تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 9
أحدث فصل
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 24
หลังจากนั้น หยานซูอี้ก็ไม่เคยเจอซ่งเหวินชิงอีกเลยได้ยินแค่ว่าเขาขายบริษัททิ้ง แล้วก็หายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหนพ่อแม่ของเธอก็พยายามติดต่อเธอ แต่เธอไม่พูดอะไร แค่ส่งเอกสารตัดขาดความสัมพันธ์ที่พวกเขาเคยส่งมา คืนกลับไปจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็ไม่ใช่ แต่เธอไม่คิดจะเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกสำหรับเธอ ทุกอย่างมันผ่านมานานมากแล้วหนึ่งปีต่อมา หยานซูอี้มีสตูดิโอเล็ก ๆ เป็นของตัวเองมีเพื่อนที่มีเป้าหมายเดียวกันหลายคนแม้จะเหนื่อยกว่าตอนทำงานบริษัทแต่เธอได้ทำตามความฝันรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูกวันแรกของการเปิดสตูดิโอ เธอเตรียมจะชวนลู่ชิงสวี่ไปฉลองแต่พอไปเคาะประตู กลับไม่มีใครอยู่เธอโทรหาเขาหลายครั้งก็ไม่รับจู่ ๆ โทรศัพท์ก็มีข่าวเด้งขึ้นมา รถปากานีสีดำคันหนึ่งชนท้ายเพราะขับเร็วคนขับเสียชีวิตในที่เกิดเหตุหัวใจของหยานซูอี้บีบรัดทันทีของขวัญวันเกิดครบรอบ 25 ปีของลู่ชิงสวี่ ก็คือปากานีสีดำเธอไม่ทันดูรายละเอียด รีบเรียกรถไปที่เกิดเหตุทันทีเธอไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อนทุกแยกไฟแดง เธอเอาแต่ภาวนาในใจตำรวจปิดพื้นที่ไว้แล้วเธอจะวิ่งเข้าไปดู แต่ถูกขวางเอาไว้เ
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 23
หลังกลับจากซูเปอร์ ฝนก็หยุดสนิทแล้วหยานซูอี้กับลู่ชิงสวี่ถือของเต็มมือ เดินกลับอย่างสบาย ๆเธอรู้สึกสบายใจสุด ๆจู่ ๆ เงาคุ้นตาที่สุดก็ปรากฏอยู่หน้าตึกรอยยิ้มบนใบหน้าของหยานซูอี้ค่อย ๆ จางหายเธอไม่คิดเลยว่าคนที่อยากหาเธอที่สุดจะเป็นซ่งเหวินชิงเขามาจนได้จริง ๆลู่ชิงสวี่ที่สังเกตเก่งก็รู้ทันทีว่าเธอผิดปกติ เขามองไปทางซ่งเหวินชิง แล้วขยับตัวมาบังเธอโดยอัตโนมัติก่อนเห็นเธอ ซ่งเหวินชิงเต็มไปด้วยความคาดหวังแต่พอเห็นว่ามีผู้ชายอยู่ข้างเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนทันทีพอเดินเข้าใกล้ เห็นหน้าลู่ชิงสวี่ชัด ๆ เขายิ่งโกรธจัดเขารีบเดินเข้ามา ลู่ชิงสวี่ก็ขวางไว้ทันที“คุณเป็นใคร?”“คำถามนี้ผมควรถามคุณมากกว่านะ คุณเป็นใคร?”ซ่งเหวินชิงถูกขวางไว้ก็โมโหมากแต่ก็ยังเกรงท่าทีของหยานซูอี้เลยพยายามกดอารมณ์เอาไว้ลู่ชิงสวี่ไม่สนใจคำยั่วยุ หันไปถามหยานซูอี้“ซูอี้ คนนี้เธอรู้จักไหม?”หยานซูอี้พยักหน้า“ให้ผมไปส่งเธอกลับบ้านตอนนี้ไหม?”สายตาของลู่ชิงสวี่มีความเป็นห่วง“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเขา”เธอก้าวเท้าเตรียมจะเดิน“ซูอี้ เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”ซ่งเหวินชิงพูดขึ้นทันที
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 22
