5. Bölüm

Tam bu sırada sıcak bir el onunkini hafifçe tuttu. Cenk başını çevirdi, Tuba endişeyle ona bakıyordu: "Cenk, miden mi ağrıyor? Biraz çorba içer misin?"

Cenk başını salladı.

Leyla, Kemal Karahan Bey'le selamlaştıktan sonra sakin bir şekilde sandalyeyi çekip oturdu. İkili arasındaki etkileşimi hiç fark etmemiş gibiydi.

Kemal Bey ise küçümseyerek bir kere "Hmpf" çekti.

Karahan ailesinde yemek sırasında konuşulmazdı, hep böyleydi. Leyla'nın hiç iştahı yoktu, sadece iş olsun diye birkaç lokma aldı, Kemal Bey'e ayak uydurmak için.

Yemek bittikten sonra Kemal Bey onu tuttu: "Seninle Cenk'in arasında olanları duydum. Leyla, merak etme, biz Karahanlar olarak tek bir gelin tanırız, o da sensin."

Yan tarafta suratı biraz gerilmiş olan Tuba ve Cenk'e yan gözle baktı, lafı ağzına dolayarak konuştu: "Bu evden ayrılması gereken varsa, o da yuvayı yıkan bir kadın ve sorumluluktan kaçan bir adamdır!"

Leyla biraz mahcup oldu.

Cenk kaşlarını çattı, yüzü iyice asıldı. Yanındaki Tuba elini tuttu, gözlerinde yaşlarla oldukça dokunaklı görünüyordu.

Kemal Bey onları hiç umursamadı. Elini sehpaya vurup iç geçirdi: "Babanla yaş farkımıza rağmen samimi dosttuk. Sen bu eve gelince çok mutlu olmuştum. Şimdi seni böyle göndersem, babana nasıl hesap veririm?"

Cenk başını ağrıtarak şakaklarını ovaladı: "Büyükbaba, Leyla'ya elimden geldiğince tazminat vereceğim. Ama gönül işleri zor..."

Kemal Bey hemen sinirlenip kaşlarını çattı: "Ne zormuş! Bence senin gözün kör olmuş. Ne kadınlara vuruluyorsun be!"

"Büyükbaba..."

Kemal Bey'le Cenk'in kavga edeceğini gören Leyla, yumuşak bir sesle söze girdi: "Büyükbaba, boşanmak istediğini söyleyen o değil. Asıl isteyen bendim."

Sözün bitmesiyle birlikte salon tuhaf bir sessizliğe büründü.

Leyla, Kemal Bey'e bir bardak ılık su doldurup verdi, biraz sakinleşmesini sağladı. Ardından yavaşça konuştu: "Büyükbaba, benim için endişelenmeyin. Kendimi hiçbir zaman boşlamadım. Yaptığım her şey kendi kalbimden geliyor. Boşandım, sadece artık Cenk Bey'i sevmediğim için."

İfadesi çok sakindi, sanki bir kuş kafesinden çıkmış gibi, içinde garip bir huzur vardı.

Cenk, lambanın ışığında bembeyaz, porselen gibi duran yan profiline baktı ve birden suratı iyice gerildi.

Kemal Bey uzun süre sessiz kaldıktan sonra boğuk bir sesle konuştu: "Bu işte hatalı olan biz Karahanlarız."

Leyla bir an durdu, sadece gülümsedi, bir şey söylemedi.

Kemal Bey'in sakinleştiğini görünce Leyla izin isteyip ayrıldı.

Hava iyice kararmıştı. Kemal Bey başını sallayarak onayladı. Leyla'nın arkasından bakarken kendi kendine mırıldandı: "İyi ki boşandın, iyi ki. Bu herifle birlikte olacağına, boşan daha iyi."

Kemal Bey iç geçirip yan taraftaki Cenk'e bakmaya bile tenezzül etmeden doğruca çalışma odasına çıktı.

Cenk'in suratı daha da kötüleşti.

Tuba yumuşak bir sesle, "Cenk, çık da büyükbabayla konuş. O, Leyla Hanım'ı çok severdi. Şimdi çok üzgündür," dedi.

Tuba her zaman anlayışlıydı. Cenk elini tuttu: "Önce seni eve bırakayım."

Tuba'yı bıraktıktan sonra Cenk çalışma odasına çıktı. Kemal Bey'i çay demlerken buldu.

Oturup adama yardım etti, bir bardak sıcak çay koydu ve çaresiz bir ses tonuyla konuştu:

"Büyükbaba, Tuba ileride benim eşim olacak. Onu sevmesen bile, en azından ona iyi davran."

Kemal Bey alaycı bir şekilde güldü: "Seninle Leyla evlendiğinizde de aynısını söylemiştim. O senin karındı. Onu sevmesen bile ona iyi davranmalıydın. Peki sen ne yaptın?"