เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 244
บทล่าสุด
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 248
เขายังคงเป็นดั่งเช่นกาลก่อน ในนัยน์ตาสีดำขลับมิได้เจือปนอารมณ์อื่นใด สีหน้าเรียบเฉยแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามจนผู้คนมิกล้าเข้าใกล้เจียงโย่วหนิงจับช้อนคนถ้วยน้ำแกงเบา ๆนางจ้องมองบัวลอยข้าวเหนียวสีขาวตรงหน้า ด้านในใส่เหล้าข้าวหมาก ไข่ไก่ และมีเก๋ากี้สีแดงสดลอยอยู่สองสามเม็ด นี่คือของหวานบำรุงเลือดลมที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเตะจมูกภาพเหตุการณ์นี้ช่างคล้ายคลึงกับวันวานในอดีตยิ่งนักยามที่เขาสอนนางอ่านหนังสือคัดลายมือ เกล้าผมและล้างหน้าให้นาง ทั้งยังคอยเฝ้ามองนางกินข้าวและทำการบ้านทว่ายามนี้ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วอีกประเดี๋ยวเขาก็จะต้องแต่งภรรยา แต่งกับซูอวิ๋นชิงหญิงที่เขารัก ภายภาคหน้าคงจะรักใคร่กลมเกลียว ให้เกียรติซึ่งกันและกันไปจนแก่เฒ่าเหตุใดเขายังทำตัวราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้นแล้วมาอยู่กับนางเช่นนี้อีกเล่า?ท้ายที่สุดแล้วเขาทำใจเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?จ้าวหยวนเช่อเอื้อมมือไปยกถ้วยบัวลอยน้ำข้าวหมากขึ้นมา หยิบช้อนแล้วคนเบา ๆเจียงโย่วหนิงเบิกตากลมโตสีดำขลับที่สุกใสขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตะลึงดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มหมดความอดทนเมื่อเห็นว่านางไม่ยอมกินเสียทีจ้าวหยวนเช่อตักบัวลอยลูก
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 247
ประการแรกย่อมต้องให้จ้าวหยวนเช่อพยักหน้าเห็นชอบจะทำเยี่ยงไรเขาจึงจะเห็นชอบ?เขาเคยสอนนางว่า หากมีเรื่องขอร้องผู้ใดก็ต้องเข้าหาให้ถูกจุดแล้วจ้าวหยวนเช่อชื่นชอบสิ่งใดเล่า?ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านขึ้นมาทีละน้อยหลังจากเขาไปประจำอยู่ชายแดนถึงห้าปีแล้วกลับมา ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็มิได้สนิทสนมคุ้นเคยดั่งกาลก่อนนางไม่มรู้ว่าเขาเผชิญสิ่งใดมาบ้าง ทั้งยังไม่พบว่าเขามีความชื่นชอบสิ่งใดเป็นพิเศษ นอกเสียจากต่อตัวนาง…เขาปรารถนาจะทำเรื่องพรรค์นั้นกับนางยิ่งนัก แต่นางกลับไม่ยินยอมมาโดยตลอดปลายนิ้วของนางบีบขยี้ชายเสื้อเบา ๆ ในหัวขบคิดอย่างรวดเร็วบางที นางอาจแสร้งรับปากยอมเป็นภรรยานอกสมรสของเขา?แสร้งทำเป็นยินยอม ว่าหลังจากเขาแต่งซูอวิ๋นชิงแล้ว ก็ยังเต็มใจลักลอบมีความสัมพันธ์กับเขาต่อไปเช่นนี้ หากนางเอ่ยปากขอร้อง เขาคงจะไม่ปฏิเสธเป็นแน่ทว่า หลายวันมานี้จ้าวหยวนเช่อมิได้มาหานางเลยนางไม่รู้เลยว่า เขาได้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วหรือไม่ว่าจะไม่ข้องแวะกับนางอีก?หากเป็นเช่นนั้น นางจะต้องทำเยี่ยงไรจึงจะได้พบเขา?แล้วเขาจะรู้สึกหรือไม่ว่า นางช่างไร้ค่ายิ่งนัก?เดิมทีเขาก็เห็นนางเป็นเพีย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 246
