4 : ใครอยากเป็นเพื่อนเธอ

Project MCTR

Chapter 4

ฟุ่บ!

“เยี่ยม นั่นละถูกต้องที่สุดอะ แกเลิกคิดเรื่องแบบนั้นไปได้เลย จะการทดลองหมาแมวอะไรที่ไหนก็ไม่ต้องไปยุ่ง ไม่ต้องมานะสร้างทุกอย่างรอบตัวให้เกี่ยวกับเคมีเลย เหนื่อยฟรี!”

“แกนี่.. ได้ทีนี่ด่าใหญ่เลยนะ==*”

“ก็ต้องด่าสิ คนดีๆที่ไหนเขาจะมาทดลองอะไรกันในบ้านหลังแค่นั้น แล้วก็ไม่มีคนปกติที่ไหนที่คิดว่าจะมีการทดลองที่อยู่เหนืออยู่รอดจากกระทรวงจากกฎหมายได้”

“เออๆ ฉันอ่านเยอะ ดูหนังเยอะไปเองแหละ” ฉันตัดบทจบ ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าเซรุ่มนั่นเป็นเซรุ่มจำเพาะเจาะจง แต่อย่างที่สงครามว่า.. พวกเขาคงใช้รักษาแมว แต่แมวคงจะราคาแพงน่าดู เพราะคนปกติ คงไม่คิดยื้อชีวิตแมวด้วยวิธีแบบนี้... วางได้แล้ว! บอกตัวเองครั้งที่ร้อยหลังจากเมื่อคืนจนตอนนี้ก็ยังค้างคา.. พวกรู้มากนี่ก็ใช้ชีวิตลำบากเหมือนกันนะ!

“โอ๊ยย! ฉันทิ้งไม่ได้อะ!”

“ไม่ทิ้งก็ต้องทิ้ง เพราะถ้าแกไม่ทิ้งแล้วเจ้าตัวเขามาได้ยินละก็... ตายคาแก้วเหล้าแน่!” ฉันมองหน้านลินที่กำลังบู้ปากไปทางด้านหลังของฉัน เสื้อฮู้ดสีเข้มกับหมวกแก๊ป.. ทำให้ฉันรู้ได้ไม่ยากนะ คนที่แต่งตัวแบบนี้แล้วเหลือแค่ข้อมือกับปลายคางโผล่ออกมามีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ

“มาคนเดียวซะด้วย ชารจ์เลยไหมอะ!^^*”

“ชาร์จเข้าไปให้โดนจับกดนะสิ.. คนบ้าอะไร แรงเยอะเกินมนุษย์มนา” แค่นึกถึงเรื่องเมื่อคืน ความเจ็บตามตัวก็ผุดออกมาทันที

“จะเข้าไปทักเขาไหม หรือจะมองอยู่ห่างๆแบบนี้?”

“...ไม่อะ อยู่ตรงนี้แหละ” ฉันหันหลังให้เขาเหมือนเดิมแล้วหันมาดื่มเหล้าแล้วก็คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้จนลืมเรื่องของผู้ชายคนนั้นไป ยิ่งดึกยิ่งสนุก ฉันกับนลินเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน แต่ด้วยความที่เลือกเรียนคนละสาขา ทำให้ทุกอาทิตย์เราจะมาปรับทุกข์กับสาขาที่เรียนตามร้านเหล้า ก็ไม่ใช่ว่าชอบเมาชอบเที่ยวหรอกนะ แต่เพราะบรรยากาศร้านเหล้ามันชอบทำให้อะไรๆผ่อนคลาย

“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนด้วย~ อยู่ได้ยาวๆเลยแหละ~”

“อืม ฉันก็ด้วย~” อีกสิ่งที่เหมือนกันคือฉันกับนลินเราไม่ค่อยชอบเต้น แต่พอเหล้าเข้าปากทีไร.. มันก็เหมือนมีคนเข้ามาแฝงร่างทุกที

ด้วยความที่ร้านเหล้านี้มันกึ่งๆผับ ผู้คนที่มาสนุกก็ต่างพากันนั่งดื่มบ้าง ลุกขึ้นเต้นบ้างตามอารมณ์และจังหวะเพลงที่พาไป เช่นเดียวกันกับเอเรนแล้วก็นลิน

#ปกป้อง

สายตาอันปราดเปรื่องที่พิเศษกว่าคนอื่นของปกป้องกวาดมองไปรอบๆตัว ด้วยความที่เขาไม่ได้ออกมาสถานที่แบบนี้เท่าไหร่ บางอย่างเลยไม่ชิน แต่ก็เอาตัวรอดได้จากการนั่งมองความคิดแล้วจิตใจคนรอบตัว สถานที่แบยนี้ไม่ได้เป็นเครื่องตัดสินว่าเป็นศูนย์รวมคนไม่ดี แต่กลับเป็นศูนย์รวมการผ่อนคลายซะมากกว่า เพราะคนดีๆก็มีเยอะเหมือนกัน

ปกป้องกวาดสายตามองไปเรื่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกขยะแขยงความคิดของผู้หญิงหรือผู้ชายบางคนที่หวังจะมาหาเศษหาเลยจากที่แบบนี้ หลายคนตั้งใจมาเพื่อหาคู่นอนที่ไม่ยึดติดกับความสัมพันธ์ หลายคนมาเพื่อระบายความทุกข์ในใจรวมถึงการถูกคนรักนอกใจหรือทอดทิ้ง หรือแม้แต่.. ‘กูจะหาผัวใหม่!’

