บทที่ 3 (04)

“แต่อี้...” วนิดารีบแย้ง หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่คิดปฏิเสธ แต่คืนนี้อคิราห์มีนัดเดตสำคัญ

          “เรากับพี่เขาจะไปเดตกันที่โรงแรม คืนนี้เรายกห้องเราให้หนูนิด”

          แค่มองตาก็พอรับรู้ถึงความกระอักกระอ่วน ขณะที่คนฟังไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด เจ็บหัวใจยิ่งกว่าเดิม

          “นิดว่า นิดไปนอนบ้านคุณย่าดีกว่า เดี๋ยวอี้จอดส่งเราที่ป้ายรถเมล์ข้างหน้าซอยก็ได้ เราจะหาแท็กซี่ไปเอง” บ้านคุณย่าของเธออยู่ห่างออกไปมากพอควร ต้องขับรถไปเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงจึงนึกเกรงใจหากจะให้เขาไปส่ง

          “เราไปส่งเอง จะนั่งแท็กซี่ไปให้เปลืองเงินทำไม ตัวไม่ต้องห่วงว่าเราจะผิดเวลาหรอก พี่เขานัดเราไว้ดึกเลย และเราก็คิดถึงคุณย่าด้วย”  อคิราห์คิดว่าวนิดาคงกังวลเรื่องเวลานัดหมาย จึงอ้อนในประโยคท้ายนิดๆ เพื่อสื่อว่าเขาคิดถึงคุณย่าของเพื่อนเป็นอย่างมาก

          “งั้นก็ได้”

          วนิดาไม่คิดแย้งอีก เพราะย่าของเธอก็บ่นว่าคิดถึงอคิราห์ที่ชอบมานั่งกินขนมชั้นที่ท่านทำขายเหมือนกัน

           เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงหน้าบ้านปูนขนาดสองชั้น วนิดาก็ลงไปเปิดประตูรั้วด้วยกุญแจที่เธอพกติดตัวไว้ อึดใจเดียวก็เห็นคนเป็นย่าเดินไวๆ ออกมาหาด้วยความดีใจ ส่วนอคิราห์ที่จอดรถไว้ข้างรั้วรีบเดินไปอ้อนคนที่ให้ความเคารพ

          “สวัสดีค่ะคุณย่า” อคิราห์พนมมือไหว้พร้อมทำเสียงอ่อนเสียงหวาน

          “จะมาทำไมไม่บอกย่าก่อนล่ะ ย่าจะได้ทำความสะอาดห้องไว้ให้ แล้วก็จะได้เตรียมทำขนมชั้นไว้ให้ด้วย”  ประนอมพนมมือขึ้นรับไหว้ ดวงตามีความเอ็นดูเต็มเปี่ยมมอบให้แก่เพื่อนของหลานสาวที่เคยมานอนค้างที่บ้านหลายหนแล้ว

          “วันนี้อี้ไม่ได้มาค้างด้วยค่ะ อี้แค่มาส่งหนูนิด ไว้วันไหนอี้มานอนค้างแล้วคุณย่าค่อยทำขนมชั้นก็ได้ อี้จะได้ช่วยทำด้วย”          

          อคิราห์นึกอยากกินขนมชั้น แต่ก็ไม่อยากให้ย่าของเพื่อนต้องเหนื่อยลำพัง รอให้เขามาช่วยคั้นหัวกระทิ ยกถาดยกหม้อนึ่งจะดีกว่า

          “เอาแบบนั้นก็ได้ลูก” ประนอมว่าตามกัน ตอนนี้เธอก็แก่มากแล้ว ออกแรงได้ไม่มากเหมือนก่อน “แต่ย่าอบคุกกี้ไว้ อี้เอาไปกินนะลูก”

          “ได้ค่ะคุณย่า” ผู้ใหญ่ให้ของเขาก็ไม่อยากปฏิเสธ

          “นิดเข้าไปเอาคุกกี้ใส่ขวดโหลแล้วเอาออกมาให้อี้ทีนะ” ประนอมไหว้วาน หากเดินไปเองเกรงว่าจะชักช้า แล้วปล่อยให้เพื่อนของหลานต้องรอนาน

          “ได้ค่ะ เดี๋ยวเรามานะอี้”

