บททั้งหมดของ เจ้านาย... อย่าแรด! |PLAYBOY|: บทที่ 41 - บทที่ 50

สายลมเอื่อยในช่วงบ่ายยังคงให้ความรู้สึกร้อนแสบสัน แต่หากภายใต้ต้นไม้ใหญ่กลับเย็นสบายราวกับอยู่คนละโลกแม้จะเพียงแค่มีกิ่งก้านสาขากว้างขวางของร่มไม้บดบังแดดร้อนเท่านั้นก็ตาม อิ๋วทิ้งตัวลงนอนบนเสื่อปิกนิกลายตารางหมากรุกสีแดงสลับขาว ข้างกันนั้นมีช่อดอกกุหลาบสีแดงเข้มที่เพิ่งเก็บจากสวนหลังบ้านวางไว้รวมก

"ทรงเอหรือพลีทดี" เสียงเล็กเอ่ยพึมพำพลางยกมือขึ้นเคาะกระพุ้งแก้มทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย ดวงตากลมโตจับจ้องกระโปรงนักศึกษาสองรุ่นสองแบบตรงหน้าด้วยความคิดหนัก ใจอยากโตเป็นสาวเลือกใส่ตามความชอบซึ่งเป็นกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าแบบที่ชอบมองพวกรุ่นพี่นักศึกษาสวยๆ ใส่กัน แต่ก็กังวลถึงความเหมาะสมเหมือนกัน และท

ปึก! "โอ๊ย! เจ็บ~" อิ๋วนิ่วหน้าเหยเกรู้สึกเจ็บปวดร้าวไปทั้งแผ่นหลังก่อนความจุกจนสามารถปิดกั้นลมหายใจได้จะกระจุกมารวมกันอยู่กลางอก หอบหายใจแรงๆ หลุบเปลือกตาลงมองร่างสูงของเจ้านายไล่ปลดกระดุมเชิ้ตด้วยท่าทางใจเย็นต่างจากแววตาร้อนรุ่มแทบเผาเธอให้มอดไหม้ได้ รังดุมเปิดโชว์แผงซิกแพคเรียงตัวสวย กับลายสัก

ครืด~ ครืด~ "อือ~" เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนชั้นวางของข้างหัวเตียงปลุกเจ้านายให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาสามทุ่มครึ่ง มือหนายกนวดหว่างคิ้วเบาๆ ข่มตาปิดปรับโฟกัสอยู่ครู่หนึ่งจนเสียงแผดร้องดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปเกือบนาที ถอนลมหายใจเบาๆ เปิดตารับแสงสลัวจากโคมไฟสีอ่อน หลุบจ้อง

"เฮีย... เห็นมือถือหนูหรือเปล่า" เจ้านายผละสายตาออกจากแก้วน้ำ เงยหน้าขึ้นยังคนตรงข้ามที่กำลังจับจ้องมาลุ้นรอคำตอบ ดวงตากลมกะพริบเบาๆ ในขณะที่ปากจิ้มลิ้มขยับเคี้ยวอาหารอย่างอารมณ์ดี "อืม อยู่ในห้องน้ำ เพื่อนเธอโทรมาเมื่อคืนเฮียลืมเก็บ" "มะปรางเหรอ? แล้วทำไมต้องเอาไปคุยในห้องน้ำด้วยคะ" ดวงตาประกาย