ตอนที่6 ไม่น่าไว้ใจ 2

เฟยหลงเซียนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางประการจากหยางเหอจิน ท่านอาของเขาปกติแล้วมักจะเคร่งขรึมวางมาดเย็นชาไม่พูดไม่จาไม่สุงสิงกับใคร แต่กับสตรีตัวน้อยนางนั้น เหตุใดท่านอาถึงให้ความสนใจถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดไม่ธรรมดา เมื่อคิดอย่างนั้นเขาจึงถามย้ำ

“ว่าอย่างไรแม่นาง ข้ามิใช่พวกหน้าเนื้อใจเสือแน่นอน พวกเจ้าวางใจข้าได้ ข้าเพียงเห็นว่าค่ำมืดมากนัก พวกเจ้าอาจจะได้รับอันตราย”  

“ใช่เจ้าค่ะ คุณหนู” หนี่ม่านรีบกระซิบชิดใบหูนายหญิงของตน นางเป็นหญิงสาววัยแรกรุ่นวัยสิบสี่ย่างสิบห้า อารมณ์ชมชอบชายรูปงามเริ่มก่อเกิดผสมผสานความเป็นเด็กไร้เดียงสาตรงไปตรงมา นางอยากมองชายงาม

หนิงเหมยยังคงเงียบงันไม่เอ่ยวาจาใด นางไม่ไว้ใจบุรุษหน้าไหนทั้งนั้น

ซูเจินหลุบตาครุ่นคิด เขาจะใช่พวกบัดซบที่ล้างผลาญสำนักของบิดาหรือไม่กัน? หรือว่าเป็นคนสำคัญของบิดากันแน่ อา...อาจจะเป็นไปได้ ฉับพลันรอยยิ้มเยือกเย็นตรงมุมปากพลันปรากฏ อึดใจจึงเอ่ยกระซิบกับหนิงเหมย “ตกลงตามนั้น”

“หืม?” หนิงเหมยถึงกับเลิกคิ้วฉงน อะไรกัน?

สตรีสองคนตรงแผ่นหลังผู้เป็นนายรีบดันแผ่นหลังของนางให้เดินไปขึ้นรถม้า หนิงเหมยได้แต่เดินตามกันผลักดันเงียบงันไร้วาจา สายตาสวยหวานยังคงจ้องมองสองบุรุษอย่างระแวดระวัง ในแววตานั้นแฝงความรังเกียจเอาไว้หลายส่วน

เฟยหลงเซียนถึงกับขมวดคิ้วจ้องมอง สตรีส่วนใหญ่เมื่อเจอกับเขาล้วนแล้วแต่ตกหลุมรักเขา หลายนางทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเขาโดยไม่เลือกวิธี มีบางคนที่เล่นตัวบ้างแต่เพียงไม่นานย่อมสยบต่อเขา หากแต่สตรีนางนี้ เหตุใดจึงมองเขาเยี่ยงนั้น 

อึดใจรอยยิ้มมุมปากพลันปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของรัชทายาทหนุ่ม เขานิยมของแปลกเสียด้วย...

ภายในรถม้าคันเดิมมีม้าสีน้ำตาลตัวเดิมวิ่งเหยาะๆ ไปตามทาง แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือคนบังคับม้าที่มีเพิ่มมาถึงสองคน ทั้งยังหล่อเหลางามสง่าเป็นอย่างมาก

หนี่ม่านแอบชะเง้อคอมองสองชายหนุ่มอย่างหลงใหลนัยน์ตาหวานฉ่ำมาตลอดทาง นางนั่งอยู่ตรงพื้นรถม้าริมประตูฝั่งหนึ่งพยายามแง้มผ้าม่านขึ้นน้อยๆ แอบมองอยู่อย่างนั้น

ซูเจินนั้นนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งตรงข้ามกับหนี่ม่าน นางแอบมองสองบุรุษรูปงามอยู่เช่นกัน แต่ทว่านัยน์ตากลมโตชวนฝันกลับลึกล้ำเกินคาดเดาห้วงอารมณ์

ส่วนหนิงเหมยนั้นได้แต่นั่งนิ่งเงียบงันไร้วาจาอันใดมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้นางคิดว่าบ่าวชายผู้นั้นย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยหลังจากเดินทางไกลมาทั้งวัน นางจึงใจดีให้หยุดพักรถม้า

แต่ยามนี้สองบุรุษตรงตำแหน่งบังคับม้ามิใช่บ่าวชาย ทั้งยังไม่มีท่าทางเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด

เช่นนั้นแล้วรถม้าจึงเดินทางได้อย่างต่อเนื่อง

ระยะทางวัดวัดฉือหนิงยังอีกยาวไกล ถึงแม้ว่าหนิงเหมยจะไม่เคยออกจากบ้านไกลถึงเพียงนี้ แต่นางก็พอจะรู้คร่าวๆ ว่าไปทิศใด ผ่านหมู่บ้านใดบ้าง เดิมทีนางเพียงวางใจบ่าวชายผู้รู้ทางให้พาไปแต่เมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน นางจึงต้องเพียรทบทวนเส้นทาง เมื่อเห็นได้ชัดว่าเส้นทางที่รถม้าเคลื่อนผ่านยังมิได้ออกนอกแผนที่ในใจ นางจึงคลายใจให้สองชายงามเป็นสารถี อันที่จริงนางไม่ไว้ใจชายสองคนนี้เอาเสียเลย หากแต่ไม่รู้ทำไม นางจึงไว้ใจอาเจินยิ่งนัก นางรู้สึกว่าอาเจินจะสามารถคุ้มครองนางได้

หนี่ม่านที่เป็นเด็กสาวอายุน้อยที่สุดในสามสตรีเริ่มมีอาการง่วงงุนขึ้นมา นางนั่งมองชายงามอย่างเหม่อลอยก่อนจะค่อยๆ ผล็อยหลับไป

หนิงเหมยเองก็ปิดปากหาวเช่นกัน นางเริ่มง่วงเหลือเกิน

ซูเจินยังคงนั่งนิ่งครุ่นคิดบางอย่างพลางกระซิบเสียเบาไปทาง หนิงเหมย “คุณหนูหลับเถิด” นางยังคงสวมบทสาวใช้

หนิงเหมยได้ยินอย่างนั้นจึงพยักหน้าน้อยๆ แล้วค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนตั่งอย่างเรียบร้อยสมเป็นสตรีผู้ดีในห้องหอ นางหลับตาลงช้าๆ และลมหายใจสม่ำเสมอในที่สุด

ซูเจินนั่งมองหญิงสาวงดงามอ่อนหวานที่สวยงามเหลือเกินกระทั่งท่านอน นางพิศมองหนิงเหมยนิ่งนาน นางรู้สึกถูกชะตาเสียจริง นางอยากมีพี่สาวสักคน