4. Bölüm

Leyla adımlarını durdurdu. İfadesi sakindi ama tokalaşmadı.

Tuba'nın yüzü hafifçe gerildi.

Yanındaki Cenk ona yardım etmek için alçak bir sesle konuştu: "Büyükbaba olanları öğrendi. Bu akşam yemeğe gelmeni istiyor. Telefonun kapalıydı, o yüzden sana gelip haber vermek zorunda kaldım."

"Anladım," dedi Leyla. Telefonuna baktı, gerçekten de kapalıydı. Başını salladı. "Şarja takarım, birazdan giderim."

Anlamı çok açıktı: Onlarla birlikte gitmek niyetinde değildi.

Cenk kaşlarını çattı: "Belki seni beklerim de..."

Leyla gülerek sözünü kesti: "Gerek yok. Kendim giderim."

Cenk sessiz kalınca Leyla, Tuba'ya baktı: "Bir de yarın saat dokuzda, eğer müsait olursan, gidip resmi işlemleri tamamlayalım."

Cenk nedense içinde bir huzursuzluk hissetti: "Bu kadar acil mi?"

Leyla başını salladı, kararlılıkla: "Evet, çok acil."

Cenk söyleyecek bir şey bulamadı, suratı asılmış bir şekilde Tuba'yı çekip uzaklaştı.

Birkaç adım attıktan sonra Tuba, Cenk'e bir şeyler fısıldadı, sonra Leyla'ya döndü. Yumuşak bir bakışla yaklaştı: "Leyla Hanım, nasıl olsa size bir teşekkür borçluyum."

Leyla anlamamıştı: "Neye teşekkür ediyorsun?"

Tuba arkasına dönüp biraz ötede onu bekleyen adama baktı, saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı. Tatlı bir gülümsemeyle, sanki bir anıyı yâd eder gibi, sanki iç geçirir gibi konuştu: "O zamanlar Cenk'le ne yazık ki yollarımız ayrılmıştı. Döndüğümde bir daha asla birlikte olamayacağımızı sanıyordum. Seni çok sevdiğini biliyorum. Senin fedakârlığın olmasaydı, belki de tekrar birlikte olamayacaktık."

"Yanılıyorsun," dedi Leyla başını kaldırarak. "Ondan boşandım, sizi kurtarmak için değil. O kadar geniş bir yüreğim yok. Ondan boşandım çünkü artık onu sevmek istemiyorum. Ve bir daha asla onu sevmeyeceğim."

Üç yılını harcamıştı, Karahan'ın hanımı olmak için elinden geleni yapmıştı. Ama olmamıştı.

Üç yıl boyunca piyango alsa büyük ikramiye bile çıkmış olabilirdi. Ama Cenk'i kendine âşık edememişti işte. O halde neden zorlasındı ki?

Boşanmaya karar verdiği an, her şeyi bırakmıştı zaten.

Onun için çok şey yapmıştı. Fakat karşılığında adam başka bir kadını koluna takıp önüne getirmişti. Ama Leyla'nın hiç pişmanlığı yoktu.

Tuba hafifçe afallamıştı.

Leyla bir an düşündü, sonra soğuk bir ifadeyle, "Sizin aranızın nasıl olduğunun da benimle hiçbir ilgisi yok," dedi.

Yemek saati akşam sekiz buçuktu. Leyla apartmana geldiğinde saat daha yediyi geçiyordu.

Karahanları terk etmenin verdiği hafiflikle içinde nadir bir rahatlık vardı. Duş aldı, telefonunu şarja taktı. Daha çok vakti vardı.

Uzun zamandır yapmadığı bir şey yaptı. Gülkurusu renginde sevdiği bir elbiseyi giydi. Lenslerini taktı. Hafif bir makyaj yaptı.

Bunlar, Karahanlar'da neredeyse hiç yapmadığı şeylerdi.

Daha yeni evlendiğinde de makyaj yapardı. Ama Gülşah Hanım onu cadılıkla suçlar, "yeterince hanımefendi değilsin" derdi. Cenk ise ona bakmaya bile tenezzül etmezdi.

Artık ne isterse onu yapabilirdi, ne seviyorsa onu giyebilirdi. Elbisesini giyip makyajını tamamladıktan sonra Leyla taksiye atlayıp Karahanların eski köşküne gitti.

"Hanımefendi, bu tarafa lütfen."

Kâhya Leyla'yı görünce biraz şaşırdı ama yine de saygıyla onu içeri buyur etti.

Leyla, kâhyanın hâlâ aynı saygılı tavrını görünce büyükbabanın Cenk'ten boşanmasını pek istemediğini anladı.

Nitekim.

İçeri girdiğinde sofrada Cenk'in yanı sıra Tuba da oturuyordu. Büyükbabanın suratı asıktı, sessizdi. Havayı ağır bir sessizlik kaplamıştı.

Leyla'yı görünce büyükbabanın ifadesi biraz yumuşadı. Gülümseyerek, sıcak bir sesle, "Leyla, haydi. Ne zamandır gelip büyükbabanla yemek yemiyorsun?" dedi.

Cenk içgüdüsel olarak başını kaldırdı. Gözleri Leyla'ya takıldı. İçinde bir kıpırtı oldu.

Leyla gözlüklerini çıkarmıştı. Uzun, hafif çekik, kalkık gözleri ortaya çıkmıştı. Bakışlarının altında parıltılı bir ışık vardı. Gülkurusu kıyafetiyle hem çekici hem gururlu duruyordu.

Onun hep uysal, uslu, "olur" diyen kadınından... çok farklıydı.