ตอนที่ 6 หนีหน้าไม่อยากพบเจอ

ตอนที่ 6

หนีหน้าไม่อยากพบเจอ

บริเวณระเบียงทางเดิน สาวใช้คนหนึ่งของเรือนชิงหลาน รีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมารายงานสาวใช้ขั้นหนึ่ง ที่ไหว้วานให้นางไปจับตาดูประตูทางเข้าจวนเอาไว้ หากเป้าหมายมาให้รีบมารายงานทันที

“อย่างนั้นหรือ ขอบใจเจ้ามาก” หยุนหลี่รีบเข้ามาในห้องโถงที่ผู้เป็นนาย กำลังนั่งจิบชากับขนมหวานของโปรดอยู่ แล้วรายงานในสิ่งที่สาวใช้ขั้นสองวิ่งมาบอก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพมาแล้วเจ้าค่ะ”

เรื่องที่ส่งคนไปสังเกตอยู่หน้าประตูจวน เดิมทีเป็นคำสั่งของคุณหนู เพื่อเฝ้าดูว่าแม่ทัพใหญ่หวังจะมาหาคุณหนูรองเมื่อใด คุณหนูของพวกนางจะได้ออกไปพบหน้าเขาได้ทัน ไม่อย่างนั้นท่านแม่ทัพจะต้องพยายามหลบหน้า ไม่อยากพบเจอเจ้านายของนาง ถึงแม้นางจะไม่เห็นด้วย ที่คุณหนูวิ่งตามบุรุษขนาดนี้ ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้

เพียงแค่ได้ยินชื่อว่าใครมาเยือนจวนเฉิน มือที่จับถ้วยน้ำชาก็เกิดอ่อนแรง ทำถ้วยชาที่ดื่มชาจนหมดเกลี้ยงไปแล้วตกพื้นแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ

“ว้าย! คุณหนู เป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ” หยุนหลี่รีบเข้ามาดู เกรงว่าผู้เป็นนายจะได้รับอันตราย ก่อนจะรีบสั่งให้สาวใช้เข้ามาเก็บกวาดเศษถ้วยน้ำชา

“ข้าไม่เป็นอันใด หยุนหลี่ เจ้าช่วยไปเตรียมรถม้าให้ข้าที วันนี้ข้าจะออกไปข้างนอก อ้อ! อย่าลืมบอกให้สารถีไปรับข้าที่หลังจวนด้วย”

ร่างบางลุกพรวดขึ้นอย่างเร็ว หลังเอ่ยสั่งสาวใช้คนสนิทเสร็จ ก็ไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยถามสิ่งใด ก้าวเท้าพรวด ๆ ออกจากเรือน เดินไปตามทางหินอ่อน อ้อมไปหลังเรือน ซึ่งเป็นเส้นทางที่จะนำพาไปสู่ประตูหลัง

หยุนหลี่แม้สงสัยในท่าทีของผู้เป็นนายก็ไม่อาจชักช้าได้ รีบไปสั่งสารถีให้เตรียมรถม้าไปรับคุณหนูที่หลังจวน จากนั้นนางก็รีบวิ่งตามมาที่ประตูเล็กท้ายจวน

พอมาถึงตัวของคุณหนู ถึงได้เอ่ยถามในสิ่งที่กำลังสงสัย “เหตุใดพวกเราต้องมาขึ้นรถม้าที่ท้ายจวนด้วยเล่า แล้วคุณหนูไม่ไปพบท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ”

เฉินเสวี่ยไป๋พยายามสูดลมหายใจเข้าปอด ขณะที่หัวใจเต้นรัวเร็วไม่หยุด จนต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าอกซ้ายเอาไว้ นางรอให้ลมหายใจและอัตราการเต้นของหัวใจกลับเข้าสู่สภาวะปกติก่อน ถึงยอมตอบคำถามของสาวใช้

“ต่อไปไม่ต้องส่งคนไปสังเกตที่ประตูใหญ่แล้ว และห้ามพูดถึงคนผู้นั้นอีก เขาจะมาหาใครก็ช่าง ไม่เกี่ยวอันใดกับข้าอีก”

“คนผู้นั้น” หยุนหลี่นิ่วหน้าคิดหาว่าคนผู้นั้นในคำพูดของคุณหนูคือใคร ก่อนจะนึกออก “คนผู้นั้นที่ว่า หมายถึงท่านแม่ทัพหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ห้ามพูดถึงเขาอีก” เฉินเสวี่ยไป๋ยังไม่ทันเตรียมใจกับการเผชิญหน้ากับพญามัจจุราชที่หยิบยื่นความตายให้นางในชาติก่อน คิดแค่ว่าต้องหาทางล้มเลิกงานแต่งให้ได้ โดยลืมคิดไปว่า คนผู้นั้นมักจะมาหาน้องสาวของนางที่จวนเป็นประจำ และลืมไปว่านางเป็นคนสั่งให้สาวใช้คอยจับตาดูการมาของเขา

