บทที่ 2

ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยานซูอี้พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล

พยาบาลกำลังเปลี่ยนยาอยู่ พอเห็นเธอตื่นก็ถอนหายใจโล่งอก

“คุณสลบไป 2 วันแล้ว ในที่สุดก็ตื่นสักที รู้สึกยังไงบ้าง? วันที่พี่สาวคุณพาคุณมาส่งโรงพยาบาล เธอช็อกจนหมดสติไป พ่อแม่กับพี่เขยของคุณอยู่ห้องข้าง ๆ ดูแลเธออยู่ จะให้ฉันไปเรียกพวกเขามาไหม”

พอได้ยินแบบนั้น ขนตาของหยานซูอี้สั่นเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก พวกเขาไม่อยากเจอฉัน ฉันก็ไม่อยากเจอพวกเขาเหมือนกัน”

ในแววตาพยาบาลมีความสงสารแวบผ่าน ก่อนจะหันหลังออกจากห้องไป

“เฮ้อ ทั้งที่เป็นพี่น้องแท้ ๆ น้องเสียเลือดจนเข้าห้องฉุกเฉิน แต่คนในบ้านกลับไม่แม้แต่จะถามถึง เอาแต่ดูแลพี่สาวที่ตกใจ สองวันมานี้ไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง”

“ได้ยินว่าพี่เขยเป็นประธานกลุ่มซ่ง พี่สาวได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ จะละเลยน้องก็ไม่แปลก แต่พี่เขยนี่รักพี่สาวมากจริง ๆ เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด คอยป้อนยา ป้อนโจ๊กเอง ยังเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาที่เกษียณแล้วมาช่วยบำบัด ส่งของปลอบใจเข้าห้องไม่ขาด…”

เสียงกระซิบของทั้งสองดังเข้าหูหยานซูอี้ชัดเจน

แต่เธอกลับไร้สีหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบ

เรื่องแบบนี้ เธอชินแล้ว

ตอนบ่าย หมอเรียกเธอไปตรวจซ้ำ ไม่มีใครไปด้วย เธอจึงฝืนร่างกายอ่อนแรงลุกจากเตียงเอง

ตอนเดินผ่านห้องข้าง ๆ หยานซูอี้เห็นพ่อแม่กับซ่งเหวินชิงล้อมหยานอี้โม่อยู่ ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

พ่อช่วยห่มผ้าให้ ส่วนแม่ปอกองุ่นพลางป้อน

บนใบหน้าหยานอี้โม่มีรอยยิ้มหวาน เสียงอ้อนนุ่ม

“พ่อ แม่ ช่วงนี้ดูแลหนูจนไม่ได้ไปดูน้องเลย หนูก็อิ่มแล้ว เอาซุปปลาที่เหลือไปให้น้องเถอะ เธอบาดเจ็บหนักขนาดนั้น ต้องบำรุงหน่อย”

“โอ๊ย อย่าไปสนใจเธอเลย อยู่ที่ไหนก็ไม่ตาย ซุปนี่แม่เธอต้มทั้งคืน จะเอาไปให้ก็เสียของเปล่า”

พ่อปฏิเสธทันทีโดยไม่คิด แม่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ซ่งเหวินชิงจัดผมหน้าม้าให้เธอ แววตาอ่อนโยนล้นออกมา

“โม่โม่ หมอบอกแล้วว่าเธอเป็นลมเพราะคิดมาก หยานซูอี้นิสัยเย็นชา ไม่เคยนึกถึงความสัมพันธ์พี่น้อง แม้แต่พี่เขยก็ยังคิดจะเอา เธอจะไปสนใจเธอทำไม”

ได้ยินคำประเมินเย็นชานั้น หยานซูอี้ยิ้มเยาะตัวเอง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความขมขื่น

เธอแพ้อาหารทะเลมาตั้งแต่เกิด กินของทะเลไม่ได้เลย แต่หยานอี้โม่ชอบกุ้ง ปู ปลา ที่บ้านจึงมีอาหารทะเลทุกมื้อ

เธอกินไม่ได้สักอย่าง ได้แต่กินผักกับข้าวเปล่า ยังถูกพ่อแม่ตำหนิว่าเลือกกิน

ต่อหน้าคนอื่น หยานอี้โม่แสดงออกว่าห่วงน้องมาก แต่พออยู่กันสองคน กลับเหน็บแนมไม่หยุด บางทีก็ลงไม้ลงมือ

แถมหลังจากตีเธอ ยังร้องไห้ไปฟ้อง พลิกขาวเป็นดำ

พ่อแม่ไม่เคยถามอะไร ลงโทษให้หยานซูอี้ไปคุกเข่ากลางฝนทั้งคืน

ตั้งแต่นั้นมา เธอก็หลีกเลี่ยงพี่สาวคนนี้ ไม่ว่าหยานอี้โม่อยากได้อะไร เธอก็ยกให้หมด

ชาติก่อน ซ่งเหวินชิงคือคนเดียวที่เธออยากแย่งมา

แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบนั้น

ชาตินี้ เธอแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี เธอไม่แย่ง ไม่สู้และไม่รักแล้ว

หยานซูอี้ตรวจเสร็จคนเดียว ถือใบสั่งยาไปเอายา

ทางเดินไปห้องยา ต้องเดินผ่านสวน

ตอนเดินผ่านน้ำพุ เธอถูกขวางไว้ พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหยานอี้โม่

“โอ้ ลงจากเตียงได้เร็วขนาดนี้ ดูท่าบาดเจ็บก็ไม่หนักเท่าไหร่นี่นา ฉันบอกไว้เลยนะ พ่อแม่อยู่ข้างฉัน ต่อให้เธอไปบอกเหวินชิงว่าคนที่อยู่กับเขาตอนนั้นคือเธอ คนที่เขาควรรักคือเธอ ก็ไม่มีประโยชน์ ประหยัดแรงไว้เถอะ”

เจอการยั่วยุแบบนี้ หยานซูอี้กลับนิ่งมาก

“สบายใจได้ ต่อจากนี้ฉันจะไม่ชอบซ่งเหวินชิงอีกแล้ว สิ่งที่เธออยากได้ ฉันจะยกให้ทั้งหมด”

หยานอี้โม่ชินกับท่าทีที่ยอมทุกอย่างของเธออยู่แล้ว ยิ่งได้ใจ

“ยกให้งั้นเหรอ ฉันต้องการให้เธอยกให้เหรอ ตั้งแต่เด็กฉันอยากได้อะไรก็ได้ เธอมีสิทธิ์แค่รับของที่ฉันไม่เอาเท่านั้น ชาตินี้เธอก็ไม่มีวันสู้ฉันได้หรอก ! ”