บททั้งหมดของ ANG BABAE SA GABI(SSPG): บทที่ 31 - บทที่ 40

Chapter 31“Pero…” bulong ko habang nakatitig sa direksyon kung saan siya naglakad palayo, “…bakit parang gusto ko pang mag-overthink?" “AY! HINDI PWEDE!”Sabay sampal ko sa sarili ko pero mahina lang, baka mamaya ma-brain damage ako lalo.“Focus ka, Sky! May kalaban ka! Hindi lalaki ang kalaban mo—well… technically lalaki din pero—” Napahinto ako. “Ang gulo mo.”Napailing ako at naglakad na lang ako kung saan ako dadalhin ng paa ko. At hindi ko alam kung anong malas ang meron ako ngayon ay bigla akong napadpad sa… kitchen area.“Ah.”Napatingin ako sa paligid tahimik, malinis at higit sa lahat ay may pagkain. Dahan-dahan akong ngumisi.“Hello, my true love…”Lumapit ako sa ref, binuksan ko ito. “WOAH!” Parang may sariling spotlight yung laman. “Ganito pala kapag mayaman ang asawa mo…” bulong ko, sabay hawak sa dibdib ko. “May pa buffet sa ref.”Kumuha ako ng kung anu-anong pagkain—cake, juice, tirang ulam, kahit hindi bagong luto ay go lang.Actually may bagong luto naman ang mga ka

Chapter 33 Napatigil si David bago dahan-dahang napangisi. “Wait lang,” taas-noo kong sabi habang naka-cross arms, “ngayon ko lang naalala. Kailan pa kita naging husband?” pairap kong dagdag. “Ang pinakasalan ko lang ay ‘yung gurang mong Tito.” Tahimik siya sandali. Tapos biglang natawa. Hindi yung simpleng tawa. Talagang natawa ang loko. “Gurang?” ulit niya habang natatawa pa rin. “Yes, gurang.” taas kilay kong sagot. “Senior citizen energy.” “Wow.” “At isa pa,” dagdag ko habang nakaturo sa kanya, “hello? Almost 7 AM na kaya.” Sabay irap. “Hindi evening para magpaandar ka ng ganiyang boses.” Ngumisi siya. “It’s a joke.” “Hindi funny.” “You laughed earlier.” “Fake laugh ‘yon.” “So sinungaling ka?” “So assuming ka?” Napailing siya habang nakatingin lang sa akin na parang aliw na aliw na naman. Nakakairita talaga mukha nito kapag masyadong gwapo. “Alam mo,” sambit niya, “ang aga-aga pero ang sungit mo na.” “Sino ba kasing nanggugulo?” “I was jus

Chapter 35 David POV “By the way,” sabi ko habang nakatingin sa kanya. “Tumawag si Tito. Sinabi niyang samahan kitang mag-shopping.” Napahinto siya sa paglakad. “At bilin mo raw ang lahat ng gusto mo. Ako ang bahala.” Saglit na katahimikan. Tapos… Biglang nagbago ang ekspresyon niya. Parang may kung anong ilaw na sumabog sa mata niya—hindi literal, pero halos gano’n na nga. “H-Ha?” bulong niya. Napailing ako nang bahagya habang pinipigilan ang ngisi. “Yup.” At doon na siya tuluyang nag-transform. Yung dating taray at reklamo kanina—biglang nawala. Napalitan ng sobrang halatang excitement. Parang bata na sinabihan ng unlimited candy. “Talaga?!” bigla niyang sabi, tumaas ang boses. “Lahat?!” Tumango ako. “Lahat.” “LIKE… kahit hindi ko kailangan?!” “Even if you don’t need it.” Nanlaki lalo ang mata niya. At napansin ko—parang literal na nag-shape heart ang expression niya. Nakakatawa. Pero… May kakaibang bigat sa dibdib ko habang tinitingna

Chapter 37 “Hehehe,” natatawa niyang sabi habang kinakamot ang likod ng ulo niya. “Joke lang. Alam ko ang limitasyon, wag kang mag-alala.” Tumigil siya sandali saka ngumiti. “School supplies at groceries na lang. Tapos saka tayo pupunta sa bahay-ampunan.” Tahimik akong nakatingin sa kanya. Habang ang ibang tao ay unang iniisip kung anong mamahaling gamit ang gusto nila… Siya naman abala sa pag-iisip para sa ibang tao. “Hindi ka ba bibili ng para sa’yo?” tanong ko. “Damit? Alahas?” Napatingin siya sa akin. “Hmmm…” Bahagya siyang napaisip. “Saka na kapag may sarili na talaga akong pera.” Napakunot-noo ako. “Why?” Ngumiti siya nang maliit habang inaayos ang hawak niyang mga damit pambata. “Gusto ko kasi…” mahina niyang sambit, “kapag para sa sarili kong gamit, sariling pera ko.” Natigilan ako. At ewan ko ba… Parang may kung anong dumaan sa dibdib ko sa simpleng sagot niyang iyon. Hindi yabang. Hindi pagpapanggap. Pride `yung klase ng pride na bihira kong makita. “Tsaka,”

Chapter 39 “Tama na siguro ’to,” sambit niya habang tinitingnan ang cart na halos puno na ng groceries at hygiene kits. Bahagya akong nakahinga sa sinabi nito kaya napangiti ako. Finally. Akala ko tapos na. Pero siyempre hindi pa pala tapos “Go...,” hindi natapos ang sasabihin ko ng nagsalita ito yung medyo relaxed na sana ay biglang naudlot. Pero hindi pa man ako nakaka-adjust sa katahimikan— “AY, WAIT…!” bigla niyang sigaw. Napalingon ako agad. “Need pala nating bumili ng toys!” Natigilan ako. “…Sky.” “Oo!” mabilis niyang sagot, parang biglang naalala ang pinaka-importanteng mission sa buhay niya. “Syempre! May mga bata rin na kailangan ng laruan!” “Hindi ba sapat na yung groceries at school supplies?” “Hindi.” seryoso niyang sagot. “Kasi ang childhood hindi lang pagkain at school.” Tahimik ako at napabuntong-hininga ulit ako. “…you’re really not going to stop, huh.” Ngumiti siya nang malaki. “Nope.” Bago pa ako makasagot ay hinila niya ulit ang cart. “Dali na! Ba