Lahat ng Kabanata ng สามีที่ดีคือ เพื่อนสาว: Kabanata 11 - Kabanata 20

“แต่อี้...” วนิดารีบแย้ง หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่คิดปฏิเสธ แต่คืนนี้อคิราห์มีนัดเดตสำคัญ “เรากับพี่เขาจะไปเดตกันที่โรงแรม คืนนี้เรายกห้องเราให้หนูนิด” แค่มองตาก็พอรับรู้ถึงความกระอักกระอ่วน ขณะที่คนฟังไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด เจ็บหัวใจยิ่งกว่าเดิม “นิดว่า นิดไปนอนบ้านคุณย่าดีกว่า เดี๋ยวอี้จอดส่งเราที่ป้ายรถเมล์ข้างหน้าซอยก็ได้ เราจะหาแท็กซี่ไปเอง” บ้านคุณย่าของเธออยู่ห่างออกไปมากพอควร ต้องขับรถไปเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงจึงนึกเกรงใจหากจะให้เขาไปส่ง “เราไปส่งเอง จะนั่งแท็กซี่ไปให้เปลืองเงินทำไม ตัวไม่ต้องห่วงว่าเราจะผิดเวลาหรอก พี่เขานัดเราไว้ดึกเลย และเราก็คิดถึงคุณย่าด้วย” อคิราห์คิดว่าวนิดาคงกังวลเรื่องเวลานัดหมาย จึงอ้อนในประโยคท้ายนิดๆ เพื่อสื่อว่าเขาคิดถึงคุณย่าของเพื่อนเป็นอย่างมาก “งั้นก็ได้” วนิดาไม่คิดแย้งอีก เพราะย่าของเธอก็บ่นว่าคิดถึงอคิราห์ที่ชอบมานั่งกินขนมชั้นที่ท่านทำขายเหมือนกัน เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงหน้าบ้านปูนขนาดสองชั้น วนิดาก็ลงไปเปิดประตูรั้วด้วยกุญแจที่เธอพกติดตัวไว้ อึดใจเดียวก็เห็นคนเป็นย่า

ธนัชชาเอียงหน้ามองอย่างสงสัย เพราะเพื่อนไม่มีทางเสียน้ำได้ถึงสามขวดแน่ ขนาดนั้นก็เกินมนุษย์ไป “แกไม่เห็นข่าวไฟไหม้ที่ร้านอาหารที่เราชอบไปกินกันหรือไง” อคิราห์ถามด้วยสีหน้าเหนื่อย “เห็น แล้วมันเกี่ยวกันยังไงนังอี้” ธนัชชาเห็นข่าวเมื่อเช้า ก็ว่าจะพูดถึงเรื่องนี้อยู่ แล้วทำหน้าไม่เข้าใจ “ก็ฉันพาพี่เขาไปกินข้าวที่นั่น แกรู้ไหมฉันเดินลงบันไดหนีไฟยี่สิบกว่าชั้นแทบตายเลย บางคนก็ตกใจรีบวิ่งหนี มีคนวิ่งมาชนฉันด้วย ตัวฉันเลยไปกระแทกกับผนัง เจ็บเอวอยู่เนี่ย พอลงมาได้ก็กระดกน้ำไปสามขวด” อคิราห์บอกถึงสาเหตุที่เขามีสภาพอิดโรยเช่นนี้ สองขาก็ยังสั่นไม่หาย แม้จะออกกำลังกายเป็นประจำ แต่การต้องลงบันไดยี่สิบกว่าชั้นในเวลารวดเร็วก็ทำให้เขาหอบแฮก ขาสั่นพั่บๆ นึกแล้วก็อยากจะกรี๊ดออกมา เพราะเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เป็นฝีมือพวกมือบอนไปกดสัญญาณไฟไหม้เพื่อสร้างสถานการณ์ “ซวยแท้ แต่ไหนแกบอกว่านัดพี่เขาที่โรงแรมหรูติดริมน้ำไง ไหงถึงไปร้านอาหาร” “หิวข้าว...” อคิราห์กลอกตามองบนใส่ ไปร้านอาหารจะไปทำอะไรได้ ให้ไปนั่งเป่าปี่หรืออย่างไร “แล้วแ

