تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 112
أحدث فصل
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 244
ช่างเถิด รอให้นางแต่งออกไปแล้ว การจะจัดการเจียงโย่วหนิงยังจะยากเย็นอันใดอีก?เจียงโย่วหนิงตามนางหานขึ้นรถม้าไปอีกครั้งนางนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้าหันตรงไปเบื้องหน้า เม้มริมฝีปากไม่เอ่ยวาจาใดเบื้องหน้าปรากฏใบหน้าอันเย็นชาของจ้าวหยวนเช่อ ภาพความไร้เยื่อใยของเขาวนเวียนไปมาอยู่ร่ำไปนางพยายามห้ามมิให้ตนเองคิดถึงเขาทว่าเพียงชั่วลมหายใจที่ข่มกลั้นความคิดไว้ได้ ลมหายใจถัดมากลับหวนนึกถึงเขาอย่างมิอาจห้ามใจไม่อาจควบคุมตนเองได้เลยแม้แต่น้อยส่วนนางหานก็ลอบสำรวจนางเงียบ ๆ อยู่ด้านข้างปิ่นปักผมที่เพิ่งเลือกไปเมื่อครู่หล่อหลอมขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ทั้งอัน ส่วนยอดสลักเป็นรูปดอกโบตั๋น วันนี้เจียงโย่วหนิงแต่งกายมิได้ดูซอมซ่อ เมื่อจับคู่กันแล้วจึงดูมีสง่าราศีอยู่บ้างนางเอนกายพิงผนังรถม้า พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป“ฮูหยิน ถึงแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อรถม้าหยุดลง เสียงของเฝิงมามาก็ดังขึ้นเจียงโย่วหนิงก้าวลงจากรถม้า กวาดสายตามองซ้ายขวาโรงรับจำนำเป่าซิงนางรู้จักโรงรับจำนำแห่งนี้ดี สำหรับเมืองหลวงแล้วนับว่าเป็นโรงรับจำนำระดับกลางค่อนไปทางสูง ทว่าสำหรับนางหานแล้ว นี่คือกิจการที่ทำกำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 243
ซูอวิ๋นชิงปักปิ่นระย้าลงบนมวยผมของตน จงใจยืนเคียงข้างเจียงโย่วหนิง แล้วหันไปมองจ้าวหยวนเช่ออีกคราว่ากันตามตรง กลิ่นอายของนางเหนือกว่าเจียงโย่วหนิงอยู่มากโข อย่างไรเสียในฐานะบุตรีเพียงคนเดียวของหวยหนานอ๋อง นางย่อมเป็นที่โปรดปรานรักใคร่มาตั้งแต่เล็กความเย่อหยิ่งเอาแต่ใจของนาง เป็นสิ่งที่เจียงโย่วหนิงมิอาจเลียนแบบได้เลยทว่ารูปโฉมของเจียงโย่วหนิงนั้นงดงามถึงขีดสุด ผิวพรรณขาวกระจ่างใสดุจหยกมันแกะชั้นดี ดวงหน้ายิ่งดูผุดผ่องพิลาสล้ำ ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกควันบางเบา ดูหลุดพ้นจากโลกีย์ แม้สตรีบอบบางขี้อายผู้นี้จะไร้ซึ่งกลิ่นอายข่มขวัญ ทว่ากลับมีท่วงทีที่เหนือกว่าซูอวิ๋นชิงอยู่ขั้นหนึ่งยามยืนหยัดเคียงข้างซูอวิ๋นชิง นางกลับมิได้ดูด้อยกว่าแม้แต่น้อยตรงกันข้าม ยิ่งพิศมองนานเพียงไร ยิ่งทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้เลย“ย่อมต้องเป็นเจ้า”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อเยือกเย็น สายตาจับจ้องเพียงซูอวิ๋นชิงโดยมิได้มองไปทางอื่นถ้อยคำทั้งสี่คำนี้ราวกับก้อนหินก้อนใหญ่ ที่หล่นทุบลงบนศีรษะของเจียงโย่วหนิงทีละก้อนกระแทกจนนางหน้ามืดตาลาย หัวใจปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอกนางสมควรโดนแล้วผู้ใดใช้ให้นางไม่เจี
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 242
