LOGINShare
บทที่ 146
Latest chapter
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 192
ทว่าเมื่อลองคิดกลับกัน หากเป็นเพราะนางชงชาได้ไม่ดีจนถูกรุ่ยอ๋องรังเกียจ เช่นนั้นก็ไม่ต้องตกเป็นอนุภรรยาของเขา นับเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งเช่นกันแต่มีข้อแม้ว่า ต้องไม่ทำให้จวนเจิ้นกั๋วกงพลอยเดือดร้อนไปด้วยจ้าวหยวนเช่อเม้มริมฝีปาก ทอดสายตามองขึ้นไปยังเบื้องบน“ฝีมือการชงชาเช่นนี้ ยังต้องฝึกฝนอีกมาก”ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งปรายพระเนตรมองเจียงโย่วหนิงอย่างมีความนัยลึกซึ้งเจียงโย่วหนิงรีบลุกขึ้น ก้มหน้าทำความเคารพ “เพคะ”“กลับไปนั่งที่เถิด”ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งมิได้ตรัสอันใดให้มากความ เพียงรับสั่งแค่ประโยคเดียวเจียงโย่วหนิงพร้อมด้วยเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์กลับไปนั่งยังตำแหน่งเมื่อครู่ เพื่อร่วมงานเลี้ยงต่อไปความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วทำให้นางเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว ทว่าจำต้องฝืนบังคับตนเองให้นั่งตัวตรงต่อไปโชคดีที่จนกระทั่งเลิกงานเลี้ยง ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งก็มิได้ตรัสถึงเรื่องอื่นใดอีก และไม่มีองค์ชายพระองค์ใดมาขอรับนางไปเป็นอนุภรรยานางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินตามฝูงชนออกไปด้านนอกเพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตูโถงต้าชิ่ง จู่ ๆ ก็มีคนเอ่ยขึ้นที่ข้างกาย“เจียงโย่วหนิง เจ้าช่างอดทนเก่งเสียจริ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 191
เจียงโย่วหนิงหลุบตาลงจ้องมองถ้วยชาเจี้ยนจ่านสีดำในมือพลางครุ่นคิด เรื่องนี้น่าจะเป็นฝีมือขององค์หญิงจิ้งเหอแม้ซูอวิ๋นชิงจะเป็นถึงท่านหญิง ทว่าท้ายที่สุดก็มิใช่คนในวัง การจะสับเปลี่ยนข้าวของเครื่องใช้ย่อมมิได้สะดวกปานนั้นจ้าวหยวนเช่อปรายสายตามองนาง หัวคิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย คล้ายจะล่วงรู้ถึงความผิดปกติเจียงโย่วหนิงสบตากับเขา ทว่าภายในใจกลับขมขื่นเขารังเกียจที่นางชักช้าไม่ยอมลงมือจนทำให้จวนเจิ้นกั๋วกงต้องขายหน้ากระนั้นหรือ? หรือกังวลว่านางมัวแต่อิดออดจนรุ่ยอ๋องไม่ถูกใจนางกันแน่?เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวตรงหน้า ภายในใจของนางยิ่งเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดเฉือน องค์หญิงจิ้งเหอวางแผนทำร้ายนางก็เพราะเขา ซูอวิ๋นชิงลอบกัดนางก็เพราะเขาเช่นกันนางกลั้นใจกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นจับป้านชาเทน้ำเดือดจัดลงในถ้วยเจี้ยนจ่านสีดำเพื่อเริ่มอุ่นถ้วยชาองค์หญิงจิ้งเหอมองเห็นภาพนี้ ก็แค่นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอนางเตรียมการไว้แต่เนิ่นแล้ว ต่อให้เจียงโย่วหนิงจะชงชาเป็นจริง ๆ นางก็ให้คนสับเปลี่ยนเป็นถ้วยเจี้ยนจ่านสีดำไปแล้วเจียงโย่วหนิงต้องทนความร้อนให้ได้ถึงจะดีนางอยากจะรู้นักว่าเจียงโย่วหนิงจะแสร้งทำไปได
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 190
ขันทีแถวหนึ่งก้าวเข้ามาจัดวางโต๊ะเก้าอี้แบ่งออกเป็นสามแถวหน้าหลัง มีที่นั่งมากถึงยี่สิบเอ็ดที่เจียงโย่วหนิงไม่รู้ว่าเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ที่ขึ้นมานั้นเป็นคนตระกูลใดบ้าง ด้วยนางแทบมิได้ไปมาหาสู่กับสตรีเหล่านี้เลย นางเพียงมองออกว่ามีอยู่สองสามคนที่หน้าตาคุ้นตาและคนที่คุ้นเคยที่สุด ย่อมต้องเป็นจ้าวเชียนหัวจ้าวเชียนหัวสบตากับนาง พลางถลึงตาใส่นางอย่างดุดันแม้จะรู้ว่าหากเจียงโย่วหนิงเสียกิริยาต่อหน้าพระพักตร์ จะพลอยทำให้เจิ้นกั๋วกงเดือดร้อนไปด้วย แต่นางก็ยังคงตั้งตารอให้เจียงโย่วหนิงทำผิดพลาดภายใต้แผนการขององค์หญิงจิ้งเหอ ทางที่ดีควรเป็นความผิดร้ายแรงชนิดที่ถูกลากออกไปประหารในทันทีรุ่ยอ๋องถูกตาต้องใจเจียงโย่วหนิงอย่างนั้นหรือ?