CHAPTER 02 : Sinigang na Asar

 “Ano ang pangalan mo, miss?”

Tanong ng pulis habang nasa loob na sila ng estasyon.

“Ann… ako si Sol Pedrino.”

Muntik pa niyang masabi ang totoong buong pangalan.

 “Kayo, sir, ano ang pangalan?”

“Ah… Crisanto Domingo po.”

Sa tabi, ngumisi nang bahagya si Sol.

“Hmm… ang panghi naman ng pangalan,” bulong niya sa sarili.

Napalingon ang pulis sa kanya na tila narinig ang binubulong.

“Ah basta… magnanakaw siya!”

Lumipat ang tingin ng pulis kay Cris na halatang pigil ang inis.

“Miss, sigurado ka ba?” tanong ng pulis habang muling lumingon kay Sol at kinakamot ang ulo.

“Of course, sigurado ako,” mabilis na sagot ni Sol habang naka-cross ang mga braso at matalim ang tingin kay Cris, “nakita ko siyang may hawak ng maleta ko.”

“Wow,” mahinang sabi ni Cris sabay napailing, “ang bilis mo naman mag-judge.”

“Excuse me?”

“Baka gusto mong idagdag na rin na professional ako sa pagnanakaw para mas kapanipaniwala,” dagdag pa nito na kalmado pero sarcastic.

Napabuntong hininga ang pulis. “Sir, ikaw naman, anong side mo?”

“Simple lang,” sagot ni Cris habang nakasandal sa upuan, “pinulot ko lang ‘yon. Nasa gitna ng kalsada, hinahanap ko pa sana ang may-ari, wala pang ibang tao noong mga oras na iyon. Biglang dumating si miss… ako na agad ang kontrabida.”

“Sinungaling,” singit ni Sol.

“Grabe,” napatingin si Cris sa kanya, “ganun ka ba talaga ka-judgmental sa mga taong hindi mo pa kilala?”

“Hindi ako tanga para maniwala agad sa kwento mo.”

“Hindi rin ako tanga para sirain ang kagwapuhan ko at magnakaw sa publiko.”

“Ha? Masyadong makapal naman ang mukha mo. Sino nagsabing gwapo ka… ang nanay mo?”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Cris, halatang napikon.

“Bakit mo kailangang idamay ang nanay ko dito?”

“Eh bakit kasi hawak mo ang maleta ko, magde-deny ka pa?”

“Pinulot ko nga… paulit-ulit naman tayo. Kung makapanghusga ka, wagas… sayang ang ganda mo, pangit naman ng ugali.”

“Eh bakit…”

“Okay, tama na,” putol ng pulis habang itinataas ang kamay, halatang nai-stress na, “may CCTV dito sa labas. Tingnan natin para matapos na.”

Napahinto si Sol.

Samantalang si Cris ay bahagyang ngumiti na parang alam na ang kalalabasan.

Ilang minuto ang lumipas habang pinapanood nila ang footage.

Dalawang batang tumatakbo… may hawak na maleta… saka iniwan ito sa gilid ng kalsada at mabilis na tumakas.

Sumunod na frame, si Cris na napansin ang maleta, pinulot, at doon na dumating si Sol na agad siyang hinarang.

Tahimik ang loob ng presinto habang unti-unting napalingon si Sol kay Cris.

“Magnanakaw pa rin ba ako?” tanong ni Cris habang nakataas ang kilay.

Napangiwi ang pulis. “Miss… mukhang nagkamali ka.”

Huminga nang malalim si Sol at pilit inayos ang sarili. “Fine… nagkamali ako.”

“Ganun lang?” napailing si Cris, “wala man lang effort?”

Napairap si Sol. “Okay… I’m really sorry. Masaya ka na?”

“Parang mas sincere pa ‘yung butiki sa kisame,” sagot ni Cris.

“Ano? Gusto mo pa ba ng speech?” pikon na tugon ni Sol.

“Kung may kasamang iyak, pwede,” dagdag ni Cris.

“Dream on,” sagot ni Sol, rolling her eyeballs.

Napailing ang pulis. “Okay, pwede na kayong umalis. Sana huwag na kayong mag-eskandalo ulit.”

Nauna nang tumayo si Cris at dumiretso palabas, halatang badtrip pa rin.

“Next time,” sabi nito nang hindi lumilingon, “siguraduhin mo muna bago ka magbintang.”

“Next time,” sagot ni Sol, “huwag kang magmukhang kahina-hinala.”

Hindi na ito sumagot pa at tuluyang umalis.

Naiwan si Sol sa loob ng presinto. Agad niyang kinuha ang phone niya at binuksan ito.

Sunod-sunod ang pumasok na notifications. Missed calls, messages, voicemail… lahat galing sa parents niya.

 “Sol, nasaan ka.”

“Tumawag ka agad.”

“Huwag kang magloko.”

“Bumalik ka ngayon din.”

Napapikit siya sandali at walang pagdadalawang-isip na in-ignore ang lahat. Hindi siya babalik. Hindi pa ngayon.

Saka tinawagan niya si Dianne.

“Hello?! Nasaan ka na?” bungad agad nito na halatang nag-aalala.

“Nasa police station ako.”

“Ano?!” halos mapasigaw si Dianne, “bakit ka nasa police station?!”

“Ikuwento ko sa’yo lahat ng nangyari sa araw na ‘to, sis, pag nagkita na tayo.”

“Wait ka lang diyan. Papunta na ako.”

Hindi nagtagal ay dumating si Dianne, hingal na hingal at halatang gulong-gulo.

“Sis, ano bang ginawa mo?” tanong agad nito.

“Mahabang kwento,” sagot ni Sol, “tara na muna.”

Habang naglalakad sila palabas ay tuloy-tuloy ang chikahan.

“So tumakas ka… as in sa mismong kasal mo?” tanong ni Dianne na hindi makapaniwala.

“Hindi ako magpapakasal sa lalaking hindi ko mahal.”

“Pero police station agad ang landing mo?”

“Unlucky day,” sagot ni Sol.

Tinawanan na lang ng magkaibigan ang nangyari sa araw na iyon.

Pagdating nila sa bahay ay saka lang siya nakahinga nang maayos.

“From now on,” sabi ni Dianne habang nakatitig sa kanya, “ikaw si Sol Pedrino. Pinsan na kita.”

 “Yes… magpinsan na tayo,” sagot niya.

Samantala, kababalik lang ni Cris sa karinderya.

“Kuya!” bungad agad ng kambal na sina Anton at Bella, “bakit ang tagal mo?”

“May nakaaway ka na naman, no?” dagdag ni Bella na may halong tukso.

“Hindi ako nakipag-away,” sagot ni Cris habang naghuhubad ng suot sa ulo, “may nang-away sa’kin.”

“Same lang ‘yon,” sabat ni Anton.

Napailing si Cris at dumiretso sa kusina.

Agad niyang sinindihan ang kalan at nagsimulang magluto. Kumalat ang amoy ng bawang at sibuyas, sumunod ang mantika na kumulo sa kawali.

Unti-unting napuno ang karinderya.

“Chef, dagdagan mo naman sabaw!” sigaw ng isang suki.

“Libre ba?” sagot ni Cris nang hindi lumilingon.

“Tawad na lang!”

“Tawad mo mukha mo.”

Nagtawanan ang mga tao habang tuloy-tuloy ang galaw ni Cris sa kusina.