บทที่ 5 (04)

“ไม่ยอมให้ไปรับ จะมาเอง” อคิราห์ทิ้งก้นลงนั่งบอกเสียงสะบัด ก่อนเขาจะออกมาได้ไลน์ไปถามย้ำแล้ว แต่ยังได้คำตอบเดิม

          “งอนกันเหรอยะ” ธนัชชาหรี่ตามอง แปลกใจที่วันนี้คู่ปาท่องโก๋แยกกันได้

          “เปล่า”           

          อคิราห์ไหวไหล่ เพราะวนิดายืนยันว่าไม่ได้โกรธก็คงตามนั้น แม้ในใจจะรู้ว่ามันเป็นคำโกหก แต่ก่อนจะได้พูดอะไรต่อก็ต้องหันไปพนมมือไหว้รุ่นพี่ที่เดินเข้ามาหา

          “สวัสดีค่ะเจ้มิกซ์”

          “เป็นไงบ้างนังอี้ ไม่ได้เจอกันนานเลย เออนี่ลิปแกใช้ดีมาก เจ้ซื้อมาใช้หลายแท่งเลย”

          “ขอบคุณมากเลยค่ะเจ้”

          อคิราห์จีบปากจีบคอคุยกับรุ่นพี่ที่มีจริตความเป็นสาวมากกว่า นึกขอบคุณที่พี่ๆ น้องๆ คอยสนับสนุนกันอยู่เสมอ

          “แกอยากดื่มอะไรสั่งเลย วันนี้นังเจ้อ้อยจะเป็นเจ้ามือ” เจ้มิกซ์ชี้นิ้วไปยังเพื่อนสนิทที่เพิ่งถูกหวยรางวัลที่สี่ถึงสามใบ งานนี้เลยขอเป็นพี่ใหญ่เลี้ยงเพื่อนๆ น้องๆ

          “งั้นอี้สั่งไม่อั้นนะ อยากเมา”

          “จัดเต็มได้เลย ฉันพร้อมเปย์มาก” เจ้อ้อย สาวสวยที่มีคาเฟเป็นของตัวเองปรี่เข้ามาหาน้องๆ แล้วเอ่ยปากเปิดทางให้ทุกคนนั้นสนุกกันได้อย่างเต็มที่

          ฝ่ายธนัชชาหรี่ตามองเพื่อนที่ไม่เคยเมามาตั้งแต่ก่อตั้งบริษัท แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร ทำเพียงยกมือเรียกพนักงาน ด้วยเธอเองก็นึกอยากดื่มอยู่เหมือนกัน

          ชั่วครู่เครื่องดื่มที่มีดีกรีร้อนแรงก็มาวางไว้ตรงหน้า ธนัชชาหันไปเม้าท์กับรุ่นน้องที่ไม่ได้เจอกันนาน ขณะอคิราห์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายรูปตัวเองมุมสูงให้เห็นปลายคาง จนไปถึงเสื้อครอปที่โชว์เอวเล็กน้อย แล้วลงสตอรี่

          จากนั้นก็นั่งกดดูสตอรี่ของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา เพราะมีคนหนึ่งที่เคยเข้ามากดหัวใจให้หายไป แล้วภายในอกก็รู้สึกคันยุบยิบขึ้นมา จนอยากเกาแรงๆ    

          “นังนิดมาแน่ไหม นานละ” ธนัชชาหันมาถามอย่างสงสัย หลังเห็นว่าผ่านมาเกือบสามสิบนาทีแล้ววนิดาก็ยังไม่โผล่หน้ามาเสียที

          “ไม่รู้” อคิราห์กระแทกเสียงตอบ

          “แกไลน์ไปถามซิ” ธนัชชาว่า

          “แล้วทำไมไม่ไลน์ไปเอง”

          “แบตหมด” เพื่อนสาวตอบพร้อมยกสมาร์ตโฟนขึ้นโชว์หน้าจอที่ดับสนิท และเธอก็ลืมเอาเพาเวอร์แบงก์ติดมาด้วย

          “ก็ได้ เดี๋ยวไลน์ไปถามให้” อคิราห์ตอบรับอย่างเสียไม่ได้ หากธนัชชาไม่บอก เขาคงไม่ยอมติดต่อไปแน่ แต่ก่อนจะได้กดโทร.ออกไปยังเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจก็มีเสียงหนึ่งเรียกให้หันไปมอง

          “นั่นใช่ยัยนิดไหม...”

          ปลายนิ้วของเพื่อนชี้ไปยังทางเดินที่มีผู้หญิงรูปร่างเล็กคนหนึ่งเดินแหวกผู้คนตรงมาหา วนิดาอยู่ในชุดกระโปรงหนังสั้นเหนือเข่า สวมเสื้อครอปสายเดี่ยวโดยมีเสื้อซีทรูทับอีกชั้น มาพร้อมกับผมสีแดงม้วนลอน

          “โหห...วนิดา”

          ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง หรือแม้กระทั่งธนัชชาก็ส่งเสียงและทำตาโตใส่คนที่ในวันนี้แต่งตัวได้เซ็กซี่เปรี้ยวเผ็ดเข็ดฟันมาก ทว่าก็มีคนหนึ่งที่ไม่ได้ส่งเสียง แต่มองตาไม่กะพริบ

          “สวัสดีค่ะเจ้มิกซ์” วนิดาส่งเสียงทักทายรุ่นพี่ก่อนเป็นอันดับแรกแล้วแจกจ่ายรอยยิ้มให้พวกเพื่อนๆ และรุ่นน้องที่มองมา รวมถึงอคิราห์ที่เวลานี้ทำเป็นยกแก้วเหล้าขึ้นจ่อปากคล้ายว่าไม่ได้สนใจกัน

          “เจ้จำแทบไม่ได้ จัดเต็มมากแก คึกอะไรขึ้นมาเนี่ย” รุ่นพี่ถามอย่างแปลกใจ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่วนิดาแต่งตัวเซ็กซี่ แต่ก็ไม่ได้จัดเต็มเหมือนวันนี้ มากสุดคือกางเกงยีนส์รัดรูปกับเสื้อสายเดี่ยว

          วนิดากดยิ้มมุมปาก ก่อนตอบเสียงดัง “วันนี้นิดจะมาอ่อยผู้ค่ะเจ้”

          คำตอบของวนิดาทำให้มีเสียงฮือฮาดังขึ้น และทำให้คนหนึ่งสำลักเหล้าที่กระดกเข้าปาก ก่อนจะสำลักซ้ำอีกรอบในประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน

          “นิดอยากได้ผู้กลับห้องค่ะเจ้”