นางเคยพบรุ่ยอ๋องที่ตลาดครั้งหนึ่ง และบังเอิญได้ล่วงรู้ฐานะของเขา จึงเกิดความรักใคร่หลงใหลในตัวเขาแม้ว่ารุ่ยอ๋องจะยังไม่รู้ว่านางคือผู้ใด แต่นางมั่นใจว่าด้วยฐานะบุตรีสายตรงของจวนเจิ้นกั๋วกง ย่อมคู่ควรกับราชวงศ์หากสามารถเข้าจวนรุ่ยอ๋องได้ แม้เป็นเพียงชายารอง นางก็ยินยอมเจียงโย่วหนิงเป็นเพียงบุตรบุญธรรมที่มิอาจเชิดหน้าชูตา จะคู่ควรมาปรนนิบัติสามีคนเดียวก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 189
เกาอี้เดินเข้าไปข้างพระวรกายฮ่องเต้เฉียนเจิ้ง แล้วค้อมตัวกราบทูล“เขามาแล้วเหตุใดจึงไม่เข้ามา”ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งตรัสถาม สุรเสียงมิได้มีเจตนาตำหนิแต่อย่างใดเกาอี้ส่ายหน้า “บ่าวไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เฉียนเจิ้งทอดพระเนตรมองทุกคน ทรงวางถ้วยสุราลงแล้วตรัสถาม “เจิ้นกั๋วกง ผู้ใดคือบุตรีบุญธรรมของเจ้า?”ภายในตำหนักพลันเงียบสงัดลงในบัดดลเจิ้นกั๋วกงตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนในทันทีเขาส่งสัญญาณให้เจียงโย่วหนิงลุกขึ้น แล้วทำความเคารพไปทางเบื้องบนพลางกราบทูล “ทูลฝ่าบาท นี่คือเจียงโย่วหนิงบุตรีของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”“ธิดาขุนนางเจียงโย่วหนิง ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮา และคารวะไทเฮาเพคะ”เจียงโย่วหนิงเดินไปถึงกึ่งกลางตำหนักหลัก คุกเข่าโขกศีรษะทำความเคารพอย่างเคร่งครัดทุกกระเบียดนิ้วทว่ากิริยามารยาทของนางมิได้มีผู้ใดคอยพร่ำสอนอย่างละเอียดอ่อน มีเพียงช่วงสองวันนี้ที่นางหานเพิ่งให้คนมาช่วยชี้แนะ จึงทำได้เพียงไม่ผิดเพี้ยนไปจากหลักใหญ่ใจความนัก ทว่าในรายละเอียดปลีกย่อยกลับมิอาจเทียบเคียงกับคุณหนูสูงศักดิ์อย่างแท้จริงได้เลยนางรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่มิได้ตื่นตระหนกดังที่คิดไว้ ยามยังไม่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 188
“เจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงรับคำอย่างว่าง่ายทว่าในใจยังคงอยากรู้อยากเห็น จึงอดมิได้ที่จะลอบมองซ้ายขวาเป็นระยะ ลอบพิจารณานางกำนัลและขันทีที่เดินผ่านไปมา อีกทั้งยังมองดูสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าตระการตาในวังหลวงงานเลี้ยงปีใหม่จัดขึ้นที่ตำหนักต้าชิ่งเจียงโย่วหนิงเดินตามหลังนางหาน คุกเข่าโขกศีรษะถวายบังคมฮ่องเต้และฮองเฮา ตลอดจนทำความเคารพไทเฮาตามธรรมเนียมอย่างเคร่งครัดจากนั้นจึงนั่งลงหน้าโต๊ะเตี้ยตามที่นางหานจัดแจงไว้ที่นั่งในงานเลี้ยงแบ่งแยกชายหญิงอย่างชัดเจนที่นั่งฝั่งบุรุษอยู่ทางซ้าย ฝั่งสตรีอยู่ทางขวา หันหน้าเข้าหากันนางเห็นจ้าวหยวนเช่อนั่งตัวตรงอยู่ตรงตำแหน่งแรกสุดทางฝั่งซ้ายมือหากมิใช่บัลลังก์มังกรแล้ว ตำแหน่งนั้นก็นับว่ายิ่งใหญ่ที่สุดแม้แต่องค์ชายยังมิได้นั่งตำแหน่งนั้น ย่อมเห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยในตัวเขาเพียงไรถัดลงมาจึงจะเป็นที่นั่งของเหล่าองค์ชายเจียงโย่วหนิงจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร เห็นเพียงว่าฝั่งนั้นมีที่นั่งว่างอยู่หนึ่งที่ตั้งแต่ต้นจนจบ นางมิกล้าเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้แม้แต่ปราดเดียว ด้วยเกรงว่าจะเสียกิริยาหน้าพระพักตร์จนต้องทิ้งชีวิตน้อย ๆ ของตนไป อีก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 187