เมื่ออยู่ ๆ ได้ยินว่าเขามาปรากฏตัวในจวน อยู่ใกล้ตัวเป็นครั้งแรกในการย้อนอดีตกลับมา จึงเกิดอาการใจเต้นแรง หายใจติดขัดเช่นนี้ จะว่าเป็นความรู้สึกโกรธเกลียดก็ไม่ใช่ เพราะก่อนตายนางได้อโหสิกรรมให้เขาไปแล้ว

เพียงแต่ว่าแค่ได้ยินชื่อ ได้รู้ว่าเขามาอยู่ใกล้ มันยิ่งทำให้ภาพที่เขาเล็งลูกธนูเข้าหานางมันย้อนกลับมาเล่นงานอีก ขืนยังอยู่ในความรู้สึกนี้ต่อไป นางคงหายใจไม่ออกขาดใจตายไปก่อนแน่

จำต้องหาทางหนี หนีให้ห่างจากจวนในยามนี้ แล้วอีกอย่างวันนี้นางก็ตั้งใจ จะออกจากจวนไปพาท่านหมอที่เป็นหมอจริง ๆ มาตรวจอาการของบิดาด้วย พอรถม้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า นางรีบขึ้นรถม้า ตามมาด้วยสาวใช้คนสนิท ออกคำสั่งให้สารถี รีบบังคับรถม้าออกจากจวนเฉินทันที...

ภายในศาลาในสวนหย่อมของจวนเฉิน บุรุษรูปร่างสูงโปร่ง สวมผ้าแพรเนื้อดี นั่งทอดสายตามองผ้าเช็ดหน้าสีขาว ที่เขาพกติดตัวมาตลอดตั้งแต่วัยเด็ก แววตาคมคู่นั้นเจือแววผิดหวังอยู่สี่ส่วน ที่ไม่ได้พบหน้าคนที่เขาอยากพบ ปกติยามที่เขามา นางจะต้องเสนอหน้ามาหาเขา ราวกับเฝ้ารอการมาของเขาอยู่แล้ว แต่วันนี้ทุกอย่างกลับสงบเงียบไม่มีแม้แต่เงาของนาง

“พวกเรากลับกันเถอะ” หลังจากนั่งอยู่ในศาลาได้เพียงไม่นาน หวังห่าวเทียนก็เก็บผ้าเช็ดหน้าใส่ในสาบเสื้ออย่างหวงแหน แล้วผุดลุกขึ้นยืน ไม่ได้แตะต้องน้ำชาและผลไม้ที่สาวใช้ของจวนเฉินยกมาต้อนรับเหมือนเช่นทุกครั้ง

“แต่ว่าคุณหนูรองเฉินยังไม่ออกมาเลยนะขอรับ”

“แล้วอย่างไร” ผู้เป็นนายย้อนถามผู้ติดตาม ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ ไปทางห้องโถงของเรือนหลัก เพื่อลาประมุขของจวนกับฮูหยินตามมารยาท หลังจากนั้นก็รีบออกจากจวนเฉินโดยเร็ว

หงหลงที่เดินกึ่งวิ่งตามหลังมาไม่ห่างไม่เข้าใจเจ้านายของตนเลย ว่ามาพบคุณหนูรองเฉิน สตรีที่อยู่ในใจของคุณชายมาตั้งแต่เด็กแท้ ๆ ยังไม่ทันได้พบหน้า อยู่ ๆ ก็รีบกลับ จะว่ามีเหตุด่วนก็ไม่ใช่

“คุณชายกลับก่อนแบบนี้ ไม่กลัวว่าคุณหนูรองเฉินจะน้อยใจหรือขอรับ”

“นางน้อยใจแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจมาพบนางเสียหน่อย”

หวังห่าวเทียนกล่าวตอบน้ำเสียงเรียบเฉย ก้าวขึ้นรถม้าไปแล้วสั่งให้สารถีเคลื่อนรถม้าออกไป แล้วนั่งนิ่งแบบนั้นตลอดทาง

ปล่อยให้ผู้ติดตามซึ่งนั่งอยู่ด้านนอกกับสารถีคิดไม่ตกกับคำตอบของผู้เป็นนาย โดยปกติแล้วคุณชายของเขา จะมาพบคุณหนูรองบ่อย ๆ ยามเจอของสวย ๆ งาม ๆ ก็จะซื้อมาฝาก และทุกครั้งที่มาก็จะมีสตรีอีกหนึ่งนาง เข้ามาวุ่นวายกับคุณชายของเขาเสมอ หากวันนี้คุณชายไม่ได้มาพบคุณหนูรองแล้วจะมาพบผู้ใดได้

‘อย่าบอกนะว่ามาหาคุณหนูใหญ่เฉิน’

