บทที่ 4

บทที่ 4

          เป็นเวลากว่าสามสิบนาทีแล้วที่วนิดามาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน แต่คนที่ชิ่งหนีกันไปเมื่อวานเย็นยังไม่ปรากฏตัว ดวงหน้าหวานจึงจ้องมองตรงโถงทางเดินหลายครั้ง โดยเธอได้คำตอบที่แน่ชัดแล้ว พลันเป่าปากแรงๆ เพื่อทำใจให้สงบนิ่ง

          กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงอคิราห์ก็ยังไม่มาทำงาน ความห่วงใยเริ่มคืบคลานเข้าสู่ใจ กังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น วนิดาไม่รอช้าอีกหยิบสมาร์ตโฟนมาต่อหาคนสำคัญ

          ตู๊ดด

          เธอต้องโทร.ย้ำอีกสามหนกว่าจะมีเสียงตอบรับ

          “อื้อ...” เสียงงัวเงียดังมาจากปลายสายคล้ายว่ายังไม่ตื่นนอน

          “อี้เป็นอะไรหรือเปล่า” วนิดาถามอย่างกังวล

          “อื้อ...เราเหนื่อย ปวดทั้งตัวเลยหนูนิด โทษทีเราลืมไลน์บอกว่าจะเข้าบริษัทช่วงบ่าย แค่นี้ก่อนนะ” ดวงตาของอคิราห์นั้นลืมไม่ขึ้นด้วยซ้ำ ต้องใช้มือควานหาสมาร์ตโฟนมากดรับ

          วนิดาไม่ทันได้พูดอะไรอีก สายก็ถูกตัดไปอย่างเร็วไว ฟังจากน้ำเสียงก็เดาได้ว่าอคิราห์เหนื่อยเป็นอย่างมาก พอนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวนอนจมอยู่บนเตียงจนสายขนาดนี้ก็ใจสั่น ก่อนจะหันไปโฟกัสกับงานเพราะไม่อยากฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

          กระทั่งช่วงเวลาประมาณบ่ายโมงสามสิบนาที คนที่เธอเฝ้ารอก็เดินตรงเข้ามาหา แต่สภาพต่างจากทุกวัน ใบหน้าดูอิดโรย ผมเผ้ายุ่งนิดๆ วนิดามองอย่างตกตะลึง

          “หนูนิดเข้ามาหาเราด่วนเลย”    

          อคิราห์บอกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน วนิดารีบลุกตามไปทันที แล้วเห็นอีกฝ่ายไปนั่งเอนหลังรออยู่บนโซฟารับแขก มือใหญ่กวักเรียกเธอเร็วไว

          “มานวดให้เราหน่อยนิดจ๋า เราปวดขา ปวดเอว ปวดไปทั้งตัวเลย”

          หญิงสาวไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้ชิด ปากอิ่มบอกออกไปเสียงหนัก “เราไม่นวด เดี๋ยวเราจองคิวร้านนวดให้แทน”

          “นิดไม่เคยใจร้ายกับอี้” อคิราห์โวยวาย นึกน้อยใจว่าวนิดาใจร้ายใส่เขาแบบนี้ได้อย่างไร ทั้งที่เห็นอยู่ว่าสภาพของเขาดูไม่ได้เลย หรือว่าจะโกรธเรื่องเมื่อวานที่ชิ่งหนี

          “นิดโกรธอี้ใช่ไหม...”     

          อคิราห์ดึงตัวขึ้นมานั่งหลังตรง ดวงตามองคนที่ไม่ยอมเดินมาหากัน        

          “โธ่ นิดจ๋า...นิดคนดีของอี้ อย่าโกรธกันเลยนะ เราขอโทษ เราผิดไปแล้ว”

          วนิดาทำเพียงนิ่งมอง นาทีนั้นก็มีเสียงสมาร์ตโฟนดังขึ้น

          ปิ๊บๆ   

          อคิราห์รีบหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดรับสาย

          “แกขึ้นมาเลยยัยนัท ชั้นสิบห้านะ เปิดประตูเข้ามาเองเลย ฉันกับหนูนิดอยู่ในห้อง” เขาบอกกับธนัชชาที่นัดไว้ว่าจะมาหา

          วนิดาได้ยินอย่างนั้นก็เดินไปนั่งบนโซฟาตัวเล็ก แม้มือใหญ่จะตบเรียกให้ไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน

          ราวห้านาทีต่อมาประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงเล็กแหลมติดแหบและลากยาว บ่งบอกถึงความอยากรู้อยากเห็น

          “ไหนเล่า”

          คนที่อยากฟังเรื่องของเพื่อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อนตัวโต แล้วถามไปอีก

          “เด็ดไหม เสียไปกี่น้ำ”

          “สาม” อคิราห์กระแทกเสียงตอบ

          “หูววว” ธนัชชาทำเสียงในลำคอ ดวงตาวาววับ แสดงว่าคงเด็ดน่าดู ส่วนวนิดาขบเม้มปาก แทบอยากจะดีดตัวจากเก้าอี้แล้วเดินหนีไป แต่เธอจะไม่ทำอย่างนั้น เพราะเบื่อความขี้ขลาดแล้ว

          “น้ำสามขวด” อคิราห์ต่อให้ครบใจความ หลังเห็นเพื่อนทำตาวาว

          “ยังไง”