ก่อนหน้านี้ นางหานเคยมอบเครื่องประดับให้นางสองสามชิ้น ทว่าหากมิใช่ดูแก่เกินวัยก็หรูหราจนเกินงาม นางล้วนไม่ชอบเลยสักชิ้นส่วนของที่จ้าวหยวนเช่อมอบให้ นางย่อมไม่สวมใส่เช่นกันดังนั้น นางจึงหยิบปิ่นเงินอันเดิมกลับมาปักไว้การเก็บกวาดข้าวของในครานี้ นางได้จัดเตรียมของที่นางหานมอบให้แยกเอาไว้ต่างหาก โดยวางทิ้งไว้ในเรือนเยาเยว่ นางมิได้ตั้งใจจะนำมันติดตัวไปด้วย“สิ้นเปลืองอันใดกัน? เจ้าลองดูเถิดว่าชอบชิ้นไหน แม่จะซื้อให้เจ้าเอง”ขณะที่เอ่ยปาก นางหานก็พานางมาถึงหน้าตู้จัดแสดงสินค้าแล้วหากจะว่าไปแล้ว เจียงโย่วหนิงเคยมาที่หอเป่าชุ่ยแห่งนี้เพียงไม่กี่ครั้งตู้จัดแสดงด้านในทำจากเปลือกหอยมุกโปร่งใส ภายในประดับประดาด้วยเครื่องประดับงดงามวิจิตรหลากชนิด ละลานตาจนผู้คนมองดูแทบลายตาเหล่าผู้ดูแลร้านล้วนเป็นสตรีหน้าตาพริ้มเพรา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ชวนให้ผู้คนรู้สึกประทับใจ“ฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ท่านนี้คือ...”มีพนักงานหญิงเดินเข้ามาต้อนรับเห็นได้ชัดว่า นางหานเป็นลูกค้าประจำของที่นี่ เหล่าพนักงานล้วนจดจำนางได้“บุตรสาวของข้าเอง” นางหานดันตัวเจียงโย่วหนิงไปด้านหน้าเล็กน้อย “เจ้าช่วยเลือกปิ่นให้น
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 241
หากเผยพิรุธออกไป นางย่อมไม่อาจล่วงรู้เจตนาที่แท้จริงของนางหานได้ทว่านางมิใช่คู่ต่อกรของนางหานเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ล่วงรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายแล้ว เกรงว่าก็คงมิอาจขัดขืนได้อยู่ดีแต่นางยังคงต้องลงมือทำตามที่จ้าวหยวนเช่อสอนสั่ง เช่นนี้จึงจะไม่ทำให้นางหานเกิดความระแวดระวังนางได้ง่าย ๆ ซึ่งย่อมดีกว่ามิได้ทำสิ่งใดเลย“ไม่ต้องนั่งหรอก” นางหานกุมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน พลางเอ่ยกลั้วรอยยิ้มว่า “ข้าทำเรื่องผิดพลาดไปเรื่องหนึ่ง โย่วหนิง เจ้าอย่าได้โทษข้าเลยนะ”นางจ้องมองเจียงโย่วหนิง ในใจลอบดีดลูกคิดรางแก้วอย่างเงียบ ๆนังเด็กชั้นต่ำผู้นี้ถูกนางเลี้ยงดูจนกลายเป็นคนไร้ค่า ต่อให้ไปแล้วก็คงจะดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ“ท่านแม่กล่าวเช่นนี้ ช่างบั่นทอนอายุขัยข้าแล้ว” เจียงโย่วหนิงรีบโบกมือปฏิเสธ “ท่านมีเรื่องอันใด ไยไม่กล่าวมาตามตรงเล่าเจ้าคะ?”ทั้งนางและนางหานต่างรู้ดีแก่ใจ ว่าความผูกพันฉันแม่ลูกระหว่างพวกเขานั้นเป็นเพียงเรื่องจอมปลอมนางหานกำลังเล่นงิ้วฉากใดอยู่อีกเล่า?“ต้องโทษข้าเอง ที่หลายปีมานี้ละเลยเจ้าไป” นางหานทอดถอนใจ “วันนี้พ่อของเจ้าตำหนิข้า ว่าหลายปีมานี้กระทั่งเรื่องดูแลร้านค
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 240
ยามเลิกงานเลี้ยง ดวงจันทร์ก็ลอยเด่นเหนือยอดไม้เสียแล้วเมื่อออกจากวังเจียงโย่วหนิงเพิ่งจะขึ้นรถม้า ก็ได้ยินเสียงคนเรียกนางจากด้านหลัง“คุณหนูเจียง”ชิงเจี้ยนเดินมาที่ข้างรถม้า“มีเรื่องอันใดหรือ?”