ซ่งเหวินชิงช่วงนี้นอกจากจะตามหาที่อยู่ของหยานอี้โม่แล้ว ก็เอาแต่กลับไปนั่งอยู่ที่บ้านเก่าที่เคยอาศัยเพราะเป็นลูกที่ถูกตระกูลซ่งทอดทิ้ง ที่อยู่เลยไม่ได้ดีอะไรนักบางวันฝนยังรั่วลงมาจากชายคา ทั้งห้องชื้นไปหมดแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังชอบอยู่ที่นี่มาก เพราะที่นี่มีกลิ่นอายของหยานซูอี้มันช่วยปลอบใจหัวใจที่กระสับกระส่ายของเขาได้บ้างเขามองข้าวของในห้อง ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกผสมกัน คุ้นเคยเพราะมีหยานซูอี้ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่ง แปลกแยกเพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมองเห็นสิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้ ก็เพราะหยานซูอี้คอยนำทางอย่างอดทนครั้งแล้วครั้งเล่าพูดได้ว่า เธอคือความหวังในชีวิตอันมืดมิดของเขาความรู้สึกที่ซ่งเหวินชิงมีต่อเธอ ไม่ได้มีแค่ความรักแบบชายหญิง แต่เป็นเพราะตัวตนของหยานซูอี้เองเธอจะกลัวว่าเขาจะล้ม เลยสอนเขาเดินซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังจัดของทุกอย่างตามความเคยชินของเขา เพียงเพื่อให้เขาหยิบใช้ง่ายขึ้นความรักที่เธอมีให้ ถึงเขาจะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ได้จากใจจริงความทรงจำไหลเข้ามาในหัวของซ่งเหวินชิงเหมือนคลื่นน้ำตาของเขาไหลลงมาเงียบ ๆจู่ ๆ เลขาก็โทรมาบอกว่า มีข่า
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 21
จัดการสามคนนั้นแล้ว ซ่งเหวินชิงก็ยังไม่หายแค้นในเมื่อหยานซูอี้ไม่ใช่คนของตระกูลหยานแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเขาสั่งให้คนเข้าซื้อหุ้นบริษัทตระกูลหยานจำนวนมาก ตอนที่พวกเขาไม่อยู่และควบคุมคำสั่งซื้อเพราะตั้งราคาถูกจนบริษัทอื่นคว่ำบาตรไม่นาน ธุรกิจก็พังทั้งวงการแต่เขายังไม่พอใจ เขายังจงใจให้ข่าวนี้ไปถึงสามคนในห้องใต้ดินพ่อถึงกับล้มหมดสติ แม่ก็ร้อนใจแทบเป็นบ้าเพราะบริษัทนี้คือหยาดเหงื่อของพวกเขามีแค่หยานอี้โม่ที่ไม่สนพอเห็นซ่งเหวินชิง เธอก็ร้องขอทันที“เหวินชิง ปล่อยฉันออกไปเถอะนะ”“ฉันรู้ว่าผิดแล้ว อย่าขังฉันไว้เลย ฉันกลัว ที่นี่มีแต่แมลงสาบกับหนู เหมือนมันจะมากัดฉัน”“ปล่อยฉันไปเถอะนะ”“จะปล่อยก็ได้ แต่เลือกเอา จะเป็นเธอหรือพ่อแม่”น้ำเสียงเขาเย็นชาเหมือนล้อเล่น“ปล่อยฉันสิ! พวกเขาแก่แล้ว ฉันยังสาว!”“เรื่องปลอมตัวก็เป็นความคิดพวกเขา ไม่เกี่ยวกับฉันเลย คุณไปสืบได้!”“อย่างสร้อยนั่นก็ของหยานซูอี้ แต่พวกเขาบอกว่าเป็นของฉัน มันไม่ใช่ความผิดฉัน!”ซ่งเหวินชิงไม่แปลกใจที่เธอโยนความผิด เขารู้จักความเห็นแก่ตัวของเธอดี“ฉันเชื่อนะ แต่ลองมองไปทางนั้นสิ”เธอหันไปม
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 20
