CHAPTER 04 : Pritong Pride

 “Anong imposible… imposible na kaharap mo ngayon ang taong pinagbintangan mong magnanakaw?”

Tumayo si Sol mula sa kanyang upuan.

“Excuse me? Nagsorry na nga ako eh… ano pa ba ang gusto mo?”

“Wait lang guys ha…” singit ni Dianne habang pumagitna, hawak pa ang kutsara at tinidor, “do you know each other?”

“Ang babaeng ‘to lang naman ang sumira ng araw ko kahapon,” sagot ni Cris habang nakatingin kay Sol, “wagas kung makapagbintang.”

Bumuka na ang bibig ni Sol para sumagot, pero biglang may sumingit na boses mula sa gilid.

“Hoy ano ba… aatenderan niyo ba ang customer niyo o makikipagbangayan lang kayo diyan?”

Napalingon si Cris, saka napabuntong hininga. “Ay sorry po, sir,” agad niyang sabi bago tuluyang talikuran si Sol at inasikaso ang nagrereklamong customer.

Nanatiling nakatayo si Sol, nakatitig sa likod ni Cris habang pilit pinipigilan ang sarili.

“Maupo ka na nga, sis…” bulong ni Dianne habang hinahawakan ang braso niya, “tama na ‘yan.”

Pero hindi agad gumalaw si Sol.

May kung anong kumulo sa loob niya… naghalong nasaktang pride at inis.

At hindi niya matanggap na siya ang napahiya.

Kahit hindi pa sila tapos kumain, mabilis niyang dinampot ang pouch sa mesa at hinila si Dianne palabas.

“Uy, hindi pa tayo tapos… oorder pa tayo…”

“Halika na,” putol ni Sol habang dere-diretsong naglalakad.

Ngunit bago sila tuluyang makalabas, natigilan siya.

Huminto siya sa may pintuan. At dahan-dahan siyang lumingon.

Sakto namang katatapos lang kausapin ni Cris ang customer at napatingin sa direksyon niya.

Nagtagpo ulit ang mga mata nila.

“Kung alam ko lang na dito ka nagtatrabaho,” madiin na sabi ni Sol, “hinding-hindi ako papasok dito.”

Tahimik si Cris, nakatingin lang.

“Hindi na ako babalik rito,” dagdag ni Sol habang nakaangat ang baba, “at ang pagkain niyo… ang tabang… pweh.”

At bago pa makasagot si Cris, tinaasan pa niya ito ng middle finger.

“Halika ka na nga, sis… ano ba…” hila ni Dianne, halatang nahihiya sa eksena.

Ngunit hindi nagpahuli si Cris.

“No problem…” sagot niya, saka bahagyang ngumisi, “layas na.”

Saglit siyang tumigil, saka dinagdagan.

“Kahit kailan hindi welcome dito ang mayayabang at magaspang ang ugali.”

Napakuyom ang kamay ni Sol pero hindi na siya lumingon pa.

Tuluyan na silang lumabas.

Sa loob ng karinderya, tila tumigil sandali ang ingay… bago muling bumalik ang bulungan.

“Chef… ex mo ba ‘yon?” tanong ng isang suki na may halong aliw.

“Kung hindi pa, mukhang magiging ex na agad,” dagdag pa ng isa.

Nagtawanan ang mga tao.

Napailing si Cris habang bumabalik sa kusina, pero hindi niya napigilan ang bahagyang pag-angat ng labi.

Sa labas, mabilis ang lakad ni Sol habang nagmamaktol.

“Ang yabang niya… sobra!” reklamo niya habang halos hinahatak si Dianne.

“Sis… kumakain tayo doon… hindi nag-a-audition sa teleserye,” sagot ni Dianne habang pilit siyang pinapakalma.

“Bakit hindi mo sinabi na siya ‘yon?!” bulong ni Sol, halatang gigil pa rin.

“Aba… malay ko!” sagot ni Dianne, “hindi mo naman sinabi ang pangalan ng nakasagupa mo kahapon.”

Napabuntong hininga si Sol. “Hay… nakakainis… bakit doon pa siya nagtatrabaho?”

“Sis,” napailing si Dianne, “hindi lang siya nagtatrabaho doon… siya ang may-ari ng karinderyang ‘yon, at siya mismo ang nagluluto.”

Napahinto si Sol.

“Ha?”

“Dinig ko, frustrated chef ‘yan si Cris,” dagdag ni Dianne.

Saglit na natahimik si Sol bago siya muling umiling.

“Hay… pakialam ko sa kanya.”

“Sis… ang attitude mo ha,” napatawa si Dianne, “alam mo ikaw lang ang kilala kong yayamanin pero kung makangarag parang squatter.”

“Grabe ka… squatter talaga?” napatingin si Sol sa kanya, “kaibigan talaga kita.”

Nagtawanan na lang silang dalawa habang naglalakad pauwi.

Unti-unting nawala ang ingay ng karinderya sa likod nila, pero hindi ang pakiramdam na iniwan nito kay Sol.

Samantala, sa loob ng Karinderya sa Kanto, unti-unti nang bumabalik sa normal ang lahat.

Patuloy ang luto, patuloy ang pila, at patuloy ang kwentuhan ng mga suki.

Kinuha ni Cris ang tray na iniwan ni Sol sa mesa. Napatingin siya sa laman. Halos ubos. Bahagya siyang napangiti.

“Boss…” tawag ni Gemma mula sa gilid, “mukhang type ka nun ah.”

“…problema niya na ‘yon,” sagot ni Cris habang ibinababa ang tray.

“Grabe ang taray,” sabat ni Nilo, “pero ang ganda niya, diba boss?”

Napailing si Cris. “Anhin mo ang ganda kung ganun kasama ang ugali.”

Tahimik sandali. Pero hindi nawala ang bahagyang kurba ng labi niya.

“Pero feeling ko… babalik ‘yon, boss,” dagdag ni Gemma habang nag-aayos ng mesa.

Hindi agad sumagot si Cris. Dahan-dahan siyang napatingin sa labas… sa direksyon kung saan umalis si Sol.

At sa kabila ng lahat… Bahagya siyang napangiti.

Hindi niya alam kung bakit. Pero parang sigurado siya sa isang bagay… hindi pa ito tapos.

“Ano kaya siya ni Dianne…” bulong ni Cris habang nakatingin sa pintuan, “parang ang saya asarin ng babaeng ‘yon.”