ตอนที่ 5 ต่างไปจากเมื่อวาน

ตอนที่ 5

ต่างไปจากเมื่อวาน

ตลอดวันนั้นเฉินเสวี่ยไป๋คลุกตัวอยู่แต่ในเรือนกับบ่าวคนสนิท ไม่ยอมออกจากเรือนไปไหน ตกกลางคืนก็ให้สาวใช้นอนเป็นเพื่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

พอถึงกลางยามอิ๋น (04.00) ร่างบางก็ตื่นขึ้นมา ท่ามกลางความประหลาดใจของสาวใช้ในเรือนชิงหลาน ที่ไม่เคยเห็นเจ้านายตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อน

“คุณหนูไม่สบายตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ” ระหว่างที่ช่วยคุณหนูล้างหน้าเช็ดตัว หยุนหลี่เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ไม่นี่ ทำไมหรือ” คิ้วเรียงสวยยกขึ้นสูงเมื่อสาวใช้เอ่ยถามแบบนั้น

“ปกติคุณหนูจะตื่นหลังยามซื่อไปแล้ว แต่วันนี้คุณหนูกลับ...”

หยุนหลี่พูดไม่ทันจบ เฉินเสวี่ยไป๋ก็กล่าวทีเล่นทีจริงขัดจังหวะขึ้นมา “ก็เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าไม่มีคุณหนูจวนใดตื่นสายเช่นข้า วันนี้ข้าก็เลยต้องตื่นแต่เช้าอย่างไรเล่า”

สาวใช้ขั้นสองสี่นาง ที่มีหน้าที่คอยรับใช้เรือนชิงหลานพากันยืนตัวเกร็ง ลมหายใจสะดุด ลุ้นแทนสาวใช้ขั้นหนึ่งว่าจะถูกลงโทษโบยหรือไม่ เพราะปกติแล้วหากบ่าวในเรือนคนใดทำให้คุณหนูไม่พอใจ จะถูกสั่งโบยอย่างไร้ความปรานี

ประมุขของเรือนชิงหลานย่อมสัมผัสได้ถึงความกลัวของผู้ใต้บังคับบัญชา จะไปโทษพวกนางเหล่านี้ก็ไม่ได้ เพราะเมื่อชาติก่อนนั้น นางโมโหร้าย เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจจริง ๆ

“เฮ้อ!--พวกเจ้าเลิกทำตัวเกร็งยามอยู่ต่อหน้าข้าได้แล้ว ข้าไม่ใช่มารร้ายเสียหน่อย”

เมื่ออยู่ ๆ นางโพล่งขึ้นมาแบบนั้น สาวใช้ทั้งสี่นางยิ่งพากันยืนตัวลีบเบียดเสียดเข้าหากันมากขึ้นไปอีก ร่างทั้งร่างสั่นระริก ราวกับว่าถูกสั่งลงโทษไปแล้วเสียอย่างนั้น

ปัง!...เพราะนึกสนุกอย่างแกล้งให้คนพวกนี้ตกใจกลัวมากกว่าจะโมโหจริง ๆ จึงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ จนเกิดเสียงดัง ทำเอาสาวใช้ที่กลัวขึ้นสมอง รีบพากันนั่งคุกเข่าโขกศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ขออภัยเจ้าค่ะ ถ้าพวกบ่าวทำให้คุณหนูไม่พอใจ”

“ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะแรกของการย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้งดังกังวานไปทั่วเรือนชิงหลาน “พวกเจ้านี้นา กลัวข้าถึงเพียงนี้เชียว เอาละ ๆ ข้าไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว ลุกขึ้นมาเถอะ และต่อไปก็ไม่ต้องกลัวข้าอีก ข้าจะปรับปรุงตัวเป็นคนใหม่ เป็นเจ้านายที่ดี ไม่ลงโทษพวกเจ้า หากไม่ได้ทำผิดร้ายแรงจริง ๆ”