แม่นางเจียงผู้นี้ก็ช่างกระไร เดิมทีเพียงประทับรอยนิ้วมือ ฮูหยินรับเงินไป ส่วนนางก็ได้ผลประโยชน์ ต่างฝ่ายต่างชื่นมื่นกันถ้วนหน้า นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้ แม่นางเจียงดูเป็นคนบอบบางน่าทะนุถนอม ไม่คิดเลยว่าจะซุ่มซ่ามถึงเพียงนี้การจะเบิกหนังสือสัญญาเหล่านั้นมาอีกครั้งมิใช่เรื่องง่ายดาย ไม่รู้ว่าทางนั้นจะเกิดความคลางแคลงใจหรือไม่?“ต้องใช้เวลาเพียงไร?”นางหานเอ่ยถามวันที่สามสิบเดือนอ้าย ในจวนจะจัดงานมงคลให้จ้าวหยวนเช่อ นางรอไม่ไหวแล้ว“ราว ๆ สามวันเจ้าค่ะ”แม่นางหลิ่วตอบกลับไป“ท่านแม่” เจียงโย่วหนิงมองนางหานด้วยความไม่เข้าใจ “นี่มิใช่ร้านของท่านหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงต้องไปเบิกหนังสือสัญญาจากที่อื่นอีกเล่า?”ดวงตาทั้งสองข้างของนางดำขลับตัดกับตาขาวกระจ่างใส ประหนึ่งว่าไม่เข้าใจเรื่องนี้จริง ๆ เป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นอย่างบริสุทธิ์ใจ มิได้มีเจตนาแอบแฝงแม้แต่น้อย“เรื่องนี้ต้องไปดำเนินการที่ที่ว่าการ ขั้นตอนค่อนข้างยุ่งยากสักหน่อย ไม่เป็นไร ให้แม่นางหลิ่วไปจัดการทำมาใหม่ ผ่านไปสามวันพวกเราค่อยมาอีกครั้ง”นางหานมิได้สงสัยในเจตนาของเจียงโย่วหนิง นางผ่อนน้ำเสียงให้อ่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 245
เจียงโย่วหนิงจ้องมองเอกสารฉบับนั้น คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตระหนกตกใจเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้ เงินก้อนโตถึงปานนี้ ต้องได้รับความยินยอมจากนางก่อน นางหานจึงจะสามารถนำไปใช้ได้เรื่องนี้ย่อมมิใช่เรื่องปกติธรรมดาอย่างแน่นอน ทว่าแท้จริงแล้วมันคือเรื่องอันใดกันแน่?“โย่วหนิง เจ้าอ่านตัวอักษรเหล่านี้ออกหรือไม่?”นางหานเห็นนางเอาแต่ก้มหน้ามองเอกสารฉบับนั้นโดยไม่เอ่ยสิ่งใด จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มนางมั่นใจว่าเจียงโย่วหนิงอ่านหนังสือไม่ออก น้ำเสียงจึงค่อนข้างผ่อนคลายแม่นางหลิ่วก็มองดูอยู่ห่าง ๆ เช่นกันเมื่อเข้ามาในห้องนี้ มีเพียงนางและฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีกในหมู่พนักงานด้านนอกเหล่านั้น บางทีอาจมีหูตาที่ถูกทิ้งไว้แต่หนก่อน คงต้องระมัดระวังให้มากหน่อย“ท่านแม่ก็ทราบดี ข้าจะไปอ่านตัวอักษรออกได้อย่างไรเจ้าคะ”เจียงโย่วหนิงเงยหน้าขึ้น ส่งรอยยิ้มหยีตาส่งให้นางสีหน้าของนางมิได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ดูไปแล้วยังคงบอบบางอ่อนโยน เป็นท่าทางที่ดูหลอกลวงได้ง่ายดาย ทว่าความคิดในใจกลับหมุนวนอย่างรวดเร็วรอยนิ้วมือนี้ นางย่อมไม่อาจประทับลงไปอย่างเด็ดขา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 244
