The Day My World Fell Apart

"The deepest scars are often left by the people we trusted the most. But sometimes, the greatest heartbreak becomes the beginning of a love we never expected."

May mga taong ipinaglalaban ang pag-ibig.

May mga taong isinusugal ang lahat para sa taong mahal nila.

At mayroon ding mga taong, sa kabila ng lahat ng sakripisyo at pagtitiis iiwan pa ring luhaan.

Isa na roon si Althea Villanueva.

"Good morning, Althea!"

"Good morning." ganting bati niya sa kanyang kasamahan sa trabaho

habang itinutulak ang housekeeping cart sa pasilyo ng isang five-star hotel sa Singapore.

Alas-singko pa lamang ng umaga ngunit nagsisimula na ang isa na namang mahabang araw.

Isa-isang nilinis ni Althea ang mga mamahaling suite.

Nagpalit bedsheet at nag-vacuum ng carpet.

Naglinis ng banyo at nagpunas ng mga salamin.

Paulit-ulit.

Araw-araw.

Sa loob ng anim na taon.

Hindi madali ang maging hotel cleaner sa ibang bansa.

May mga gabing umiiyak siya sa pagod.

May mga araw na nilalagnat siya ngunit kailangan pa ring pumasok.

May mga pagkakataong minamaliit siya ng ilang bisita.

Pero tiniis niya ang lahat.

Hindi dahil gusto niya.

Kundi dahil may pangarap siyang gustong tuparin.

Kasama ang kasintahan niyang si Damian Reyes.

Ang lalaking minahal niya mula pa noong kolehiyo.

Nang kapusin ito sa matrikula, si Althea ang unang nagkusang magtrabaho sa ibang bansa.

Bawat buwan, nagpapadala siya dito para masuportahan ang pag-aaral ni Damian.

Habang maingat niyang iniipon ang iba.

Hindi para sa luho.

Kundi para sa kinabukasan nilang dalawa.

Para sa maliit na bahay.

Para sa simpleng kasal.

Para sa pamilyang matagal na nilang pinapangarap.

Kahit ang engagement ring na nakatago sa kanyang maleta ay bunga ng ilang taong pagtitipid.

Hindi siya bumili ng mamahaling bag.

Hindi siya nagbakasyon.

Hindi siya gumastos sa kung anu-anong bagay.

Lahat ng iyon ay isinantabi niya.

Dahil naniniwala siyang balang araw, magiging sulit ang bawat pagsasakripisyo niya.

Dahil sa wakas...

Gagraduate na si Damian.

Makalipas ang ilang araw...

Marahang lumapag ang eroplanong sinasakyan ni Althea sa paliparan. Nang tuluyang huminto ang eroplano at makalabas siya ng doon, sandali siyang napatigil.

Mahigpit niyang niyakap ang sarili habang malalim na nilalanghap ang hangin ng Pilipinas. Isang munting ngiti ang namutawi sa kanyang mga labi. Ilang taon din ang lumipas bago siya muling nakabalik sa bansang kanyang kinalakhan.

Maraming alaala ang unti-unting nagbalik sa kanyang isipan mga masasayang sandali, mga pangarap, at mayroon din masasakit na pilit niyang kinalimutan

Ngayon, bumalik siya na mas matatag, mas handa, at determinadong harapin ang lahat ng naghihintay sa kanya.

Hindi ipinaalam ni Althea kay Damian ang kanyang pag-uwi dahil gusto niya itong sorpresahin.

Ilang beses niya iyong inisip habang nasa eroplano pa lamang. Paulit-ulit niyang inilarawan sa kanyang isipan ang magiging tagpo sa muli nilang pagkikita ng kasintahan

Pagkatapos ng graduation, yayakapin niya ng mahigpit ang lalaking pinakamamahal.... na para bang binabawi ang lahat ng panahong magkalayo sila. Sasabihin niyang natupad na rin ang kanyang pangarap at handa na silang sabay na tahakin ang panibagong yugto ng kanilang buhay

Bitbit ang pananabik at saya sa kanyang dibdib, nagtungo siya sa unibersidad kung saan idinaraos ang graduation ni Damian

Pagdating niya roon, bumungad sa kanya ang masiglang paligid.

Naroon ang masasayang tawanan, mahihigpit na yakapan, at walang humpay na pagbati. May mga estudyanteng may hawak na mga bulaklak at diploma, habang ang kanilang mga magulang ay hindi maitago ang pagmamalaki sa kanilang mga mukha

May mga yakapang puno ng pananabik.

May mga bulaklak na sumisimbolo ng tagumpay.

May mga luhang dumadaloy hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa katuparan ng mga pangarap.