“คุณหนูสั่งให้ลุก พวกเจ้าก็รีบ ๆ ลุกขึ้นมาเถอะ” หยุนหลี่เห็นคนพวกนี้ยังไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ก็รีบเข้าไปช่วยประคองให้สาวใช้ขั้นสองทั้งสี่ ลุกขึ้นมายืนทีละคน พยายามกลั้นอาการอยากจะหัวเราะเอาไว้ หลังจากผ่านมาหนึ่งคืน ที่คุณหนูเปลี่ยนแปลงไป นางก็เริ่มทำใจยอมรับได้ และกลับรู้สึกว่าเป็นการดีที่คุณหนูยอมปรับปรุงตัวเป็นคนใหม่

“เอาละ ๆ พวกเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ หยุนหลี่ เจ้ามาช่วยข้าแต่งตัว”

หลังจากเอ่ยปากไล่สาวใช้ทั้งสี่แล้ว เฉินเสวี่ยไป๋ก็หันมาสนใจเรื่องการแต่งตัว โดยเสื้อผ้าที่มีให้เลือก กลับมีแต่สีเข้มฉูดฉาดบาดตาทั้งนั้น มือเรียวหยิบชุดนั้นวางชุดนี้อยู่นาน ก็ตัดสินใจไม่ได้ สุดท้ายก็วางลงที่เดิมทุกชุด

“เบื่อชุดพวกนี้แล้วหรือเจ้าคะ บ่าวจะได้ไปตามช่างตัดเสื้อมาตัดชุดใหม่ให้” หยุนหลี่เอ่ยถามขึ้น

“ตัดใหม่ก็ดี เจ้าช่วยเลือกพับผ้าสีอ่อนมาให้ข้าเลือกที...”

ปกติแล้วตั้งแต่เฉินเสวี่ยไป๋ยังเด็ก มักชอบสวมใส่อาภรณ์สีอ่อนมากกว่า แต่พอถูกท่านน้า น้องสาวของมารดาแท้ ๆ ปลูกฝังว่าหวังห่าวเทียนชอบสตรีที่แต่งกายด้วยอาภรณ์สีเข้มบาดตา นางก็เปลี่ยนตนเอง สั่งให้นำชุดสีอ่อนหวานไปทิ้งให้หมด แล้วซื้อผ้าสีสันบาดตามาตัดเย็บเสื้อผ้าแทน

‘หวังห่าวเทียน ชอบสตรีหวานละมุนเหมือนดอกกล้วยไม้ป่าอย่างน้องสาวดอกบัวขาวของข้านี้นา’

เรื่องที่ถูกท่านน้าหลอกว่าท่านแม่ทัพชอบสตรีแต่งกายโทนสีเข้ม นางพึ่งรู้ความจริงตอนแต่งเข้าไปในจวนหวังแล้ว คืนนั้นนางสวมใส่ชุดสีแดงเพลิงเป็นฝ่ายปีนขึ้นเตียงเขา จนถูกเขาถีบลงจากเตียง กลิ้งไปหลายตลบ และยังถูกชี้นิ้วด่า

‘ผู้หญิงไร้ยางอาย ข้าชิงชังขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก นอกจากจะแต่งกายน่าเกลียดดูไม่ได้แล้ว นิสัยยังแย่ยิ่งกว่า ข้าเกลียด--เกลียดสตรีที่แต่งกายสีสันแบบนี้มากที่สุด’

หยุนหลี่กำลังจะเอาชุดที่หยิบมาให้คุณหนูเลือก กลับไปเก็บให้เรียบร้อย เฉินเสวี่ยไป๋รีบร้องห้ามขึ้นมาก่อน

“ไม่ต้องแล้ว ข้าจะใส่ชุดพวกนี้แหละ” ในเมื่อหวังห่าวเทียนไม่ชอบสตรีที่แต่งกายเยี่ยงนาง นางก็จะแต่งแบบนี้ต่อไป แม้ภายในใจลึก ๆ จะไม่ชอบก็ตาม

