บทที่ 1

ชาติก่อน เธอก็ถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้จากไปแบบนี้ แต่เธอไม่ยอม ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อธิบายกับซ่งเหวินชิงว่าคนที่เขาควรรักคือเธอ หลายต่อหลายครั้งที่ขอร้องให้พ่อแม่พูดความจริง อย่าให้พี่สาวสวมรอยแทน สุดท้ายกลับได้มาแค่ความรังเกียจจากเขาที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ถึงขั้นตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุใกล้ตาย เขายังพูดกับพยาบาลปลายสายอย่างเย็นชา “เธอจะเล่นละครอะไรอีก บอกเธอไป อย่ามาทำลายงานแต่งของฉันกับอี้โม่”

และเธอ ก็ตายอยู่บนโต๊ะผ่าตัด ทั้งที่ยังลืมตาดูงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ที่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก เห็นซ่งเหวินชิงสวมแหวนให้อย่างอ่อนโยนกับหยานอี้โม่ พลางมองดูพวกเขารับคำอวยพรจากทุกคน…

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ เธอจะไม่ทำตัวโง่แบบเดิมอีกแล้ว

“ได้ ฉันจะไป” เธอหยิบตั๋วเครื่องบินขึ้นมา น้ำเสียงนิ่งสงบจนผิดปกติ

พอเห็นเธอตอบรับง่ายดายขนาดนี้ พ่อแม่หยานก็ตกใจมาก

“ซูอี้ ลูกยอมไปจริง ๆ ใช่ไหม จะไม่คิดแผนไปทำลายพี่สาวอีกใช่ไหม?!”

ทำลายงั้นเหรอ?

น่าขำสิ้นดี ซ่งเหวินชิงเดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้ว

แต่กลับถูกพ่อแม่แย่งไปให้พี่สาวอย่างหน้าตาเฉย

20 กว่าปีก่อน พี่สาวหยานอี้โม่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว พ่อแม่ตัดสินใจมีลูกอีกคนทันที และคนนั้นก็คือเธอ

เลือดจากสายสะดือของเธอช่วยชีวิตพี่สาวไว้ แต่ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ต้องอยู่ใต้เงาของพี่สาวมาตลอด

เพราะหยานอี้โม่ร่างกายอ่อนแอ พ่อแม่จึงมอบความรักทั้งหมดให้เธอ

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอยอมทุกอย่าง ห้อง เพื่อน โควตาแข่งรอบชิง…

มีแค่สิ่งเดียวที่ไม่ยอมยกให้ ก็คือเด็กหนุ่มที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น คุณชายตระกูลซ่ง ซ่งเหวินชิง

เขาเคยเป็นคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด แต่หลังงานวันเกิดกลับประสบอุบัติเหตุจนตาบอด และถูกตระกูลทอดทิ้งไปอยู่คฤหาสน์ชานเมือง

หยานซูอี้แอบปิดบังทางบ้าน ขโมยกุญแจ ทุกวันหลังเลิกเรียนจะปีนกำแพงไปหาเขา

“ฉันจะมาทุกวัน”

ในความมืด เสียงหวานของเด็กสาวกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงอย่างเดียวของซ่งเหวินชิง

เธอไม่เคยบอกชื่อ แค่เขียนลงบนฝ่ามือเขาทีละตัวว่า “เรียกฉันว่าเสี่ยวชี”

เขาลูบคลำเพื่อหวีผมให้เธอ เล่นเปียโนให้เธอฟัง ในคืนฝนฟ้าคะนองก็เอามือเย็น ๆ ของเธอแนบอก

คืนก่อนผ่าตัด เด็กหนุ่มจูบปลายนิ้วเธอแล้วสาบาน “ถ้าตาฉันหายดี คนแรกที่อยากเห็นคือเธอ ถึงตอนนั้น เรามาอยู่ด้วยกันนะ”

การผ่าตัดกินเวลา 12 ชั่วโมง

แต่พอซ่งเหวินชิงลืมตาขึ้น คนแรกที่เขาเห็นกลับเป็นหยานอี้โม่

เพียงเพราะพ่อแม่หยานรู้ว่าหยานอี้โม่ก็ชอบซ่งเหวินชิง จึงแอบใส่ยานอนหลับลงในน้ำของหยานซูอี้ ทำให้เธอหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืน

จากนั้นก็โกหกว่า คนที่อยู่ข้างเขามาตลอดคือหยานอี้โม่ ให้เธอสวมรอยแทนอย่างแนบเนียน

ซ่งเหวินชิงไม่เคยสงสัย คบหากับหยานอี้โม่จนถึงขั้นหมั้นหมาย รักกันหวานชื่น

ตลอดสามปี หยานซูอี้อธิบายมานับครั้งไม่ถ้วนว่าคนที่อยู่กับเขาคือเธอ คนที่เขาควรรักก็คือเธอ แต่เขาไม่เคยเชื่อเลย

จนกระทั่งเธอตาย

หยานซูอี้มองพ่อแม่แท้ ๆ ตรงหน้า แล้วรู้สึกขำจนสุดจะขำ “ก่อนหน้านี้พวกคุณพยายามให้ฉันไป ตอนนี้ฉันยอมแล้ว แต่กลับไม่เชื่อกันเอง ไม่รู้สึกแปลกบ้างเหรอ”