Sa gitna ng napakaraming tao, awtomatikong hinanap ng mga mata ni Althea ang nag-iisang taong dahilan ng kanyang pag-uwi

Ang lalaking ilang taon niyang inasam na muling mayakap.

Ngunit ang masaya niyang ngiti ay tila unti-unting naglaho nang makita niya ang lalaking pinakamamahal na may ibang babaeng kayakap

Bigla siyang nanlamig nang mapansin niyang nakaumbok ang tiyan ng babae.

Ipinilig niya ang kanyang ulo para iwaglit ang iniisip ngunit para siyang binuhusan ng malamig na tubig ng marinig niya ang boses ng ina ng kanyang kasintahan

"Mag-ingat ka, hija. Apo namin ang dinadala mo."

Doon biglang nahulog sa kanyang kamay ang isang bouquet na bulaklak na dala niya.

Bigla namang napalingon si Damian sa direksiyon niya.

At imbes na saya ang makita niya sa mukha ng lalaki...

galit pa ang rumehistro doon.

"Althea?"

"Damian..." nanginginig niyang tawag sa pangalan ng kasintahan.

"Love," tanong ng buntis na babae. "Sino siya?"

"Love," mahinahon niyang sabi habang mas hinigpitan ang yakap sa buntis na babae, "si Althea... dati ko siyang girlfriend."

"Ex-girlfriend?" Damian.."

Hindi na niya natapos ang sasabihin.

Humawak si Damian sa balikat ng buntis.

"Umalis kana Althea mahal ko si Michelle." At magkakaanak na kami."

"Anim na taon kong sinuportahan ang pag-aaral mo."

"Ikaw ang dahilan kung bakit ako nag-abroad."

"Ikaw ang dahilan kung bakit—"

"Hindi kita pinilit." Galit nitong sagot sa kanya.

"At saka... matagal na kitang gustong hiwalayan."

Parang pinilas-pilas ang puso ni Althea.

Hindi na niya narinig ang mga sumunod na salita nito.

Dahil tahimik siyang tumalikod.

At naglakad palayo.

Kasama ang lahat ng pangarap na tuluyan nang nawasak.

Pagsapit ng gabi...

Natagpuan ni Althea ang sarili sa isang bar.

Hindi siya umiinom.

Ngunit nang gabing iyon

Pakiramdam niya, wala na siyang dahilan para pigilan ang sarili

"One more," paos niyang sabi habang itinutulak ang walang lamang baso sa bartender.

Muling napuno ang baso.

Muli niya iyong inubos sa isang lagok.

Isa pa.

At isa pa.

Hanggang sa hindi na niya mabilang kung ilang baso na ang naubos niya.

Kasabay ng bawat lagok ay ang bawat alaalang pilit niyang gustong lunurin.

Anim na taon ng pagod, sakripisyo, pagtitiis at walang sawang pagtatrabaho para sa kinabukasan nilang dalawa ng kasintahan sa paniniwalang may naghihintay sa kanyang pagbabalik

Ngunit sa isang iglap...

Parang walang halaga ang lahat.

Napahagulgol siya habang mahigpit na hawak ang baso.

"Bakit...?" halos pabulong niyang tanong sa sarili.

"Bakit gano'n kadaling burahin ang anim na taon? Kulang pa ba ang pagmamahal ko?"

Pumikit siya, ngunit mas malinaw niyang nakita ang tagpong pilit niyang gustong kalimutan ang mga ngiti ni Damian para sa ibang babae

Napatawa siya.

Isang mapait at basag na tawa.

"Napakatanga mo Althea..." pabulong niyang sabi sa sarili

Mahina niyang ipinatong ang noo sa mesa habang patuloy na pumapatak ang kanyang mga luha.

"Hayop ka Damian hindi mo alam kung ilang gabi kitang ipinagdasal?" kung ilang beses kong pinili ang pangarap natin kaysa sa sarili kong kaligayahan?"

"Ni minsan... hindi ako naghanap ng iba."

"Ikaw lang ang minahal ko sa loob ng anim na taon."

Humugot siya ng malalim na hininga, ngunit lalo lamang sumikip ang kanyang dibdib.

"Ang sakit pala maging tanga.."

"Ang sakit palang umuwi na puno ng pangarap... tapos ang sasalubong sa'yo ay katotohanang wala ka nang babalikan."

Napapikit siya habang tuluyan nang bumagsak ang huling pader na matagal niyang itinayo sa kanyang puso.

"Kung alam ko lang na ganito ang kahihinatnan..."

"Hindi na sana ako nangarap."