ช่างเถิด รอให้นางแต่งออกไปแล้ว การจะจัดการเจียงโย่วหนิงยังจะยากเย็นอันใดอีก?เจียงโย่วหนิงตามนางหานขึ้นรถม้าไปอีกครั้งนางนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้าหันตรงไปเบื้องหน้า เม้มริมฝีปากไม่เอ่ยวาจาใดเบื้องหน้าปรากฏใบหน้าอันเย็นชาของจ้าวหยวนเช่อ ภาพความไร้เยื่อใยของเขาวนเวียนไปมาอยู่ร่ำไปนางพยายามห้ามมิให้ตนเองคิดถึงเขาทว่าเพียงชั่วลมหายใจที่ข่มกลั้นความคิดไว้ได้ ลมหายใจถัดมากลับหวนนึกถึงเขาอย่างมิอาจห้ามใจไม่อาจควบคุมตนเองได้เลยแม้แต่น้อยส่วนนางหานก็ลอบสำรวจนางเงียบ ๆ อยู่ด้านข้างปิ่นปักผมที่เพิ่งเลือกไปเมื่อครู่หล่อหลอมขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ทั้งอัน ส่วนยอดสลักเป็นรูปดอกโบตั๋น วันนี้เจียงโย่วหนิงแต่งกายมิได้ดูซอมซ่อ เมื่อจับคู่กันแล้วจึงดูมีสง่าราศีอยู่บ้างนางเอนกายพิงผนังรถม้า พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป“ฮูหยิน ถึงแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อรถม้าหยุดลง เสียงของเฝิงมามาก็ดังขึ้นเจียงโย่วหนิงก้าวลงจากรถม้า กวาดสายตามองซ้ายขวาโรงรับจำนำเป่าซิงนางรู้จักโรงรับจำนำแห่งนี้ดี สำหรับเมืองหลวงแล้วนับว่าเป็นโรงรับจำนำระดับกลางค่อนไปทางสูง ทว่าสำหรับนางหานแล้ว นี่คือกิจการที่ทำกำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 243
ซูอวิ๋นชิงปักปิ่นระย้าลงบนมวยผมของตน จงใจยืนเคียงข้างเจียงโย่วหนิง แล้วหันไปมองจ้าวหยวนเช่ออีกคราว่ากันตามตรง กลิ่นอายของนางเหนือกว่าเจียงโย่วหนิงอยู่มากโข อย่างไรเสียในฐานะบุตรีเพียงคนเดียวของหวยหนานอ๋อง นางย่อมเป็นที่โปรดปรานรักใคร่มาตั้งแต่เล็กความเย่อหยิ่งเอาแต่ใจของนาง เป็นสิ่งที่เจียงโย่วหนิงมิอาจเลียนแบบได้เลยทว่ารูปโฉมของเจียงโย่วหนิงนั้นงดงามถึงขีดสุด ผิวพรรณขาวกระจ่างใสดุจหยกมันแกะชั้นดี ดวงหน้ายิ่งดูผุดผ่องพิลาสล้ำ ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกควันบางเบา ดูหลุดพ้นจากโลกีย์ แม้สตรีบอบบางขี้อายผู้นี้จะไร้ซึ่งกลิ่นอายข่มขวัญ ทว่ากลับมีท่วงทีที่เหนือกว่าซูอวิ๋นชิงอยู่ขั้นหนึ่งยามยืนหยัดเคียงข้างซูอวิ๋นชิง นางกลับมิได้ดูด้อยกว่าแม้แต่น้อยตรงกันข้าม ยิ่งพิศมองนานเพียงไร ยิ่งทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้เลย“ย่อมต้องเป็นเจ้า”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อเยือกเย็น สายตาจับจ้องเพียงซูอวิ๋นชิงโดยมิได้มองไปทางอื่นถ้อยคำทั้งสี่คำนี้ราวกับก้อนหินก้อนใหญ่ ที่หล่นทุบลงบนศีรษะของเจียงโย่วหนิงทีละก้อนกระแทกจนนางหน้ามืดตาลาย หัวใจปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอกนางสมควรโดนแล้วผู้ใดใช้ให้นางไม่เจี
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 3
เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
บางทีคุณอาจจะชอบ
ลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง136.7K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่130.5K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน66.6K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน114.1K viewsเกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70
มังกรเครา213 viewsย้อนเวลากลับมาใบหย่านี้ข้าจะฉีกทิ้งเอง
ภัสสพิชชา2.8K viewsGodly chef เกิดใหม่เป็นแม่ (เคย) ใจร้ายในยุคจีน 80
หม่าไห่เจิน83 viewsสตรีไร้ค่าที่พวกท่านทอดทิ้ง คือยอดดวงใจของท่านอ๋องปีศาจ
นามปากกา กามินี454 views
