บทที่ 4

หลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้ว หยานซูอี้กลับถึงบ้าน ก็เก็บของทุกอย่างที่เกี่ยวกับซ่งเหวินชิงออกมา

ไดอารี่กับจดหมายรักสมัยวัยรุ่น รูปถ่ายของเขาที่แอบเก็บไว้ ของขวัญที่ตั้งใจจะให้ เซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้…

เดิมที เธอตั้งใจว่าจะรอให้ได้อยู่กับเขา แล้วค่อยเล่าเรื่องแอบรักของตัวเองให้เขาฟังทีละอย่าง

แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอกับเขาไม่มีวันเป็นไปได้อีก ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป

เธอโยนมันทิ้งทั้งหมด พอหันกลับมา ก็เจอซ่งเหวินชิงที่เพิ่งพาหยานอี้โม่กลับมา

เขาเหลือบมองถังขยะ ก่อนจะมองมาที่เธอ สายตายังคงเย็นชา

หยานอี้โม่ก็เห็นของพวกนั้น จงใจคล้องแขนเขา ยิ้มออดอ้อน

“เหวินชิง ดูเหมือนซูอี้จะเชื่อฟังจริง ๆ แล้ว ต่อไปคงไม่ตามตื๊อนายอีก เธอยังไงก็เป็นน้องสาวฉัน นายอย่าเย็นชากับเธอขนาดนั้นเลยนะ”

ซ่งเหวินชิงมองหยานซูอี้อย่างเฉยชา “กับคนที่ฉันไม่ชอบ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะมันฝืนจะทำหน้าดี ๆ ไม่ไหว”

หยานซูอี้ฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร

เธอสูดหายใจเบา ๆ กลืนความรู้สึกที่อธิบายไม่ออก แล้วเดินเข้าห้องไป

วันต่อมา เป็นงานวันเกิดของหยานอี้โม่

ในห้องโถงแขกแน่นขนัด ต่างจับกลุ่มซุบซิบกันไม่หยุด

“งานวันเกิดที่คุณชายซ่งจัดให้คู่หมั้นนี่อลังการจริง ๆ ได้ยินว่าดอกไม้พวกนี้เพิ่งขนมาจากยุโรปเมื่อเช้า เดี๋ยวจะมีจุดพลุสามวันสามคืนด้วย เครื่องประดับที่คุณหนูหยานใส่นั่นก็เหมือนจะราคาหลายร้อยล้าน เป็นของที่คุณชายซ่งไปประมูลมาจากซัทเทบีส์หนึ่งในบริษัทจัดการประมูลของสะสมที่มีชื่อเสียงและเก่าแก่ที่สุดในโลกอีกด้วย!”

“เอาใจคนรักขนาดนี้ ไม่แปลกที่ได้แต่งกับคุณชายซ่ง คุณหนูหยานนี่โชคดีจริง ๆ ตระกูลหยานก็ได้อานิสงส์พุ่งขึ้นไปด้วย เสียดายก็แต่มีคุณหนูรองเป็นระเบิดเวลา แอบหวังพี่เขยทุกวัน ไร้ยางอายจริง ๆ!”

“ใช่สิ เป็นพี่น้องแท้ ๆ แต่ทำไมซูอี้ถึงสู้พี่สาวไม่ได้เลย หน้าตา นิสัยก็ด้อยกว่า แล้วยังตามตื๊อคุณชายซ่ง จนศีลธรรมพัง ถ้าเป็นลูกฉันนะ คงไล่ออกจากบ้านไปแล้ว คุณหยานกับภรรยานี่ใจดีเกินไป”

