All Chapters of ALIN ang MASARAP ... Luto Ko O Ako ?: Chapter 1 - Chapter 10

“Manong, pwede bang huminto muna tayo… nasusuka ako.”Napatingin agad ang driver sa rearview mirror, halatang nag-aalala. “Ma’am, malapit na po tayo sa simbahan, konti na lang...”“Please… hindi ko na kaya,” sabat ni Sol habang pinipikit ang mga mata at pinipilit magmukhang nahihilo.Hindi na ito nagtanong pa. Agad nitong inihinto ang sasakyan sa gilid ng kalsada at nagmamadaling bumaba. “Sandali lang po, ikukuha ko kayo ng tubig...”“Manong…”Napalingon ito.Ngumiti si Sol… at inilapit ang maliit na bote sa ilong nito.“Ma’am, ano po...”Hindi na nito natapos ang sasabihin. Ilang segundo lang ang lumipas at tuluyan itong nawalan ng malay.Nanatiling nakatingin si Sol sa driver, inobserbahan kung effective na ang ginawa niya. Wala na... tuluyan nang nakatulog si manong driver.Huminga siya nang malalim at mabilis na kumilos.“Sorry, Manong… kailangan ko lang talagang gawin ‘to.”Inabot niya ang maleta sa ilalim ng upuan at agad kinuha ang sneakers. Halos sabay niyang hinubad ang sapat

“Dianne… saan mo nga ulit binili ‘yung pagkain kagabi?”Napalingon si Dianne mula sa kinakain niyang tinapay, saka ngumiti nang may halong panunukso. “Bakit… iniisip mo pa rin? Hindi ka talaga maka move on..”“Hindi ah,” mabilis na sagot ni Sol habang kunwari’y abala sa pag-aayos ng buhok, “gusto ko lang i-check kung consistent.”“Consistent?” natawa si Dianne, “food critic ka na ngayon?”“ Baka nakalimutan may ari ng hotel at restaurants pamilya namin…Syempre alam mo na dapat maging curious ako when it comes to foods.. "" OO na.. hindi na ako makikipagtalo sa'yo. Nakalimutan ko na Miss Heiress ka pala.. " sagot ni Dianne" So ano.. sasama ka ba o hindi?”“Tara na nga,” sagot ni Dianne habang tumatayo, “pero aminin mo… nagustuhan mo talaga.”“Hindi ko pa sinasabing babalik ako dahil masarap,” sagot ni Sol, pero nauna na siyang lumabas ng pinto.Ngumiti si Dianne at sumunod.Ilang minuto lang ang lumipas ay narating nila ang isang kanto na mas buhay kaysa inaasahan ni Sol.“Dito?” ta

“Hindi nga siya bumalik… akala ko ba matapang ‘yon?”Nakasandal si Cris sa gilid ng pinto ng kusina sa karinderya habang tanaw ang kalsada sa labas, hawak ang sandok at sandaling natigil sa paghalo ng sabaw dahil sa kung anong iniisip.“Kuya, sino ba ‘yon?” tanong ni Bella nang mapansin ang kapatid, halatang may kutob sa tono ng kuya niya.“Wala,” sagot ni Cris habang umiiling at muling bumalik sa pagluluto, pero hindi maitatanggi na ilang araw na ring may hinahanap ang mga mata niya sa bawat dumadaan.Isang umaga, walang kaalam-alam si Sol sa iniisip ni Cris habang naglalakad siya kasama si Dianne, hawak ang maliit na eco bag at tila nag-iikot lang para magpalipas ng oras.“Dianne, sandali lang,” bigla niyang sabi nang mapansin ang isang payat na asong nanginginig sa gilid ng kalsada.“Bakit?” tanong ni Dianne, ngunit hindi na siya sinagot ni Sol.Lumapit si Sol sa aso, maingat itong hinawakan at bahagyang ngumiti habang hinahaplos ang ulo nito. “Kawawa ka naman… gutom ka na ba?”“Hi

“Ate ganda… ang aga mo ah… first day jitters ba ‘yan?” Napalingon si Sol at nakita ang kambal na sina Bella at Anton na palabas ng karinderya, parehong naka-uniform at papasok na sa eskwela. Ngumiti si Bella at kumaway habang si Anton ay bahagyang tumango bilang bati. “First day ko eh… kailangan ko magpabibo,” sagot ni Sol, pilit kalmado kahit may halong kaba ang boses niya. “Good luck, Ate Sol… Fighting!” sabi ni Bella na may genuine na ngiti at itinaas ang braso, cheering her, saka siya hinila ni Anton. “Alis na kami, ate… tayo na, Bel, late na tayo… ingat ka, ate,” dagdag ni Anton. “Ingat din kayo,” sagot ni Sol habang pinapanood silang papalayo. Pagbalik ng tingin niya sa loob, agad bumukas ang pinto ng kusina at lumabas si Cris, may hawak na sandok at halatang abala na sa pagluluto. Pagkakita sa kanya, agad nagsalubong ang kilay nito habang sinuri siya mula ulo hanggang paa. “Magtatrabaho ka dito na ganyan ang suot mo?” “Ano ang masama sa suot ko?” balik ni Sol, taas ang

Earlier that day... “Hindi pa rin ninyo alam kung nasaan ang anak ninyo?” tanong ni Mr. Uy. Bahagyang yumuko si Don Salvador Madrigal habang kaharap ang pamilya Uy sa hardin ng kanilang mansion. Maaliwalas ang paligid pero ramdam ang bigat ng usapan. “Humihingi kami ng paumanhin… hindi namin inaasahan na mangyayari ito,” mahinahong sabi niya. Napabuntong-hininga ang ama ni Eugene habang nakatingin sa malayo. “Napahiya kami, Salvador… pero higit doon, nag-aalala kami,” dagdag ni Mrs. Uy. “Gagawin namin ang lahat para mahanap si Sol,” dagdag ng ina ni Sol, halatang hindi mapakali. Tahimik na nakatayo si Eugene sa gilid, nakikinig lang sa usapan ng mga matatanda. Hindi siya sumingit agad, pero halata sa mukha niya na may iniisip. “Matagal na tayong magkakaibigan,” sabi ng ama niya. “Kaya hindi namin ito palalakihin pa. Ipangako mo lang na aayusin ninyo ito, Salvador.” Tumango si Don Salvador. “Salamat, kaibigan, sa pag-unawa.” Sandaling katahimikan ang namayani bago nagsalita si