Alle Kapitel von The wife he never loved: Kapitel 51 – Kapitel 60

Sobrang bigat ng aking pakiramdam. Dahil sa pagkakababad sa ulan kagabi, tuluyang sumama ang aking katawan. Ngunit hindi lang iyon ang talagang nagpapasama ng aking loob.Magmula pa kagabi ay hindi na ako pinapansin ni Gale. Hindi ko rin maintindihan kung bakit niya ako iniiwasan dahil maayos naman kaming naghiwalay sa mall. Tapos si Niko—hindi man lang nila hinayaang makita ko. Ipinagbawal ni Rage na makalapit ako sa aking sariling anak.Sobrang taas ng aking lagnat kagabi na halos magdeliryo na ako sa panlalamig at panginginig. At ang masakit pa rito, wala man lang tumawag ng doktor sa mga Salazar.Hindi man lang ako nagawang bisitahin ni Gale sa aming kuwarto—na para bang dahil lamang sa isang pagkakamali ay nawala na ang lahat ng ipinangako niya sa akin. Tanging si Aling Juliet lang ang nag-alaga sa akin kagabi, pero kahit ginawa na niya ang lahat, mataas pa rin ang aking lagnat kinaumagahan. Baka dahil hindi na lang ito simpleng sinat."Hindi mo maaaring gamitin ang mga sasakyan.

Bakit kaya, no? Kahit anong gawin nating pagbura ng masalimuot na alaala, babalik at babalik pa rin iyon upang mas pinohin ang sakit na matagal nang nakabaon sa limot. "Lili, kumusta ka na?" Sobrang tulis ng mga salita niyang tumuturok isa-isa sa puso ko. "Please! Magsalita ka, miss ko na ang boses mo!" pagmamakaawa niya. Napalunok ako at napatiim ang bagang. Ang bigat na nararamdaman ko kanina ay mas lalo pang nadagdagan. Mariin akong napahawak sa dulo ng kama nang makaramdam ng pagduwal dahil sa labis na pagkahilo. "Honey, sino ang kausap mo?—" Dismayado kong ibinaba ang cellphone nang marinig ang pangalawang boses sa kabilang linya. Hindi ko makakalimutan ang boses nila kahit ilang taon pa ang lumipas. Ilang beses akong napabuga ng hangin habang nakatingala. Paano nalaman ni Xavi ang numero ko? Biglang nawala ang gutom ko. Bakit ba ang daming problema ngayon ang sunod-sunod na dumadating sa akin? 'Panginoon, kaunting lakas lang po para makayanan ko ang lahat ng ito.' Natulog

𝐍𝐢𝐜𝐨𝐥𝐞 𝐏.𝐎.𝐕 How can sorry erase everything he said? Hanggang ngayon, nakatatak pa rin sa isip ko ang lahat ng sinabi niya. Akala ko masaya siya nitong mga nagdaang araw dahil sa akin. Dahil nandito ako. Pero hindi pala. Masaya lang siya dahil sa wakas, nagawa ko ang mga bagay na gusto niyang gawin noon kay Samantha. Si Samantha na naman. Ilang taon na ang lumipas, pero hanggang ngayon, siya pa rin. Hindi niya pa rin makalimutan ang babaeng iyon. Akala ko nakuha ko na siya. Akala ko ako na. Pero hindi pala. Kahit kailan, hindi naging ako. Gusto ko tuloy mangilabot tuwing iniisip kung gaano ako kasaya sa mga sandaling nagiging malambing siya sa akin. Lahat ng iyon—si Samantha pala ang naalala niya. Pero wala akong magawa kundi ang patawarin siya. Magpanggap na masaya sa kabila ng mga masasakit na sinabi niya. At kung malamig na sa akin ang mga Salazar noon, ngayon ay harap-harapan na nilang ipinapakita ang pagkaayaw nila. Pababa pa lang ako ng hagdan nang ismidan ak

Hindi ako makatulog. Malapit nang maghatinggabi pero hindi pa rin umuuwi si Gale. Napatitig ako sa bakanteng kama sa aking tabi. Parang bumalik ang unang gabing naging mag-asawa kami. Ramdam ko ang pag-iisa sa malawak na kama—nanginginig sa lamig, walang kayakap. Nang lingunin ko ang orasan sa kisame, ala una na ng umaga. Humigpit ang pagkakakapit ko sa aking kumot. Kasama kaya niya ang babaeng iyon? Basta ang alam ko lang, nagsisinungaling siya sa akin. Hindi ako makatulog, lalo na ngayong may bumabagabag sa isip ko. Imbes na tumulala roon, bumangon ako at lumabas. Pupuntahan ko na lang si Niko sa kaniyang kuwarto. Lumabas ako. Ngunit habang naglalakad, may mahihinang boses akong narinig mula sa dulo ng pasilyo. Kumunot ang aking noo. Bakit may gising pa sa ganitong oras? Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kinaroroonan ng ingay hanggang sa dalhin ako niyon sa tapat ng opisina ni Rayjee. Huminto ako sa harap ng p***o. May maliit na siwang doon, at doon nanggagaling ang usa

Inis ko siyang kinuwelyuhan. "Ibalik mo ako sa siyudad!" nanginginig sa galit na utos ko sa kaniya. "Calli girl, calm down!" kinakabahang pakiusap niya habang pilit na lumalayo sa akin. Tinaliman ko siya ng tingin bago padabog na binitiwan ang kaniyang damit. "How do I fucking calm down?" naiinis na tanong ko. Mabigat ang mga yapak kong binuksan ang pintuan ng kaniyang sasakyan, ngunit nakalock na iyon. "Open it." "No, Calliyah Nicole Asuncion!" Matalim niya akong tinitigan bago itinuro ang bahay namin sa hindi kalayuan. "Look at your house!" he demanded. "Ilang taon na iyang tahimik magmula nang umalis ka nang hindi man lang nagpapaalam sa kanila." Lumabo ang aking paningin dahil sa mga luhang nagbabadyang lumabas ng lingunin ko ang aming bahay. Nagtiim-bagang ako habang unti-unting binabalot ng mga alaala ko noon kasama ang aking pamilya sa lugar na iyon. "They hate me," malungkot na bulong ko. "They miss you." Lumipat siya sa aking likod at niyakap ako mula roon. "Hindi ba