noon ay mabilis nitong itinutok ang suppressor pistol sa isang board member. Isang putok ng baril at bumagsak agad ang matanda habang nagsisigawan ang lahat. “Fuck!” mariin kong mura. “Protect the civilians!” sigaw ng police officer. Ngunit tila hindi iyon pinapansin ng assassin. Diretso lamang itong naglalakad sa direksyon namin ni Grandpa. At doon ko tuluyang narealize. Kami an

ZURÜCK

...

WEITER

CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

DMCA.com Protection Status