หลังจากแต่งตัวด้วยชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มเรียบร้อยแล้ว เฉินเสวี่ยไป๋ก็เดินนำสาวใช้คนสนิทไปยังเรือนหลัก ซึ่งทุกคนในจวนเฉินน่าจะรวมตัวกันอยู่ที่ห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ร่างบางเยื้องกรายเข้าไปภายในห้อง คนสามคนที่นั่งล้อมวงรอบโต๊ะตัวกลม ซึ่งมีจานอาหารหลากหลายเมนูจัดวางเอาไว้อย่างเรียบร้อย ก็พากันหันมามองเป็นตาเดียว

“เสวี่ยไป๋คารวะท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าค่ะ” สตรีที่เข้ามาทีหลังยอบกายลงให้ผู้อาวุโสกว่าทั้งสอง ก่อนจะกลับมายืนแผ่นหลังเหยียดตรง

สตรีวัยแรกแย้มที่นั่งอยู่ข้างหญิงวัยกลางคน ส่งสายตาแห่งการไม่ชอบหน้ามาให้ พร้อมคำพูดกึ่งประชดประชัน

“ตายจริง วันนี้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายหรืออย่างไร พี่หญิงข้าถึงตื่นแต่เช้าได้”

เพียะ!...ผลที่ได้ ทำให้ผู้ที่กล่าวประโยคข้างต้น ถูกฝ่ามือของหญิงวัยกลางคนฟาดลงบนท่อนแขนอย่างแรง หนำซ้ำยังถูกเอ็ดเสียงเขียว

“พูดเช่นนั้นกับไป๋เอ๋อร์ได้อย่างไร ขอโทษพี่สาวเจ้าเดี๋ยวนี้”

เฉินซือหยาถูกเอ็ดตะโรตั้งแต่เช้าก็หน้างิกหน้างอ หันไปตัดพ้อมารดาผู้ให้กำเนิด “ท่านแม่ ตกลงว่าใครกันแน่ ที่เป็นลูกสาวของท่าน ข้าแค่หยอกล้อพี่หญิงเล่น ไม่เห็นต้องคิดจริงจังเช่นนี้เลย”

“เจ้าไม่ควรพูดจาไม่รู้กาลเทศะกับคุณหนูใหญ่ของจวนเช่นนี้ ผู้คนจะนำไปนินทาเอาได้”

“ท่านพ่อ” เมื่อคิดว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม เฉินซือหยาก็หันไปออดอ้อนบิดา ที่นั่งกินข้าวอยู่เงียบ ๆ สีหน้าแววตาดูอิดโรยยิ่งหนัก “ดูท่านแม่สิเจ้าค่ะ ลูกแค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง”

ชายวัยกลางคนถอนหายใจ หันไปทางฮูหยิน “พอเถอะ ที่หยาเอ๋อร์พูดมาก็มีส่วนถูก ปกติไป๋เอ๋อร์ไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลย นางคงแค่ประหลาดใจ แต่เลือกใช้คำพูดไม่ถูก” ซือหยารีบพยักหน้าขึ้นลง รับคำพูดของบิดา

‘เฉินหยวนเจี๋ย’ เลิกใส่ใจบุตรสาวคนรอง หันมาเพ่งพิศบุตรสาวคนโต ซึ่งเกิดจากอดีตฮูหยินคนเก่า นางอันเป็นที่รัก ที่มาด่วนจากเขาไปเร็วเหลือเกิน

“กินข้าวเช้ามาหรือยัง นั่งก่อนสิ พ่อจะให้คนจัดจานเพิ่ม”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

เฉินเสวี่ยไป๋ที่ยืนดูละครฉากใหญ่อยู่นาน เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ถัดจากบิดา หากเป็นเมื่อชาติก่อน ตอนยังไม่แต่งงานออกจากเรือน นางคงซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ที่แม่เลี้ยงรักและดีกับนางมากกว่าลูกแท้ ๆ ของตัวเอง งานอะไรท่านน้าก็ไม่ให้นางทำ บอกว่ามีสาวใช้คอยทำให้ทุกอย่างแล้ว และคอยตามใจนางทุกอย่าง จนคิดว่านั้นคือความรักอันบริสุทธิ์