นางประคองก้อนตำลึงทองไว้ในมือพลางเหม่อมองอยู่นานสุดท้าย นางก็นำก้อนตำลึงทองเล็ก ๆ นั้นใส่กลับเข้าไปในถุงหอม ลากหีบออกมา แล้ววางถุงหอมรวมไว้กับกองสิ่งของที่จ้าวหยวนเช่อมอบให้จากนั้นจึงเดินออกไปห้องด้านนอกเพื่อเก็บเงินอั่งเปาที่อู๋มามาให้มา แล้วนำไปสอดไว้ใต้หมอนอย่างทะนุถนอม……วันที่สองเดือนอ้าย ยามพลบค่ำเรือนเยาเยว่เจียงโย่วหนิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งฟางเฟยวุ่นวายอยู่กับการแต่งหน้าทำผมให้นาง “คุณหนู เครื่องประดับเหล่านี้จะสวมทั้งหมดเลยหรือไม่เจ้าคะ?”นางเรียงชุดเครื่องประดับหยกสีชมพูเป็นแถวให้เจียงโย่วหนิงดู“เลือกมาสักสองชิ้นก็พอ”เจียงโย่วหนิงปรายตามอง ในใจเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มประการแรกคือนางไม่ชอบสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ที่จ้าวหยวนเช่อเตรียมไว้ให้ ประการที่สองคือการเข้าวังในวันนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปเป็นอนุขององค์ชายองค์ใดเข้าจริง ๆ หรือไม่ในใจนางหวาดหวั่นพรั่นพรึง หากถูกเลือกขึ้นมาจริง ๆ นางย่อมไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเลยฟางเฟยปักปิ่นให้นางพลางทำหน้าตื่นตะลึง “คุณหนู ท่านสวมชุดนี้แล้วงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”เสื้อผ้าและเครื่องประดับล้วนเป็นสีชมพูอ่อนหวาน เมื่อสวมเข้า
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 95
จ้าวหยวนเช่อทำเหมือนไม่มีอะไร หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมา จับนิ้วมือนาง แล้วค่อย ๆ เช็ดทีละนิ้วอย่างใจเย็นนิ้วมือดุจดั่งต้นหอม เรียวยาว อ่อนนุ่ม ขาวเนียนละเอียดเหมือนไร้กระดูก เหมือนหยกมันแพะชั้นดี เขาหลุบมองด้วยขนตางอนยาว อดทนเช็ดรอบแล้วรอบเล่าจนกระทั่งมือข้างนั้นถูกถูจนเริ่มแดง โดยเฉพาะนิ้วหัวแม่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 55
ความรู้สึกขมขื่นในก้นบึ้งหัวใจของนางค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาทีละน้อย ทำให้นัยน์ตาที่แดงก่ำอยู่แล้วเปียกชุ่ม“คิดจะไปจากข้า แล้วแต่งงานกับเขางั้นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงราบเรียบเจียงโย่วหนิงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากคำพูดนั้น อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน“ท่านเป็นท่านพี่ของข้า ไม่จำเป็นต้องเที
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 33
นางเม้มริมฝีปาก เซื่องซึมไม่พูดอันใดตระกูลใหญ่เช่นจวนเจิ้นกั๋วกง เพื่อแสดงให้เห็นว่าบุตรสาวในเรือนนั้นล้ำค่า จึงจะไม่แพร่งพรายชื่อของบุตรสาวออกไปโดยง่ายแต่นางไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆลึกลงไปในใจของนางรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่สตรีธรรมดาผู้หนึ่งที่ไม่อาจธรรมดาไปได้กว่านี้อีกแล้ว ยามอยู่ข้างนอก ผู้อื่นถาม
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 20
หลังจากเจียงโย่วหนิงรับปาก ก็คิดจะลุกขึ้นแล้วขอตัวนางหานลุกขึ้นแล้วหยิบเครื่องประดับสองสามชิ้นออกมา “เจียงโย่วหนิงเป็นผู้หญิงที่คนแรกในครอบครัวพวกเราที่ไปดูตัว เลือกมาสักชิ้นไว้ใส่พรุ่งนี้เถิด”เจียงโยว่หนิงหลุบตามองปิ่นปักผมที่อยู่บนโต๊ะ กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ที่เรือนของข้ามี”
You may also like
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.2K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่67.7K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน96.7K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้138.8K viewsทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ
ภัสสพิชชา807 viewsกำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม
มี่เยี่ยน310 viewsฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก
วอลจู374 viewsร้อนรักชายาร้าย
วันว่างว่างของหญิงใหญ่171 views