          วนิดาทิ้งสายตามองอคิราห์ก่อนหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในบ้าน ตรงไปยังตู้เก็บขนมของคุณย่า ท่านนั้นเป็นครูสอนทำขนมมาหลายสิบปี ทำได้ทั้งขนมไทยและขนมฝรั่ง จึงมักมีขนมติดบ้านอยู่เสมอ มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย

          มือบางหยิบคุกกี้ธัญพืชใส่ขวดโหล ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องครัว ทว่าจังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นแล้วค่อยๆ ห่างออกไป สองเท้าจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหน้าบ้าน

          “อี้ไปแล้วหรือคะคุณย่า” วนิดาถามเมื่อไม่พบคนที่เธอส่งสายตาบอกให้รอก่อน

          “จ้ะลูก เมื่อกี้มีคนโทร.มาขอเลื่อนนัดให้เร็วขึ้น อี้เลยต้องรีบกลับก่อน พรุ่งนี้หนูค่อยหิ้วขนมไปให้อี้ละกัน” ประนอมอธิบาย หลังเพื่อนของหลานรับโทรศัพท์ก็หันมาร่ำลาแล้วรีบเดินขึ้นรถไป

          “ค่ะคุณย่า”

          วนิดาขานรับเสียงเบา พยายามขบปากไว้ไม่ให้สั่น เธอว่าอีกหนึ่งเหตุผลที่อคิราห์รีบร้อนไปเพราะอยากจะชิ่งหนี ไม่ให้เธอคัดค้านมากกว่า ก่อนจะเดินตามประนอมเข้าไปภายในบ้าน

          “แล้วนิดกินอะไรมาหรือยัง ให้ย่าทำอะไรให้กินไหม”

          “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณย่า” เธอไม่อยากให้คนเป็นย่าต้องเหนื่อย และตอนนี้ก็รู้สึกกินอะไรไม่ลงด้วย 

          “งั้นถ้าอยากกินอะไรบอกย่านะลูก ย่านั่งดูละครอยู่หน้าทีวีที่ประจำ”

          “ค่ะ”

          สิ้นคำตอบรับของวนิดา ประนอมก็เดินแยกตัวไปนั่งดูละครหลังข่าวที่กำลังจะฉาย ในช่วงชีวิตของคนวัยชราคนหนึ่งไม่อยากได้อะไรมากมาย เพียงได้ดูหนัง ดูละคร ทำขนมที่ชอบ และได้เห็นหลานสาวใช้ชีวิตอย่างดีก็มีความสุขแล้ว

          วนิดาเดินแยกตัวเข้าไปในห้องนอน พร้อมหยิบไม้กวาด ไม้ถูกพื้น และถังปั่นติดมือมาด้วย เธอไม่ได้กลับมานอนค้างที่บ้านของย่าร่วมสี่เดือนแล้ว ภายในจึงมีฝุ่นพอควร หญิงสาวลงมือทำความสะอาดห้องยกใหญ่ ปัดกวาดเช็ดถูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่หลงเหลือฝุ่น แต่มือเล็กๆ ก็ยังไม่หยุด

          หญิงสาวพยายามจะหาอะไรทำเพื่อให้ลืมความทุกข์ที่ก่อเกิดในใจ แต่ไม่ได้ช่วยเลย ทว่าก็พยายามไม่คิดถึงมัน เมื่อเหนื่อยก็เดินไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ กลับออกมาอีกทีก็เห็นว่าคุณย่าเข้านอนไปแล้ว  

          วนิดาจึงพาตัวเองไปนั่งที่ประจำของท่านแล้วหยิบรีโมตทีวีขึ้นมากดเปิด เบาเสียงลงแล้วพิงแผ่นหลังกับโซฟา เธอกดเลื่อนหารายการที่อยากดูไปเรื่อยๆ เป็นสิบช่อง แต่ไม่มีอะไรดึงดูดใจได้เลย

          “แกกำลังหนีปัญหาอยู่ยัยนิด”

          สุดท้ายแล้ววนิดาก็ต้องยอมรับความจริงว่าที่ทำอยู่นั้นคือการวิ่งหนี แล้วนั่งยกขาขึ้นมากอดเข่าจมจ่อมอยู่ตรงนั้น โยกตัวปลอบประโลมใจที่กำลังสับสน ไม่นึกว่าเธอต้องเจอกับการตัดสินใจที่ยากเย็นอีกหน

          เพราะสมองบอกให้พอ แต่หัวใจบอกให้ฮึดสู้