“!!” จิตใต้สำนึกจองผู้หญิงคนนึงตีแสกหน้าเขาจนเขาต้องยอมหันหน้าหนีแล้วสบัดหัวเพื่อไล่เสียงของผู้หญิงคนนั้นไป

“..คนเก่าคงทำไว้เจ็บ ฮึ๊~” ผู้หญิงบ้าอะไร จะหาแต่ผัวใหม่ ถ้าทั้งร้านนี่ได้ยินความต้องการของยัยนี่ ไอ้พวกหน้าม้อคงประเคนค_ยให้...

ปกป้องดื่มเหล้าขวดแล้วขวดเล่า ความเมาก็ไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนไป พูดง่ายๆก็..เขายังไม่เมา จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดกับคนคนนึง ผู้หญิงผมทองผิวขาวที่คุ้นตา วินาทีแรกที่เห็นปกป้องอยากจะละสายตาหนีเพราะเขาเคยอ่านใจเธอมาก่อนแล้ว แต่รอยยิ้มนั่นทำให้ปกป้องเลือกที่จะจ้องมองอยู่แบบนั้นโดยไม่อ่านใจเธอเป็นครั้งที่สอง.. แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะลองอ่านใจเธออีกสักครั้ง สายตาคู่นั่นจับจ้องเข้าไปในจิตใจของเธอ อ่านความคิด ความรู้สึกของเธอคนนี้ในระยะสั้นๆ ณ เวลานี้ ไม่คิดร้าย ไม่ใช่คนไม่ดี อยู่ได้ด้วยตัวเอง และมีความฝัน..

ความฝัน.. หึ๊ คงไม่พ้นอยากประสบความสำเร็จในสิ่งที่ชอบ.. เพราะเอเรนดันไม่เหมือนใครสักคนที่เขานั่งอ่านใจมาเป็นเวลานาน ปกป้องเลยเลือกที่จะเจาะข้อมูลของความฝันของเธอ..

“..ครอบครัว?” ภาพนั้นชัดเจนมาก ชัดเจนกว่าทุกสิ่งที่เธอคิด.. อาการตาลายกลับมา เหมือนเครื่องเตือนว่า เจากำลังใช้ความพิเศษที่เขามีมากเกินไป.. ปกป้องปรับสายตาอีกครั้งแล้วอ่านใจเอเรนอีกครั้ง ข้างในใจของเธอนั้นไม่มีความรู้สึกที่คิดร้านกับใคร แม้กระทั่งการเข้ามายุ่งเรื่องของเขา ...ที่เธอทำไปทั้งหมด เพราะกลัวว่าใครในบ้านของเขาจะเป็นอันตราย รวมถึง... หมาและแมว

จิตใจเด็กน้อย.. ผิดกับหน้าตาที่รู้มากไปซะทุกเรื่อง

“ไงมึง ออกมาที่แบบนี้ อยากมีชีวิตแบบปกติแล้วดิ? หรืออกมาลับคมวิชา?”

“ไปไกลๆตีน==^”

“ทำเป็นไล่ กูเห็นมึงนั่งมองยัยผมทองนั่นเป็นชั่วโมง ทำไม เสื้อในยัยนี่มันน่าสนใจหรือไง ..สีอะไรวะ^^”

“กูไม่ได้โรคจิตแบบมึง”

“เขาเรียกว่า ผู้สนับสนุนให้ทุกคนมีเพศสัมพันธ์~” ดันเสือกเจอไอ้วินที่นี่ กูก็ลืมไปว่าที่นี่ถิ่นมัน

“สนใจใครสักคนไหม กูจีบให้ได้”

“ไม่ต้องเสือก”

“หรือยัยผมทองนั่น? เอาไหม เมาๆด้วย ไม่ยาก” ปกป้องมองอัศวินด้วยสายตาที่ไม่สนุกด้วย เจ้าตัวเลยยกมือทำท่ายอมแพ้

“กูกลับก่อน”

“อ้าว ไม่อยู่แดกเป็นเพื่อนกู”

“มึงคงอยากทำอย่างอื่นมากกว่าเสียเวลานั่งแดกเหล้า”

“โดนจนได้~ เออๆ กลับเองได้? เอารถกูกลับไหม” มันยื่นกุญแจรถให้

“ไม่อะ กูกลับเอง” ปกป้องเดินออกจากโต๊ะโดยปล่อยให้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้อัศวินจัดการโดยที่อัศวินไม่รู้ตัว เขาพยายามเดินออกจากผู้คนที่เบียดเสียดกันไปมาจนออกมานอกผับ เขายืนรอแท็กซี่ที่กำลังโทรหา

“..นาย~” เสียงเล็กเอ่ยทักเขาพร้อมกับมือเล็กกระตุกแขนเสื้อเบาๆ เอเรนที่หิ้วนลินที่เมาจนแทบไร้สติยืนยิ้มหวานให้เขา

“ขับรถเป็นไหมอ่า~” เมาเละ..