เจียงโย่วหนิงนั่งถามอยู่ภายในรถม้า มิได้เลิกม่านขึ้นมองเขาชิงเจี้ยนนับว่าเป็นคนดีผู้หนึ่งทว่าเพราะเหตุอันเกี่ยวเนื่องกับจ้าวหยวนเช่อ ยามนี้นางจึงไม่อยากเห็นหน้าชิงเจี้ยนแม้แต่น้อย“นายท่านให้ผู้น้อยนำมามอบให้ท่านขอรับ”ชิงเจี้ยนยื่นกล่องอาหารเข้ามา“ข้าไม่เอา เจ้าเอากลับไปเถิด”เจียงโย่วหนิงรู้สึกอึดอัดในอก ปฏิเสธไปโดยมิต้องคิดเขากับซูอวิ๋นชิงอีกเพียงสิบสี่วันก็จะแต่งงานกันแล้ว ยังจะมาสนใจนางอีกทำไมกัน?ต่อให้นางต้องอดตาย ก็มิได้เกี่ยวอันใดกับเขาชิงเจี้ยนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะขยิบตาให้ฟู่อวี้ที่กำลังบังคับรถม้าฟู่อวี้ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณหนู เมื่อครู่ในงานเลี้ยงพระราชวังท่านแทบจะมิได้ทานสิ่งใดเลยมิใช่หรือเจ้าคะ? อย่างไรเสียสุขภาพก็สำคัญที่สุด ท่านยังมีเรื่องต้องทำอีกมากนะเจ้าคะ”ยามนี้นางย่อมรู้ดีว่า หากคุณหนูทุกข์ใจเมื่อใดก็จะทานสิ่งใดไม่ลงในวังมีข่าวลือออก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 239
“ท่านพ่อ ท่านจะรีบร้อนไปไยเจ้าคะ?”ซูอวิ๋นชิงหน้าแดงก่ำ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบานางดูราวกับกำลังเอียงอาย ทว่าแท้จริงแล้วภายในใจกลับประหม่ายิ่งนักนางรู้ดีว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับท่านพ่อเป็นพิเศษ แต่ท่านพ่อก็ไม่ควรหยิ่งผยองเพราะความโปรดปรานเช่นนี้การกล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าพระพักตร์ท่ามกลางผู้คนมากมาย เกรงว่าฝ่าบาทคงจะไม่พอพระทัยเป็นแน่เมื่อหันไปมองพระชายาหวยหนาน กลับพบว่านางยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ราวกับคุ้นชินที่หวยหนานอ๋องเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้วเจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะปรายตามองจ้าวหยวนเช่อคราหนึ่งทว่ากลับเห็นเพียงใบหน้าเรียบเฉย เขาก้มมองอาหารเบื้องหน้า ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่เจียงโย่วหนิงมองเพียงแวบเดียว ก็ชักสายตากลับมาเขาจะเป็นเช่นไร แล้วเกี่ยวอันใดกับนางเล่า?นางไม่ควรใส่ใจเขาบรรยากาศภายในตำหนักหนักอึ้งตึงเครียดหวยหนานอ๋องจ้องมองเฉียนเจิ้งตี้โดยมิได้เอ่ยสิ่งใดครู่ต่อมา เฉียนเจิ้งตี้พลันแย้มพระสรวล “หวยหนานอ๋องช่างใจร้อนเสียจริง”เมื่อพระองค์ตรัสขึ้น ทุกคนก็พลันผ่อนคลายลง ต่างหัวเราะผสมโรงตามไปด้วย“โดยหลักเป็นเพราะชายแดนใต้ยังมีกิจธุระอีกมาก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 6
“เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
قد تعجبك أيضًا
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน26.2K وجهات النظرลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ30.9K وجهات النظرเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน30.5K وجهات النظرปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว184.4K وجهات النظرนางร้ายพ่ายรัก ดวงใจแม่ทัพ (ภาคต่อจอมใจจอมมาร)
LiHong164 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ
ภัสสพิชชา187 وجهات النظرเส้นทางร่ำรวยในยุคโบราณของจางซูเม่ย
BABYPIGGIE13 وجهات النظر1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย
หวงตี้ny198 وجهات النظر
