CHAPTER 03 : Sautéed Curiosity

“Dianne… saan mo nga ulit binili ‘yung pagkain kagabi?”

Napalingon si Dianne mula sa kinakain niyang tinapay, saka ngumiti nang may halong panunukso. “Bakit… iniisip mo pa rin? Hindi ka talaga maka move on..”

“Hindi ah,” mabilis na sagot ni Sol habang kunwari’y abala sa pag-aayos ng buhok, “gusto ko lang i-check kung consistent.”

“Consistent?” natawa si Dianne, “food critic ka na ngayon?”

“ Baka nakalimutan may ari ng hotel at restaurants pamilya namin…Syempre alam mo na dapat maging curious ako when it comes to foods.. "

" OO na.. hindi na ako makikipagtalo sa'yo. Nakalimutan ko na Miss Heiress ka pala.. " sagot ni Dianne

" So ano..  sasama ka ba o hindi?”

“Tara na nga,” sagot ni Dianne habang tumatayo, “pero aminin mo… nagustuhan mo talaga.”

“Hindi ko pa sinasabing babalik ako dahil masarap,” sagot ni Sol, pero nauna na siyang lumabas ng pinto.

Ngumiti si Dianne at sumunod.

Ilang minuto lang ang lumipas ay narating nila ang isang kanto na mas buhay kaysa inaasahan ni Sol.

“Dito?” tanong niya habang nakatingin sa karatulang nakasabit.

Karinderya sa Kanto.

Hindi engrande, hindi sosyal, pero puno. Literal na punong puno, dinadagsa ng mga tao ano mang estado sa buhay.

May pila sa labas, may usok na sumisingaw mula sa kusina, at may halo-halong amoy ng bawang, sibuyas, at sabaw na parang may sariling buhay.

“Grabe…” bulong ni Sol habang nakatingin sa paligid.

May mga professionals, naka-uniform na estudyante, may naka-tsinelas, at may ilang kotse na naka-park sa gilid.

“Dianne… bakit parang hindi lang basta karinderya ‘to?”

“Sabi ko sa’yo sikat ‘to dito,” sagot ni Dianne habang pumipila.

Biglang may sumingit sa harap nila.

“Excuse me, nauna ako,” reklamo agad ng isang lalaki.

“Hoy, walang reserved dito!” sigaw ng isa pang customer mula sa likod.

Napatingin si Sol sa eksena, bahagyang nanlaki ang mga mata.

“Grabe… ganito sila dito?”

“Totoong buhay ‘to, wala to sa mundo mo” natatawang sagot ni Dianne.

Habang unti-unting umaabante ang pila ay napapatingin si Sol sa loob.

Hindi niya makita nang maayos ang kusina, pero rinig niya ang tuloy-tuloy na galaw.

May kumakalansing na sandok, may sumisitsit na mantika, at may boses na nagbibigay ng utos.

“Manang Hilda, bantayan mo ‘yung sabaw!”

Napahinto si Sol. Parang… pamilyar ang boses na kanyang narinig.

“Gemma, may na-miss ba tayong order?” muling tanong ng boses.

“Ayos na po lahat, bossing!” sagot ng isang babae mula sa loob.

“Kuya, alis na kami!” sigaw ng isang dalagitang palabas ng karinderya.

“Sandali,” sagot ng parehong boses, “ingat kayo… uwi agad pagkatapos ng klase, walang lakwatsa.”

“Noted yan, kuya… ewan ko lang dito kay Bella,” sagot ng isang binata na may halong biro.

“Hoy!” reklamo ng babaeng tinawag na Bella.

Napakurap si Sol.

“Dianne…” mahina niyang sabi, “parang narinig ko na ‘yung boses na ‘yon.”

“Baka gutom ka lang,” sagot ni Dianne habang inaabot ang tray.

Nang sila na ang oorder ay halos hindi na makapag-isip si Sol.

“Ano po?” tanong ng tindera.

“Uh… same na lang sa kanya,” sagot niya habang itinuturo si Dianne.

Kinuha niya ang tray at naupo sila sa isang bakanteng mesa.

Masinsinan niyang tinitigan ang pagkain. Simple, walang plating. Walang arte. Pero may amoy na parang hinihila siya pabalik.

Kumuha siya ng unang subo. At doon siya napahinto. Napatingin siya sa kutsara… saka muling sumubo.

“Hindi pwede…” bulong niya, “bakit ganito kasarap ‘to?”

Ngumiti si Dianne habang kumakain. “Sabi ko sa’yo eh.”

“Hindi ito normal,” dagdag ni Sol habang muling sumusubo, “hindi ito pang-karinderya.”

Habang abala siya sa pagkain ay muling narinig ang boses mula sa kusina.

“Nilo, bantayan mo ‘yung apoy… huwag mong sunugin ‘yan.”

Muling napatingin si Sol sa direksyon ng kusina.

Parang mas malinaw ngayon. Parang mas malapit. Biglang may isang customer na nagreklamo.

“Boss! Mali ‘yung order ko!”

Nagkaroon ng kaunting ingay.

“Sandali lang po,” sagot ng isang staff.

“Hindi, hindi… hindi ito ‘yung inorder ko,” dagdag ng customer na medyo mataas ang boses.

Maya-maya ay may lumabas mula sa kusina.

“Anong problema?” tanong ng lalaki habang papalapit.

Napalingon si Sol. At sa sandaling iyon…

Nagtama ang mga mata nila. Biglang paramg tumigil ang oras.

 “...Ikaw?” sabay nilang nasabi.

Nanlaki ang mga mata ni Sol habang nakatitig kay Cris.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ni Cris, halatang hindi makapaniwala.

“Ano bang ginagawa mo dito?” balik ni Sol, mabilis pero halatang nagulat.

“Trabaho ko ‘to,” sagot ni Cris habang nakataas ang kilay.

“Trabaho mo…?” napatingin si Sol sa paligid, saka bumalik ang tingin sa kanya, “ikaw… ang nagluluto dito?”

“Bakit, may problema ba?” sagot ni Cris, bahagyang lumapit.

Napatingin si Sol sa hawak niyang pagkain… saka muli kay Cris. Parang may biglang nag-connect. Parang may biglang nagbago.

“Hindi…” mahina niyang sabi, “imposible…”

“Anong imposible?” tanong ni Cris.

Hindi agad sumagot si Sol.

Sa halip ay napalunok siya, saka muling tumingin sa pagkain… at sa lalaki sa harap niya.

At sa unang pagkakataon…

Hindi niya alam kung alin ang mas nakakagulo sa kanya…

Yung lasa ng pagkain…

O yung binatang may hawak na sandok na kaharap at nakatitig sa kanya ngayon.