หงหลงครุ่นคิดไปตลอดทางกลับจวน หลังจากค่ำคืนหนึ่งที่คุณชายแหกปากร้องโหยหวนเพราะฝันร้าย ทำเอาบ่าวในเรือนของคุณชายสะดุ้งตื่นกลางดึก เขาก็พบว่าคุณชายของเขามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะเรื่องของคุณหนูใหญ่เฉิน ที่คุณชายเริ่มหันมาสนใจ แม้จะได้ยินข่าวในทางเสีย ๆ หาย ๆ ก็ยังต้องการจะฟัง ไม่มีท่าทีรังเกียจเหมือนเมื่อก่อน

“มีอะไรที่ข้าพลาดไปหรือไม่นะ” ผู้ติดตามแม่ทัพใหญ่บ่นพึมพำ คิดไม่ตกกับความเปลี่ยนแปลงของผู้เป็นนาย...

ทางด้านเฉินซือหยา ที่พอรู้ว่าแม่ทัพหวัง ชายในดวงใจมาพบ รอนางอยู่ที่ศาลาริมสวน นางก็รีบเตรียมตัวเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าสีอ่อนหวาน แต่งหน้าให้ดูน่าทะนุถนอม บอบบางในสายตาของบุรุษ จากนั้นก็รีบมาที่สวนหย่อม แต่พอมาถึงกลับไม่พบแม้แต่เงาของเขา มีเพียงสาวใช้สองนาง กำลังช่วยกันเก็บถาดกาน้ำชากับถาดผลไม้อยู่

“ท่านแม่ทัพล่ะ อยู่ที่ไหน”

“กลับไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าวตอบ

“กลับไปแล้ว” เฉินซือหยาย้อนถามสาวใช้ด้วยความงุนงง เขาจะกลับไปได้อย่างไร ในเมื่อนางยังไม่ทันได้ออกมาพบเขาเลย “ท่านแม่ทัพได้พูดหรือสั่งอะไรถึงข้าเอาไว้หรือไม่” บางทีอาจจะมีเรื่องด่วน เขาถึงรีบจากไปแบบกะทันหันเช่นนี้

“เปล่าเจ้าค่ะ พอเข้ามานั่งในศาลา ถามเพียงว่าคุณหนูใหญ่อยู่ที่จวนหรือไม่ หรือว่ายังไม่ตื่น บ่าวก็ตอบไปว่าไม่ทราบเจ้าค่ะ สักพักท่านแม่ทัพก็เข้าไปลานายท่านกับฮูหยินแล้วออกไปเลย”

สิ้นคำของสาวใช้ มือเรียวปัดถาดน้ำชา ถาดผลไม้จากมือของพวกสาวใช้ตกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เพราะสติหลุดจนระงับโทสะเอาไว้ไม่อยู่ ภาพสตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน ที่สาวใช้เคยรู้จัก ถูกภาพตรงหน้าลบเลือนไปสิ้น

“พวกแกโกหก ท่านแม่ทัพมาหาข้า จะถามหาพี่หญิงผู้น่ารังเกียจได้อย่างไร ท่านแม่ทัพขยะแขยงนางมากแค่ไหน พวกเจ้าไม่รู้หรือ อ้อ!-ข้ารู้แล้ว พวกเจ้าสองคนถูกพี่สาวของข้าซื้อตัวไปแล้วใช่หรือไม่ ให้มาพูดจาเพื่อให้ข้ากับท่านแม่ทัพผิดใจกัน ฝันไปเถอะ ซิ่วหยุน นำคนพวกนี้ไปโบยแล้วขายออกไป เลี้ยงไปก็เสียข้าวสุก”

สาเหตุที่เกิดโทสะขึ้นก็เพราะว่า ไม่ได้พบหน้าชายหนุ่มที่ปรารถนาจะได้ครอบครอง บวกกับรู้ว่าวันนี้ดูเหมือน บุรุษที่เคยตามเกี้ยวนาง จะไม่ได้ตั้งใจมาพบนาง แต่มาพบพี่สาวต่างมารดา นางจึงไม่อยากจะเชื่อ ไม่อยากยอมรับ

“คุณหนู พวกบ่าวไม่ได้โกหก ท่านแม่ทัพพูดอย่างนั้นจริง ๆ นะเจ้าคะ” สาวใช้ทั้งสองนาง นั่งคุกเข่าโขกศีรษะร้องขอความเมตตา

แต่ดูเหมือนผู้เป็นนาย ที่พวกนางเข้าใจมาตลอดว่าแสนดีอ่อนหวาน จะไม่สนใจ ปล่อยให้พวกนางถูกสาวใช้สี่นางมาหิ้วปีกไป เพื่อไปรับโทษโบยที่ลานรับโทษ โดยไม่สนใจคำอ้อนวอนของพวกนางเลยแม้แต่น้อย...