“อืม”

“ขับไปส่งหน่อยสิ~ นลินมันเมาแล้ว~ ฉันขับรถไม่เป็นอ่า~”

“ทำไมฉันต้องทำ?”

“เพราะ~.. เพราะ~.. เออ นั่นดิ~ เพราะอะไร?” แต่เพราะท่าทางที่ดูแล้วไม่น่ารอดของพวกเธอทั้งสองคน ปล่อยกลับเองมีหวังคงได้ผัวเป็นไอ้พวกหน้าม้อที่ยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งที่ไม่อยากยุ่งกับเอเรนเท่าไหร่ แต่จากที่ลองอ่านใจเธอจากด้านในร้าน ยัยนี่โลกสวยเกินไป ถ้าเขาไม่ไปส่ง คงเดินไปขอให้ใครสักคนไปส่งแทนอยู่ดี

“ได้ไหม~ ไปบ้านฉัน~ บ้านฉันก็ ข้างๆบ้านนาย~” ...ทำไมต้องเป็นกูนะ

ปกป้องกดวางสายที่โทรหาแท็กซี่ เขาบอกให้เอเรนพาเขาไปที่รถแล้วเดินตามทั้งสองคนไป สภาพทุลักทุเลตลอดทางทำให้เขารู้สึกเอือมกับพวกเธอ จนมาถึงรถปกป้องก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ควรจะทำ ไม่มีการเปิดประตูให้ แต่กลับยืนมองผู้หญิงสองคนทำทุกอย่างอย่างทุลักทุเล แล้วค่อยขึ้นไปนั่งที่คนขับเป็นคนสุดท้าย

“กลับบ้านเธอ?”

“ใช่~”

“....” ปกป้องสตาร์ทรถแล้วขับเคลื่อนออกไปเรื่อยๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่เหลือบมอง ไม่อะไรกับผู้หญิงทั้งสองคนในรถ

“..ขอโทษนะ~” เอเรนพูดขึ้นมา เธอพลิกตัวนั่งตะแคงข้างหันหาปกป้อง เธอนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ ส่วนนลินก็หลับสนิทอยู่ที่เบาะหลัง

“....” นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ปกป้องเหลือบสายตามองร่างบาง แต่ก็หันกลับมองทางตามปกติโดยไม่พูดอะไร

“ขอโทษที่เสือกแหละ~”

“....”

“สงครามบอกว่า~ เขาใช้เซรุ่มนั่นรักษาชีวิตแมวอยู่~”

“....”

“มันอันตรายนะ~ ถ้าใช้มากๆแมวนายอาจตายได้~” ปกป้องแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเพียงบางเบาเพราะคิดตลกว่าสงครามบอกเอเรนไปแบบนั้น

“แพงมากใช่ไหมแมวอ่ะ~ คงรักมากเลยใช่ไหมละ~”

“หุบปาก”

“คงใช่แหละ~ ไม่มีใครรักษาแมวด้วยวิธีแบบนั้นหรอก~”

“เข้าใจที่พูดเปล่าวะ? หุบปาก”

“แต่ถ้านายรักแมว นายจะไม่ทำแบบนี้เหมือนกัน~”

“...”

เอเรนพูดก่อนจะพลิกตัวกลับไปนอนตรงๆมองไปตามทางทปกป้องเหลือบมองใบหน้าที่สวยได้รูป ผิวขาวเนียน แล้วสัดส่วนของร่างกายเล็กๆที่พอดิบพอดี

“ฉัน เอเรนนะ~ พูดเพราะๆกับฉันบ้างดิ~”

“....”

“ถ้านายเกลียดขี้หน้าฉันก็ไม่เป็นไรหรอก~ แต่ฉันเป็นเพื่อนบ้านที่ดีได้นะ~”

“ใครอยากเป็นเพื่อนกับเธอ”

“นายไง~ เพื่ออยากจะเป็น~”

“...หึ๊~”

“ฉันสวยนะ~ แล้วจะเสียใจ~” ปกป้องยังคงนิ่งและมองตรงไปตามทาง เขาไม่สนใจแม้ประทั่งกระดุมเม็ดบนสุดของเอเรนหลุด

ครืด~ แล้วเอื้อมมือไปเร่งแอร์ให้เย็นกว่าเดิม

“มันหนาวนะ~” เอเรนพูดก่อนจะกอดตัวเองหลวมๆแล้วก็เหม่อมองออกไปข้างนอกเงียบๆ

(🧬🦠)