กระทั่งได้แต่งงานออกเรือนไปเป็นฮูหยินของหวังห่าวเทียน และเฉินซือหยาเข้าไปเป็นอนุ นางถึงได้หูตาสว่าง เมื่อได้ยินสิ่งที่บ่าวไพร่ในจวนหวัง พากันซุบซิบนินทา

‘ฮูหยินเป็นสตรีเช่นไรกันนี่ หยิบจับทำอะไรไม่เป็นเลย แม้แต่งานปักเย็บซึ่งคุณหนูในห้องหอถนัด สู้อนุเฉินก็ไม่ได้ รายนั้นทำได้ทุกอย่าง แม้แต่เข้าครัว เหมาะที่จะเป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพมากกว่าอีก’

นอกจากจะได้ยินคำนินทาพวกนี้ในตอนแรก ๆ แล้ว ยังมาได้ยินสิ่งที่เฉินซือหยากับมารดาของนางพูดคุยกันกับหูของตนเองอีก

‘ท่านแม่ขอบคุณนะเจ้าคะ ข้ารู้แล้วที่ผ่านมา ท่านแม่ไม่ได้ลำเอียงรักพี่หญิงมากกว่าลูกในไส้ ตอนนี้บ่าวทุกคนในจวนหวังต่างพากันชื่นชมข้า หวังฮูหยินก็น่าจะเช่นกัน ส่วนพี่หญิงนะหรือ กลายเป็นที่ทุกคนดูแคลนไปแล้ว’

‘ลูกเข้าใจก็ดีแล้ว จะมีแม่ที่ไหนที่ไม่รักลูกของตนเองเล่า ที่แม่คอยตามใจเสวี่ยไป๋ ก็เพราะต้องการให้นางเสียคน ดูแย่ในสายตาคนอื่น รวมไปถึงท่านพ่อของลูก แล้วคราวนี้ลูกของแม่ก็จะกลายเป็นคนดีที่น่าสงสารในสายตาผู้อื่น แต่แม่เจ็บใจอยู่อย่างเดียว ที่พ่อของลูกดันไปชิงขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาทให้นางก่อน ไม่อย่างนั้นท่านแม่ทัพคงส่งเถ้าแก่มาสู่ขอลูกไปเป็นฮูหยินเอกแทนแล้ว’

‘นั่นนะสิเจ้าค่ะ ท่านพ่อนะท่านพ่อ ป่วยออด ๆ แอด ๆ แบบนั้นยังจะยื่นมือเข้ามายุ่งอีก--แต่เอ๊ะ หรือว่าที่ท่านพ่อเข้ามายุ่งเรื่องนี้ เพราะคิดว่าตนเองจะตาย เลยอยากหาคนดีมีฐานะมาดูแลพี่หญิง’

‘หา!--ถ้าเป็นแบบนั้นแม่ก็พลาดสิ ที่หาท่านหมอปลอมมาแอบอ้างรักษาอาการป่วยพ่อของลูก’

ตอนนี้เฉินเสวี่ยไป๋หูตาสว่างแล้ว และได้รู้ความจริงว่า ที่อาการป่วยกระเสาะกระแสะของท่านพ่อไม่ดีขึ้น แม้จะลาออกจากตำแหน่งราชครูของฮ่องเต้ มาพักรักษาตัวให้เต็มที่ เป็นเพราะหมอปลอมที่เจี่ยนฮูหยิน ซึ่งขึ้นมารับตำแหน่งฮูหยินต่อจากพี่สาวเป็นคนจัดหามา

ดวงตาหงส์สำรวจใบหน้าซีดเซียวของผู้เป็นพ่อ ในชาติก่อนนางไม่เคยสนใจปรนนิบัติดูแล ทั้งในตอนที่อยู่ในจวนหรือออกเรือนไปแล้ว จนแต่งงานไปได้หนึ่งปี บิดาก็เสียชีวิตลง ตามไปอยู่กับท่านแม่ของนาง

