บทที่ 3

หยานซูอี้ไม่อยากสนใจคำยั่วยุของเธอ เบี่ยงตัวจะเดินหนี

เห็นว่าเธอจะไป หยานอี้โม่ขมวดคิ้ว กำลังจะดุด่าอีก แต่จู่ ๆ ก็มีเงาคุ้นเคยปรากฏขึ้นในระเบียง

แววตาเธอเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะคว้ามือหยานซูอี้แล้วลากกระโดดลงสระน้ำพุ

ทั้งคู่ว่ายน้ำไม่เป็น ดิ้นรนอยู่ในน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือ

แผลบนตัวหยานซูอี้ปริอีกครั้ง เลือดย้อมน้ำในสระเป็นสีแดง

น้ำเย็นไหลเข้าจมูก ทำให้เธอสำลักไอไม่หยุด

เจ็บจนไม่มีแรงดิ้น ร่างค่อย ๆ จมลง

ในวินาทีที่ใกล้ขาดอากาศ เธอเห็นซ่งเหวินชิงวิ่งมาแล้วกระโดดลงน้ำ

เขาว่ายผ่านเธอไป โดยไม่แม้แต่จะมอง ไม่คิดจะช่วย แต่เลือกอุ้มหยานอี้โม่ขึ้นฝั่งทันที

หยานอี้โม่ตาแดง ซุกตัวในอ้อมแขนเขา มองไปที่หยานซูอี้ที่ยังจมน้ำอยู่ แล้วแสร้งทำเป็นร้อนใจ

“ซูอี้เผลอผลักฉันลงน้ำ เหวินชิง นายก็รู้ว่าฉันมีน้องคนเดียว ช่วยดึงเธอขึ้นมาหน่อยได้ไหม”

ได้ยินแบบนั้น ซ่งเหวินชิงมองคนในสระ สีหน้าเย็นเยียบ

“โม่โม่ เลิกพูดแทนเธอเถอะ เธอตั้งใจจะทำร้ายเธอแน่ ๆ แถมยังกระโดดลงไปเองหวังเล่นละครเรียกความสงสาร ในเมื่อไม่รู้จักสำนึก ก็ปล่อยให้เธออยู่ในน้ำให้มันได้สติสักหน่อย”

ทุกคำที่หลุดออกมา แทงลึกเข้าไปในใจหยานซูอี้

หน้าเธอเริ่มม่วงคล้ำ หูอื้อ แรงทั้งร่างหมดสิ้น

สติเลือนลาง ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่ามัว

เธอมองเห็นซ่งเหวินชิงอุ้มหยานอี้โม่จากไป แล้วก็หมดสติ…

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน หยานซูอี้ถูกลมเย็นปลุกให้ตื่น

เธอสั่นเทา ลืมตาขึ้น ก็เห็นพ่อแม่ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้ามืดครึ้ม

“เธอกล้าดียังไงถึงผลักโม่โม่ลงน้ำ อยากฆ่าเธอแล้วแทนที่ ไปอยู่กับเหวินชิงใช่ไหม”

“ฉันบอกไว้เลย ตราบใดที่ฉันกับพ่อเธอยังอยู่ จะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น! เธอไม่มีอะไรเทียบพี่สาวได้เลย ไม่คู่ควรกับซ่งเหวินชิง เลิกเพ้อฝันได้แล้ว!”

ได้ยินคำดุด่า ร่างหยานซูอี้เย็นเฉียบ ความสิ้นหวังค่อย ๆ กลืนกินดวงตา

ความเจ็บปวดที่กดทับมานานหลายปี ในที่สุดก็ระเบิดออกมา

“ฉันไม่คู่ควร แล้วเธอคู่ควรงั้นเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณโกหก ซ่งเหวินชิงไม่มีวันมองเธอเลยด้วยซ้ำ! ของที่เป็นของฉัน พวกคุณแย่งไปให้เธอ ยังไม่รู้สึกละอายบ้างเหรอ!”

เห็นเธอยังกล้าเถียง แม่โกรธจนหน้าแดง พ่อยกมือฟาดเธอหนึ่งฉาด

“ลูกอกตัญญู ! พวกฉันเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ชีวิตนี้รวมถึงทุกอย่างที่เธอมี เราให้ได้ก็เอาคืนได้ อยากให้พี่สาวก็ให้ พูดอะไรได้!”

“ถ้ายังกล้าพูดความจริงออกมาอีก ระวังพวกเราจะ…”

ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดแรง ๆ

ซ่งเหวินชิงขมวดคิ้วเดินเข้ามา

“ความจริงเหรอ? ความจริงอะไร”

พอเห็นเขาเข้ามากะทันหัน พ่อแม่หยานก็ตกใจ พูดติด ๆ ขัด ๆ

“คือ…เรากำลังสั่งสอนลูกไม่รักดี ให้เธอพูดว่าทำไมถึงผลักโม่โม่ลงน้ำ”

“ใช่ ๆ เธอไม่ยอมรับผิดสักที พวกเราก็โมโหมาก ไม่รู้จะลงโทษยังไงดี”

ทั้งสองสบตากัน เปลี่ยนเรื่องอย่างรู้กัน

ซ่งเหวินชิงไม่ได้คิดอะไร มองหยานซูอี้ด้วยสายตาเย็นชา

“ในเมื่อยังไม่ยอมรับผิด ก็เอาไปขังไว้ที่ห้องเก็บศพ เมื่อไหร่รู้สำนึก ค่อยปล่อยมันออกมา”

พ่อแม่หยานเห็นว่าเป็นความคิดที่ดี รีบเรียกบอดี้การ์ดมาลากตัวเธอไป

หยานซูอี้กุมแก้มที่บวมแดง ดวงตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

เธอรู้ดี ว่ายิ่งขัดขืน ก็ยิ่งโดนหนักกว่าเดิม ดังนั้นจึงไม่ดิ้นรน ปล่อยให้พวกเขาลากตัวออกไป

ความเย็นยะเยือกน่าขนลุกในห้องเก็บศพห่อหุ้มร่างเธอไว้ เธอได้แต่กอดตัวเองที่กำลังสั่นเทา ตัวสั่นไม่หยุด

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง เธอนึกถึงตอนอยู่บ้านตระกูลซ่ง เธอกับซ่งเหวินชิงเคยกอดกันให้ความอบอุ่นในคืนพายุฝนฟ้าคะนอง

ตอนนั้น เขาจะถอดเสื้อคลุมให้เธอ สอดมือจับเธอแน่น ดึงเธอเข้าอ้อมแขน แล้วพูดซ้ำ ๆ ว่าฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ

ความทรงจำหวานปนกับความจริงที่เย็นชา บีบคั้นประสาทของเธอ

เวลาไหลไปทีละวินาที ทั้งหิวทั้งหนาว สติของเธอค่อย ๆ เลือนลาง จนสุดท้ายเห็นประตูถูกเปิดออก

ซ่งเหวินชิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาคมกริบ

“ขังมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว สำนึกหรือยัง”

“รู้แล้ว ฉันผิดหมดเลย”

หยานซูอี้ขดตัว เสียงแหบแห้งฝืนตอบออกมา

เห็นสีหน้าพอใจของเขา เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุก เดินออกไปอย่างโซเซ ในใจพึมพำเบา ๆ

เธอผิดที่เชื่อคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันและผิดที่ไปหลงรักเขา