วนิดาคิดว่าลองดูก็ไม่ได้เสียหายอะไรจึงบอกรายละเอียดไป แล้วคนตัวตั้งตัวตีก็เอ่ยถามให้เช่นเดียวกับอคิราห์ “เพื่อนหนูมีเนื้อคู่ไหมคะ แล้วถ้ามี จะมีเกณฑ์ได้เจอเร็วๆ นี้หรือเปล่า” “มี” “แม่หมอพอบอกลักษณะได้บ้างไหมคะ สูงยาวเข่าดีไหม” ธนัชชาตาวาว อยากให้วนิดามีคนช่วยดูแล จะได้มาช่วยสู้รบตบมือกับครอบครัวปลิงดูดเลือด “ผมยาว” คำตอบของแม่หมอทำให้มีคนหนึ่งยกมือขึ้นจับปลายเส้นผมของตัวเอง ส่วนวนิดาแค่เหลือบตาไปมอง ก่อนจะได้อีกหนึ่งคำตอบที่เจาะจงกว่าเดิม “ผิวแทน” “ตายแล้วยัยนิด เนื้อคู่แกต้องหล่อกร้าวใจมากแน่ๆ” ธนัชชาดีใจที่เพื่อนอาจจะได้เข้าชมรมคนชอบหนุ่มผิวแทนด้วยกัน ขณะอคิราห์เปลี่ยนเป็นยู่หน้าแล้วกลอกตามองบน ทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้าดังขึ้น “ฉันรับโทรศัพท์พี่อาร์ตแป๊บ” ธนัชชาขยับตัวลุกจากเก้าอี้ไปรับสายของสามี ไม่ถึงนาทีก็หันมามองด้วยสีหน้ากังวล “อี้ ยัยนิดแม่ผัวฉันป่วย ฉันต้องรีบกลับไปดูแล” “คุณป้าเป็นอะไรมากไหม” วนิดาเอ่ยถามอย่างห่วงใย เพราะรู้จักกับแม่สามีของธนัชชา ท่านเป็นคนหน้าดุแต่แส

เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง วนิดาสะพายกระเป๋าใบเดิมขึ้นพาดบ่าแล้วผลักประตูหอพักออกไปด้านนอกเพื่อจะตรงไปยังป้ายรถเมล์โดยสาร แต่แล้วก็ต้องชะงัก แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่กำลังชะเง้อคอรออยู่ อีกฝ่ายเมื่อเห็นเธอก็ทำตาเป็นประกาย “อี้...มาตั้งแต่กี่โมง” “หกโมงเช้า” “มาทำไมเช้าขนาดนั้น” “ก็กลัวเธอจะไม่รอ เรามาง้อ” อคิราห์จำเวลาได้แบบพอดีเป๊ะ เพราะลุงเอกเจ้าของหอที่มักคุ้นกันก็ถามคำถามลักษณะนี้ แล้วทำตาวิ้งๆ ใส่คนที่โกรธกันข้ามวัน พร้อมยกนิ้วก้อยขึ้นทำท่าขอคืนดี “นิดไม่ได้โกรธ” วนิดาบอกเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ “เชื่อตายละ” อคิราห์เบ้ปากใส่ ที่ผ่านมาวนิดาของเขาไม่เคยเมินข้อความกัน ไม่เคยทำตัวนิ่งๆ ใส่แบบนี้ วนิดาไม่ได้สนใจจะยื่นมือไปเกี่ยวก้อย แต่ก็ไม่ได้ดื้อแพ่งจะขึ้นรถเมล์โดยสารไปทำงาน ใบหน้ายังคงเรียบเฉยแล้วเดินไปขึ้นรถ อคิราห์ทำหน้าหงอย ไม่ได้ใจชื้นขึ้นจนกว่าจะได้ยินคำว่าหายโกรธจากหญิงสาว พอนั่งประจำตำแหน่งแล้วก็ขับเคลื่อนรถออกพร้อมกับเอ่ยบอกเรื่องสำคัญ “วันนี้เราต้องไปทำบุญกันด้วยนะ อี้หาวัดไว้แล

“ไม่ยอมให้ไปรับ จะมาเอง” อคิราห์ทิ้งก้นลงนั่งบอกเสียงสะบัด ก่อนเขาจะออกมาได้ไลน์ไปถามย้ำแล้ว แต่ยังได้คำตอบเดิม “งอนกันเหรอยะ” ธนัชชาหรี่ตามอง แปลกใจที่วันนี้คู่ปาท่องโก๋แยกกันได้ “เปล่า” อคิราห์ไหวไหล่ เพราะวนิดายืนยันว่าไม่ได้โกรธก็คงตามนั้น แม้ในใจจะรู้ว่ามันเป็นคำโกหก แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อก็ต้องหันไปพนมมือไหว้รุ่นพี่ที่เดินเข้ามาหา “สวัสดีค่ะเจ้มิกซ์” “เป็นไงบ้างนังอี้ ไม่ได้เจอกันนานเลย เออนี่ลิปแกใช้ดีมาก เจ้ซื้อมาใช้หลายแท่งเลย” “ขอบคุณมากเลยค่ะเจ้” อคิราห์จีบปากจีบคอคุยกับรุ่นพี่ที่มีจริตความเป็นสาวมากกว่า นึกขอบคุณที่พี่ๆ น้องๆ คอยสนับสนุนกันอยู่เสมอ “แกอยากดื่มอะไรสั่งเลย วันนี้นังเจ้อ้อยจะเป็นเจ้ามือ” เจ้มิกซ์ชี้นิ้วไปยังเพื่อนสนิทที่เพิ่งถูกหวยรางวัลที่สี่ถึงสามใบ งานนี้เลยขอเป็นพี่ใหญ่เลี้ยงเพื่อนๆ น้องๆ “งั้นอี้สั่งไม่อั้นนะ อยากเมา” “จัดเต็มได้เลย ฉันพร้อมเปย์มาก” เจ้อ้อย สาวสวยที่มีคาเฟเป็นของตัวเองปรี่เข้ามาหาน้องๆ แล้วเอ่ยปากเปิดทางให้ทุกคนนั้นสนุกกันได้อย