ครั้งนี้...นางจะขอโอกาสกลับมาทำหน้าที่ลูกสาวที่ดีบ้าง จะคอยดูแลท่านพ่อให้ดีที่สุด ชดเชยคืนวันที่ผ่านมา นางจะหาหมอเก่ง ๆ มารักษาอาการป่วย พอท่านพ่อหายป่วย ก็จะได้ไม่ต้องกังวลใจ กลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแลลูกไม่เอาไหนเช่นนางอีก งานแต่งสมรสพระราชทานก็จะไม่เกิดขึ้น

มือเรียวเอื้อมไปตักเนื้อหมูซึ่งมีแต่มันออกจากชามข้าวสวยของบิดา แล้วตักผัดผักกับแกะเนื้อปลานำไปใส่ในชามข้าวแทน

“ท่านพ่อไม่ค่อยสบาย ควรกินอาหารที่ย่อยง่ายและไม่มีมันมากนักจะดีกว่านะเจ้าคะ” พูดพลางส่งยิ้มอ่อนโยนให้ผู้เป็นพ่อ

“มาเอาใจพ่อแบบนี้ ต้องการสิ่งใดตอบแทนเล่า” เฉินหยวนเจี๋ยเอ่ยถามบุตรสาวไปแบบนั้น แต่ภายในใจรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ที่บุตรสาวคนโตมาเอาอกเอาใจใส่เช่นนี้ มือตักผัดผักขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

“ลูกไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนเจ้าค่ะ แค่ต้องการให้ท่านพ่อหายป่วย กลับมาแข็งแรงอยู่กับลูกไปนาน ๆ ต่อไปลูกจะหมั่นมาปรนนิบัติดูแลท่านพ่อเอง”

คำตอบของเฉินเสวี่ยไป๋ทำให้สองคนแม่ลูกลอบสบสายตากัน เฉินซือหยาทำปากเบ้ คล้ายไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ส่วน ‘เจี่ยนอันหนิง’ กลับมีแววตาของความกังวล เมื่ออยู่ ๆ ลูกเลี้ยงก็หันมาสนใจอาการป่วยกระเซาะกระแซะของบิดา ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยเห็นจะสนใจ แต่นางเป็นคนที่ซ่อนความรู้สึกได้เก่งกว่าบุตรสาว รีบฉีกยิ้มกว้างกล่าวเสียงอ่อนหวานออกมา

“ไป๋เอ๋อร์ของแม่โตแล้วจริง ๆ แม่ดีใจจนน้ำตาจะไหล เรื่องของท่านพ่อลูกไม่ต้องเป็นห่วงหรือเป็นกังวลไปหรอกนะ หมอที่แม่หามา ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเทวดา ไม่นานท่านพ่อของลูกจะกลับมาหายดีอย่างแน่นอน”

เฉินเสวี่ยไป๋หันไปมองหญิงวัยกลางคนซึ่งนั่งถัดจากบิดาไป ฉีกยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่หวานจนเลี่ยน

“ลูกต่างหากที่ต้องขอบใจท่านแม่ ที่ทำหน้าที่ฮูหยินใหญ่คนใหม่ของจวนเฉินได้เป็นอย่างดี ทั้งดูแลท่านพ่อ ดูแลทั้งลูกที่ไม่ได้เป็นลูกแท้ ๆ เป็นอย่างดี ตอนนี้ลูกคิดได้แล้ว ว่าที่ผ่านมาทำตัวเหลวไหลมากแค่ไหน ต่อจากนี้ไป ลูกจะช่วยแบ่งเบาภาระของท่านแม่เอง ให้สมกับเป็นคุณหนูใหญ่ของสกุลเฉิน ท่านแม่วางใจได้เจ้าค่ะ”

รอยยิ้มเย็นของหญิงสาวคราวลูกตรงหน้า เจี่ยนอันหนิงไม่ชอบใจเลยแม้แต่น้อย ยิ่งแววตาคู่นั้นที่จ้องมองนาง ต่างไปจากเมื่อวันวานมาก ยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดระแวง ว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผน ‘หรือว่านางจะรู้ความจริง ไม่น่าจะใช่--ในเมื่อข้าแสดงละครได้แนบเนียนแล้ว แต่เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่านางต่างไปจากเดิม’...