บทที่ 2 วาสนาพานพบ 5

“ท่านอาหลัน ข้าเป็นคนชวนนางมาเอง ทางน้าเซียงก็รับรู้ ท่านปู่ก็อนุญาต ตอนนี้มืดค่ำแล้วเดินทางไม่สะดวก ท่านอาหลันอย่าไล่นางเลยเจ้าค่ะ”

        “เฮ้อ วาจาของเจ้ามันลูกแม่เสียจริงๆ น่าจะฉลาดได้สักครึ่งของเจียวเจียวบ้าง ข้าก็แค่ถามเล่นๆ ใครจะกล้าแตะต้องหลานท่านหยางกงกันเล่า แล้วหลานรักของข้าจะมาอยู่ที่นี่กี่วันล่ะ คงจะไม่คิดอยู่ผลาญเงินทองของบ้านนี้ไปเรื่อยๆ ไม่มีกำหนดกลับใช่ไหม”

        ซือหม่าหลันจิกกัดไม่ไว้หน้า หยางจิวหรงก็อดทนไม่โต้เถียงเพราะแก่มารดา

        “สกุลหยางก็ร่ำรวยไม่แพ้เรา ไยท่านอาจึงกล่าวราวกับว่านางเป็นขอทานเช่นนั้นเล่า”

“คุยอะไรกันอยู่หรือ” ในตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มร่างแข็งแรงกำยำ หน้าตาคมเข้ม ได้สัดส่วนไปหมดทั้งดวงตา สันจมูกและริมฝีปาก เขาประคองหมวกขุนนางสำนักตุลาการไว้ในมือขณะเดินตัวตรงกลับมาจากที่ทำงาน บรรดาสาวใช้กับคนงานในจวนต่างหยุดค้อมคำนับและมองตามหลังเขาอย่างชื่นชม

        “พี่เทียนสง”    

        อู๋ซวงยิ้มทันทีเมื่อพี่ชายกลับมาได้จังหวะเหมาะ ซือหม่าเทียนสงเป็นคนตรงไปตรงมาและเอ็นดูหยางจิวหรง เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของซือหม่าจิ้ง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรับสืบทอดตระกูล ซือหม่าหลันจึงยิ่งมองหยางจิวหรงตาขวางเพราะเกรงว่าจะแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้แล้วชุบมือเปิบทุกสิ่งทุกอย่างไป

        “สมบัติทุกชิ้นของท่านย่าเจ้า ต้องตกเป็นของเจ้าทั้งนั้น ที่น้าไม่ยอมแต่งงานก็เพื่อรักษาสมบัติไว้ไม่ให้ตกหล่นไปเป็นของคนแซ่อื่น พวกเจ้าดูไม่ออกรึว่านางกำลังวางแผนฮุบสมบัติท่านปู่เจ้า หน้าโง่กันทั้งนั้น”

        “นางก็เป็นลูกหลานของท่านปู่คนหนึ่ง หากนางจะได้ในส่วนที่มารดาของนางพึงได้ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ”

        “ไม่สมควร พี่เซียงแต่งงานออกไปแล้ว ไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านนี้อีก”

        “ท่านพ่อเคยเล่าให้ข้าฟังว่าตอนที่ท่านอาเซียงแต่งงานไปอยู่สกุลหยาง ท่านย่าเตรียมสินส่วนตัวไว้ให้แต่ท่านย่าล้มป่วยสิ้นชีวิตไปเสียก่อน สินส่วนตัวของท่านอาเซียงจึงยังไม่ได้ส่งไป ไม่ทราบว่าท่านอาหลันทราบเรื่องนี้หรือไม่”

        ซือหม่าหลันหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เมื่อเถียงไม่ได้จึงสะบัดหน้ากลับเรือนของตนเอง อู๋ซวงถึงกับยกนิ้วซูฮกให้พี่ชาย ส่วนหยางจิวหรงปรบมือให้แบบไม่มีเสียง ซือหม่าเทียนสงจึงเอื้อมมือคว้าหน้ากากตัวตลกที่นางซื้อมาจากตลาดไป

        “ค่าแรง” เขาพูดแค่นั้นแล้วหาวหวอดใหญ่เพราะทำงานหนักจนอดนอนมาสองวันแล้ว วันนี้เพิ่งจะได้กลับมาพักผ่อน “พรุ่งนี้เช้าให้คนมาเรียกข้าด้วย ข้าจะไปกินข้าวเช้ากับท่านปู่”

        “เจ้าค่ะ”

        “นี่” อู๋ซวงรีบกระทุ้งศอกใส่หยางจิวหรงทันทีที่พี่ชายเดินผ่านไป “เจ้ามองพี่เทียนสงตาไม่กะพริบเลยนะ แอบคิดอะไรใช่รึเปล่า”

        “อืม คิดสิ”

        “ตายแล้ว ไหนบอกข้ามาเร็ว”

        “หน้ากากตัวตลกอันนั้นสวยที่สุดในแผง ราคาตั้งสิบห้าอีแปะ กว่าจะข้าต่อเหลือห้าอีแปะก็เหนื่อยอยู่นาน ข้าเสียดายน่ะสิ พี่เทียนสงชอบแย่งของเล่นของข้าอยู่เรื่อย”

        อู๋ซวงฟังคำตอบของสาวงามที่ไม่รู้จักโต นางก็ปวดหัวยิ่งนัก ซื่อบื้อจริง!