“พวกเราไม่ได้หมายความแบบนั้น ถ้าลูกยอมไปก็ดีแล้ว อีกครึ่งเดือนจะไปยุโรป ช่วงนี้ก็เก็บของ จัดการธุระตัวเองให้เรียบร้อย”

พ่อแม่กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ รีบกำชับอีกสองสามคำ ก่อนจะเดินจากไปอย่างดีใจ

เธอก็หันกลับเข้าห้อง

เพิ่งปิดประตู โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

เป็นข้อความจากซ่งเหวินชิง

"สองทุ่ม มาที่โรงแรมจวินเยว่ 1808"

หยานซูอี้จ้องข้อความนั้น ปลายนิ้วกำแน่นเล็กน้อย

ชาติก่อน ตอนเธอได้รับข้อความนี้ ดีใจแทบบ้า คิดว่าเขาจะยอมฟังคำอธิบายของเธอ แต่พอไปถึง ถึงรู้ว่าเขาตั้งใจเรียกเธอไปดูเขากับหยานอี้โม่มีอะไรกัน เพื่อให้เธอเลิกหวัง

ตอนนั้นเธอพังทลาย ร้องไห้อย่างหนัก แต่เขาแค่พูดเย็นชา “เห็นชัดแล้วใช่ไหม คนที่ฉันรักมีแค่พี่สาวเธอ”

ตอนนี้คิดดูแล้ว น่าขำจริง ๆ

เธอสูดหายใจลึก แล้วตอบกลับไป : "โอเค"

สองทุ่ม เธอไปถึงโรงแรมตรงเวลา

ประตูห้อง 1808 ไม่ได้ปิด ซ่งเหวินชิงกอดหยานอี้โม่ ทั้งสองเปลือยกายอยู่ตรงหน้า

รอบ ๆ มีถุงยางใช้แล้วกระจัดกระจาย กลิ่นอารมณ์ราคะอบอวล

พอเห็นหยานซูอี้ยืนอยู่หน้าประตู หยานอี้โม่ก็ร้องกรี๊ดออกมา

ซ่งเหวินชิงก้มลงจูบไหปลาร้าเธออย่างแผ่วเบา เสียงนุ่มต่ำ

“ไม่ต้องกลัว ฉันตั้งใจเรียกเธอมา ให้เธอรู้ว่าคนที่ฉันรักคือเธอ แบบนี้เธอจะได้เลิกคิดเกินเลย และจำไว้ว่า ฉันเป็นได้แค่พี่เขยของเธอ”

ได้เกิดใหม่อีกครั้ง พอได้เห็นภาพนี้เป็นครั้งที่ 2 หัวใจเธอก็ยังเหมือนถูกแทงอย่างแรง เลือดไหลไม่หยุด เจ็บจนแทบขาดใจ

แต่เธอต้องชินให้ได้

เพราะจากนี้ไป ซ่งเหวินชิงจะเป็นแค่พี่เขยของเธอเท่านั้น

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอคลายมือที่ถูกเล็บจิกจนเป็นรอย แล้วก็เห็นซ่งเหวินชิงที่แต่งตัวเรียบร้อยเดินมาหา

“เห็นชัดหรือยัง ฉันรักแค่พี่สาวเธอ จำฐานะตัวเองไว้ ฉันเป็นพี่เขย ต่อไปห้ามทำเรื่องน่าละอายแบบนั้นอีก”

ใบหน้าหยานซูอี้ไร้อารมณ์ใด ๆ

“เห็นชัดแล้ว เข้าใจแล้วล่ะ”

ซ่งเหวินชิงชะงักไปเล็กน้อย เหมือนไม่คิดว่าเธอจะนิ่งขนาดนี้

ครู่หนึ่ง เขาหยิบการ์ดเชิญจากหัวเตียงส่งให้เธอ “เดือนหน้า งานแต่งฉันกับอี้โม่ หวังว่าเธอจะมานะ”

หยานซูอี้รับมา “ฉันจะไปตรงเวลา ขอให้พวกคุณรักกันยืนยาว”

ซ่งเหวินชิงจ้องหน้าเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม วันนี้หยานซูอี้เชื่อฟังจนผิดปกติ

แต่เขาไม่ได้ถามอะไร จูงมือหยานอี้โม่ออกจากโรงแรม หยานซูอี้ก็ลากเท้าหนักอึ้งเดินตามไปด้านหลัง

เธอก้มหน้า ใจลอยอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังขึ้นข้าง ๆ

วินาทีถัดมา ป้ายไฟขนาดใหญ่เหนือศีรษะก็ร่วงลงมา

ซ่งเหวินชิงสัญชาตญาณพาหยานอี้โม่ถอยหลัง หลบได้อย่างพอดี

เหลือแค่หยานซูอี้ที่ยืนอยู่ที่เดิม เธอถูกกระแทกจนเลือดท่วมตัว ล้มลงกับพื้น

ความเจ็บปวดถาโถมเหมือนคลื่น ฉีกกระชากเส้นประสาท ทำให้เธอสั่นอยู่ในกองเลือด

น้ำตาไหลพราก ทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มมัว เธอมองภาพเขาที่ปกป้องหยานอี้โม่อย่างเลือนราง แล้วหลับตาลง

เด็กหนุ่มที่เคยมีแค่เธอในหัวใจ ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

และเธอ ก็ปล่อยวางได้อย่างแท้จริงแล้ว