"Hindi na sana kita minahal nang subra..."

Hindi alam ni Althea na habang nagpapakalunod siya sa alak may isang lalaking tahimik na nakamasid sa kanya mula sa kabilang dulo ng bar ay ito ay si Zevran Altamirano isa sa pinakabatang bilyonaryo at pinaka-maimpluwensyang negosyante sa bansa.

Hindi sanay makialam sa buhay ng iba si Zevran Altamirano ngunit may kung anong nagtulak sa kanya na pagmasdan ang babaeng umiiyak habang pilit nilulunod ang sarili nito sa alak

Makalipas ang ilang minuto, napansin niyang pilit na tumayo ang babae at napansin din ni Zevran na tila nahihirapan itong humakbang

Bago pa ito tuluyang bumagsak sa malamig na sahig ang babae mabilis ang naging kilos niya agad siya tumayo at inalalayan ito

"Hey, Careful," mahina niyang saad.

Dahan-dahang iminulat ng babae ang mga mata at

puno ng pagkalito tumitig sa kanya ang babae samantalang katahimikan lamang ang naging tugon niya

"Masama ba akong tao?" nanginginig ang tinig na tanong ng babae sa kanya habang patuloy na tumutulo ang luha sa mga mata.

"Bakit... parang ang dali kong iwan?" dagdag pa nito

Hindi nakasagot si Zevran.

Hindi niya alam ang kwento ng babaeng nasa kanyang harapan, ngunit sapat na ang mga luha nito upang maunawaan niyang may mabigat itong pinagdaraanan

Tahimik niya itong inalalayan.

Nang mapansing halos hindi na makalakad ang babae dahil sa kalasingan, maingat niya itong inalalayan hanggang sa makalabas ng bar. Ayaw niya itong iwan sa gitna ng malamig na gabi, lalo pa't wala itong kakayahang alagaan ang sarili sa mga oras na iyon.

Hindi nilai alam na ang simple nilang pagtatagpo ng gabing iyon ang magiging simula ng isang kapalarang tuluyang mag-uugnay sa kanilang mga buhay

Kinabukasan...

Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Althea.

Agad niyang naramdaman ang matinding pagkirot ng kanyang ulo at ang panunuyo ng kanyang lalamunan.

Napangiwi siya habang pilit inaalala ang nangyari noong nakaraang gabi.

Ngunit nang igala niya ang kanyang paningin, bigla siyang natigilan.

Hindi iyon ang hotel na inikupa niya kahapon ng dumating siya sa Pilipinas

Dahil isa iyong marangyang hotel suite na tila pag-aari lamang ng mga taong nabubuhay sa mundong hindi niya kailanman maaabot.

Dahil doon mabilis siyang napabangon.

Ngunit tila tumigil ang kanyang paghinga nang mapansin ang isang lalaki na mahimbing na natutulog sa kabilang bahagi ng kama.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Pinilit niyang alalahanin ang lahat ng nangyari, ngunit puro pira-pirasong alaala lamang ang pumapasok sa kanyang isipan

Ang bar...

Ang alak...

May taong sumalo sa kanya...

Pagkatapos noon...

Wala na.

Takot.

Pagkalito.

Pagsisisi.

Sunod-sunod na rumagasa ang mga damdaming iyon sa kanyang dibdib.

Tahimik niyang pinulot ang kanyang bag na nakapatong sa mesa.

Mula rito ay inilabas niya ang engagement ring na ilang oras na ang nakalipas ay simbolo pa ng kanyang mga pangarap.

Mariin niya itong tinitigan bago dahan-dahang isinuksok pabalik sa loob ng bag.

Wala na rin naman itong kahulugan.

Hindi na siya lumingon pa.

Tahimik siyang lumabas ng silid, dala ang pusong mas wasak kaysa noong gabing pumasok siya sa bar.

Hindi niya alam ang pangalan ng lalaking iniwan niya.

Hindi rin niya alam kung muli pa bang pagtatagpuin ng tadhana ang kanilang mga landas.

Ang tangi niyang alam, kailangan na niyang kalimutan ang nangyari sa nagdaan gabing iyon at magpatuloy sa kanyang buhay.

"Makalipas ang tatlong buwan..."

"Positive."

Nanginginig ang kamay ni Althea habang hawak ang pregnancy test.

Hindi siya makahinga.

Isang gabi.

Isang pagkakamali.

Isang lihim na habang-buhay niyang dadalhin.

Dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay sa kanyang tiyan habang tahimik na bumagsak ang kanyang mga luha.

Buntis siya.

At ang mas masakit...

Hindi man lang niya alam ang pangalan ng ama ng kanyang anak.