ตอนที่4 นางเป็นใคร?

"เจ้าควรกลับวังบูรพาได้แล้ว อย่ามัวท่องเที่ยวจนเกินไป" ชายหนุ่มคนแรกที่ถูกเรียกขานว่าอาจินเอ่ยเตือนชายคนที่สองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"อะไรกัน?" ชายคนที่ถูกไล่ให้กลับวังบูรพากล่าวโต้แย้ง "ท่านเป็นถึงพระอนุชาของเสด็จพ่อยังสามารถออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกได้เลย แล้วทำไม่รัชทายาทเยี่ยงข้าจะออกมาท่องเที่ยวไม่ได้บ้าง"

"ข้ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับเสด็จพ่อของเจ้า" 

"อ้อ...นั่นสินะ ขนาดชื่อแซ่ยังเปลี่ยนจากเฟยหลงเหอจิน เป็น หยางเหอจิน ท่านมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลเฟยหลงแล้วจริงๆ"

"พูดให้น้อยลงหน่อยเถิดเฟยหลงเซียน" 

"อ่า...ถึงกับเรียกนามเต็มยศกันเลยทีเดียว" เฟยหลงเซียนถึงกับครางในลำคอพร้อมส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ 

หยางเหอจินเลิกสนใจเฟยหลงเซียนอีกต่อไป เขาเปลี่ยนมาใช้สกุลของมารดาแล้วมันหนักส่วนใดของเจ้าหลานชายผู้นี้กัน! 

"ถึงท่านจะตัดขาดตัวเองออกจากราชวงศ์แล้วแต่อย่างไรเสียท่านก็ยังคงเป็นเสด็จอาของข้า เป็นพระอนุชาของเสด็จพ่อไม่มีวันเปลี่ยนแปลง" เฟยหลงเซียนยังคงไม่ยินยอมให้น้องชายสุดที่รักของบิดาต้องหมางเมินจนเกินไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเรื่องราวความบาดหมางของบิดากับท่านอาเป็นเรื่องใด หากแต่เขาจะไม่ยอมให้ทั้งสองเกลียดกันเด็ดขาด

"หยุดเรียกข้าว่าเสด็จอาได้แล้ว ข้ากับเจ้าอายุห่างกันแค่สองปี เป็นแค่สหายกันก็พอ" หยางเหอจินเอ่ยแค่นั้นก่อนจะหมุนกายงามสง่าเดินเบี่ยงต่อไปยังทิศทางหนึ่ง

เฟยหลงเซียนยืนขมวดคิ้วนับนิ้วในใจ เขาอายุยี่สิบห้าปี เช่นนั้นแล้วเขากับท่านอาจะยังถือว่าเป็นสหายกันได้อย่างไร ต้องเป็นพี่ชายสิถึงจะถูก "หากมิให้เรียกท่านอา ข้าก็จะเรียกท่านว่าพี่ใหญ่...พี่ใหญ่!"

คนถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หยุดปลายเท้ากึก เขามีน้องชายเมื่อใดกัน!

เฟยหลงเซียนเลิกคิ้วยียวนท่วงท่าสำราญรื่นเริง “เอาน่า! พี่ใหญ่ ท่านก็เลิกตีหน้าตายทำลายบรรยากาศอันชื่นมื่นเสียทีเถิด”

ชายหนุ่มกล่าวพลางเดินตามแผ่นหลังตั้งตรงของหยางเหอจิน “ว่าแต่ เหตุใดท่านเดินมาทางนี้ เราจะไปทางนั้นกันมิใช่รึ?” เขากล่าวพลางเบนสายตาไปทางเบื้องหลังที่เป็นทิศทางตรงกันข้ามที่พี่ใหญ่หมาดๆ ของเขากำลังเดินไป

หยางเหอจินหาได้ตอบคำอันใด เขาเพียงเดินไปตามทิศทางที่รถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวไปแบบไร้ทิศทาง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าสตรีน่ารักนางนั้นเป็นใครกันแน่!

รถม้าคันเดิมที่มีหนี่ม่านใช้แส้สะกิดม้าหาได้เฆี่ยนตีมันไม่

ฝ่ามือน้อยๆ ของหนี่ม่านกำบังเหียนม้าเอาไว้แน่นคล้ายกับว่าหากปล่อยมือไปม้าพวกนี้จะหยุดวิ่งกระนั้นหาได้บังคับม้าให้วิ่งไปแบบปกติไม่

ภายในรถม้าที่ยังคงวิ่งไปแบบไร้จุดหมายเสียงแว่วหวานยังคงเอ่ยคำเรียบเรื่อยใส่กัน “ข้ามีนามว่าหนิงเหมย สาวใช้ของข้ามีนามว่าหนี่ม่าน แล้วเจ้าเล่า”

“เรียกว่าข้าอาเจินก็ได้”

“อืม...อาเจิน”

ซูเจินกึ่งนั่งกึ่งนอนในท่วงท่าสบายๆ มือหนึ่งถือขนมส่งใส่ปากเคี้ยวแก้มพอง อีกมือหนึ่งถือหนังสืออ่านอย่างเพลินเพลิน

ในขณะที่หนิงเหมยกำลังนั่งนิ่งๆ ฝ่ามือน้อยๆ วางซ้อนกันบนหน้าตักอย่างสำรวมเฉกเช่นคุณหนูผู้ดีดังปกติตามวิสัย สายตาคู่สวยยังคงจับจ้องที่ใบหน้าเรียวเล็กน่ารักของซูเจิน นางกำลังสังเกตว่าสตรีตรงหน้ามีรูปลักษณ์ที่ดีมากนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ดวงตากลมโต แก้มนวลน่าหยิก แต่ทำไมถึงได้…

“จะจ้องข้าอีกนานหรือไม่?” ซูเจินเอ่ยถามออกมาในที่สุดเมื่อถูกสตรีตรงหน้าจ้องมองไม่วางตา

หนิงเหมยถึงกับสะดุ้งเฮือก

“สงสัยอันใดก็ถามมา หากข้าตอบได้ข้าจะตอบ” ซูเจินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตากลมโตจ้องมองคู่สนทนาตรงๆ