รถมาถึงคฤหาสน์ตระกูลซ่งแล้ว หยานอี้โม่ยังแปลกใจว่าทำไมวันนี้ไม่มีใครมาเปิดประตูให้เธอเลยต้องยกมือที่ถือกระเป๋าไปเปิดประตูเองจู่ ๆ ก็มีแรงจากด้านข้างลากเธอไปทั้งตัวดวงตาถูกปิดด้วยผ้าดำหนา ๆความกลัวถาโถมเข้ามาทันทีหยานอี้โม่กรีดร้องออกมา “พวกแกเป็นใคร! ปล่อยฉันนะ!”“ฉันเป็นภรรยาของซ่งเหวินชิงนะ ใครกล้าแตะต้องฉัน!”เสียงเธอแหลมสั่นชายที่จับเธอทนไม่ไหว เตะเข้าที่น่องเธออย่างแรงแล้วพูดเสียงดุ“หุบปาก! อยากรอดก็อยู่นิ่ง ๆ!”ได้ยินแบบนั้น เธอก็เงียบทันที ไม่กล้าส่งเสียงอีกไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนหยานอี้โม่รู้แค่ว่าถูกพาเข้ามาในที่ปิดทึบ อากาศเหมือนจะบางจนหายใจลำบากซ่งเหวินชิงเดินเข้ามา กระชากผ้าดำออกจากตาเธอเธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ“ทำไม กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือทำอะไรผิดไว้?”เขาบีบคางเธอแล้วพูดหยานอี้โม่ใจหวิวขึ้นมาทันที“เหวินชิง… ทำไมเป็นคุณ? ทำไมต้องให้คนจับฉันแบบนี้?”“ทำไมงั้นเหรอ เธอไม่รู้อีกหรือไง?”เขาพูดพลางบีบแรงขึ้นเธอโดนบีบคางจนเจ็บจนพูดไม่ออก ได้แต่ครางเบา ๆ แต่พูดอะไรออกมาไม่ได้เขาค่อย ๆ ปล่อยมือ“หยานอี้โม่ จนตอนนี้ยังจะแสดงอีกเหรอ?”“เร
อโศกเมื่อพบอีกครา บทที่ 19
“ประธานซ่ง นี่คือสิ่งที่คุณเคยให้ผมไปสืบครับ”ผู้ช่วยวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะซ่งเหวินชิงเปิดดู เป็นใบเสร็จโรงพยาบาลบันทึกชัดเจนว่า ตอนหยานอี้โม่อายุ 3 ขวบ ป่วยหนัก ต้องใช้เลือดสายสะดือช่วยชีวิตการเกิดของหยานซูอี้ ก็เพื่อเธอมือที่ถือเอกสารของเขากำแน่นเขาเคยสงสัยความลำเอียงของพ่อแม่เธอ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ในแฟ้มยังมีโทรศัพท์เครื่องเก่า สภาพค่อนข้างพังเขาจำได้ นี่คือของที่หยานซูอี้เคยใช้ผู้ช่วยตามหาจากประวัติการโทรแล้วส่งให้ฝ่ายเทคนิคกู้ข้อมูลก่อนจะนำมาให้เขาเขามองรหัส 4 หลักบนหน้าจอ ลังเลเล็กน้อยแล้วกด 0616เสียงปลดล็อกดังขึ้นดวงตาเขาแดงทันทีเพราะวันที่ 16 มิถุนายน คือวันเกิดของเขาแอปต่าง ๆ ถูกล็อกเอาต์หมดเหลือแค่รูปภาพกับข้อความบางส่วนเขาเปิดดูทีละรูปมีทั้งดอกไม้ริมทาง ท้องฟ้าแต่ส่วนใหญ่เป็นรูปของเขาตั้งแต่สมัยเรียน จนถึงตอนตาบอดทุกภาพถูกเก็บไว้อย่างดีแม้แต่รูปหมู่ตอนเรียนก็ยังมีอยู่ในใจเขาเจ็บแปลบเหมือนเธอแอบรักเขามาตลอด โดยที่เขาไม่รู้แม้ตอนที่เขาถูกตระกูลซ่งทอดทิ้ง เธอก็ยังอยู่ข้างเขาช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยลืมเลยร
قد تعجبك أيضًا
เงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ
แผ่นแป้งแห่งเหมันต์5.1K وجهات النظرไร้ใจใฝ่คืนงาม
ซาลาเปากินข้าว8.5K وجهات النظرดั่งฝุ่นธุลีพบพานประภาคาร
ฉื่อฮวน4.0K وجهات النظرสามีแต่งใหม่ของฉันกำลังจะฆ่าฉัน
โหย่วอี้อิ้งจิ่ง2.9K وجهات النظرดอกไม้โคลนตม
เจินเหยียน3.0K وجهات النظرหลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง
บุปผาร่วงโรย38.0K وجهات النظرรักที่สายไป
ดอกมะลิ1.4K وجهات النظرเกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นน้าสะใภ้
ห้วงคำนึง2.4K وجهات النظر