เสียงนินทาเหล่านั้นดังเข้าหูหยานซูอี้ แต่ในใจเธอกลับเงียบงัน ไม่มีความรู้สึกใด ๆ

เธอนั่งเงียบอยู่มุมหนึ่ง เหมือนคนไร้ตัวตน ไม่อยากให้ใครสนใจ

ไม่ไกลออกไป พ่อแม่กับซ่งเหวินชิงล้อมหยานอี้โม่ไว้ราวกับดาวเด่น

คอยจัดชายกระโปรงให้ กันเหล้าให้ จุดเทียนวันเกิดให้ และร้องเพลงให้เธอด้วยรอยยิ้ม

ภาพครอบครัวสุขสันต์นั้น ทำให้หยานซูอี้นึกถึงวันเกิดของตัวเองในอดีต หยานอี้โม่มักหาเรื่องพาพ่อแม่ออกไป ปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียว เป่าเทียนฉลองเอง

ช่วงเวลาที่อยู่กับซ่งเหวินชิง เขาเคยอยู่เคียงข้าง เป่าเค้กด้วยกัน ให้ของขวัญ เธอเคยคิดว่า ต่อไปเธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว

แต่ความใส่ใจเล็ก ๆ นั้น ตอนนี้ก็ถูกพรากไปจนหมด

และเธอก็ไม่คิดจะยึดติดอีกแล้ว

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้น หยานอี้โม่หลับตาอธิษฐาน แล้วทุกคนก็ทยอยให้ของขวัญ

เธอแกะทีละชิ้น ตั้งแต่กระเป๋าหรูไปจนถึงเครื่องประดับหลากหลาย รอยยิ้มไม่เคยหายไป

ของขวัญสองชิ้นสุดท้ายมาจากพ่อแม่และซ่งเหวินชิง ทันทีที่ประกาศ ก็ฮือฮาทั้งงาน

“ผมกับภรรยาคิดมานาน ตัดสินใจให้โม่โม่เป็นผู้สืบทอดกลุ่มหยาน รับช่วงทรัพย์สินทั้งหมด!”

“ของขวัญของผม คือหุ้น 50 เปอร์เซ็นต์ของกลุ่มบริษัทซ่ง และแหวนแต่งงานประจำตระกูล คุณย่าบอกว่าคู่ที่ใส่แหวนนี้จะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า โม่โม่ เธอคือคนเดียวที่ผมอยากแต่งงานด้วย ขอบคุณที่ยอมแต่งกับผม”

ท่ามกลางสายตาทุกคน ซ่งเหวินชิงสวมแหวนให้หยานอี้โม่ แล้วโอบเธอจูบ

ทั้งห้องโถงเดือดพล่าน เสียงปรบมือ เสียงกรี๊ด และคำอวยพรดังลั่น

หยานซูอี้มองอยู่ไกล ๆ ความรู้สึกอึดอัดท่วมท้น

เธอบีบมือแน่น ตั้งใจจะเดินออกไป แต่ถูกหยานอี้โม่เรียกไว้

“ซูอี้ ของขวัญของเธอล่ะ จะให้ฉันเมื่อไหร่”

สายตาทุกคู่หันมาที่หยานซูอี้

เธอชะงัก ก่อนหยิบของขวัญที่เตรียมไว้แล้วออกมาส่งให้

หยานอี้โม่ยิ้มหวาน แกะออก เตรียมจะพูดเหน็บแนม

แต่ซ่งเหวินชิงข้าง ๆ กลับหยุดนิ่ง สายตาจ้องมือที่หยานซูอี้ยกขึ้น

“ทำไมเธอถึงมีสร้อยข้อมือเส้นนี้”

หยานซูอี้เงยหน้าขึ้น สบสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อของเขา แล้วเผลอแตะสร้อยข้อมือ

ตอนที่ซ่งเหวินชิงตาบอด ถึงเขาจะมองไม่เห็น เธอก็ยังแต่งตัวอย่างตั้งใจไปหาเขา

ตอนนั้นเธอมักใส่สร้อยเส้นนี้ ทุกครั้งที่เขาจับมือเธอ เขาจะสัมผัสได้ และถามว่ามีอัญมณีอะไรบ้าง

เห็นเธอไม่ตอบ ซ่งเหวินชิงคว้าข้อมือเธอทันที น้ำเสียงร้อนรน

“บอกมา! ทำไมสร้อยเส้นนี้ถึงอยู่กับเธอ เธอเป็นใครกันแน่?!”