Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

คำถามปลายเปิดที่พาใจสั่นหนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุนพร้อมกับการจูบข้างคอ มันอ่อนหวานแผ่วเบาประหนึ่งจะหลอมละลายและพาเคลิ้มไหว ธาวินเกเร ใช้โอกาสนี้แกะกระดุมเม็ดสุดท้ายแล้วสลัดเสื้อบนกายขาวออก“คุณวิน”“ถ้าคืนนี้ลืมไอ้เมฆไม่ได้ ห้ามออกไป”เขายังคงเข้าใจว่า การมาครั้งนี้คือเพื่อต้องการลืมเฮียเมฆ แต่เปล่าเลย เธอต้องการใครสักคนในตอนเหงาและโดดเดี่ยว หาไออุ่นเพื่อให้พ้นข้ามคืนที่ยากต่อการอยู่คนเดียวธาวินลูบหลังบาง ยังมีเสื้อชั้นในสีแดงสดระเกะระกะต่อดวงตา ปลดตะขอด้วยมือเดียวอย่างชำนาญแล้วดึงมันออกไปกองบนพื้น ก่อนจะยกเรียวแขนคนบนตักเกี่ยวคอตัวเอง พลันนั้นมือหยาบก็โกยยอดอกเต่งตึงที่เคยสัมผัสบีบมันจนไหล่ล้นออกตามง่าม ตวัดดวงตามองเมญ่าที่เริ่มเม้มปากเพราะโดนเคล้นนมสวย ชายหนุ่มดันเต้าใหญ่ยกขึ้นเล็กน้อย มองรอยสักใต้ราวนมก่อนจะก้มจูบเบาๆ ขณะที่มือขาวกระชับต้นคอแกร่ง ดึงเสื้อยืดขาวจนเลิกขึ้นสูง แล้วจิกเล็บหลังหนาที่มีรอยสักเต็มแผ่นหลัง“ฮื่อ”เมญ่าครางอื้ออ้า ยามหัวนมสีคล้ำแต่ตั้งเต้าสวยอยู่ในโพรงปากอุ่น ดูดดังจ้วบแล้วยังตวัดเลียอย่างร้ายกาจ กางเกงตัวนิ่มหลุดไปพร้อมกางเกงชั้นใน ธาวินสลัดชุดบนกายขอ

เสียงระบบสแกนนิ้วดังติ๊ด เป็นเวลาเลิกงานของเมญ่าและจุ๊บแจง หลังจากลากโอทีมาถึง 2 ทุ่ม และส่งต่อให้เพื่อนพนักงานกะกลางคืนรับช่วงต่อ บรรยากาศด้านนอกลมกระโชกแรง ท้องฟ้าจากที่โปร่งก็ปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆดำกลุ่มใหญ่“เหมือนฝนจะตกเลยอ่ะญ่า”“ตกแน่ ไม่ใช่แค่เหมือน”“แกกลับยังไง”“เหมือนเดิม”เมญ่านั่งรถโดยสารประจำทางมาทุกวัน หากวันไหนเลิกงานดึกก็เรียกแท็กซี่ หรืออยากประหยัดหน่อยก็เดินไปด้านหน้าอีก 400 เมตรเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปส่ง“ให้ไปส่งไหม”“ที่พักแกกับพี่ฉันคนละทางเลยนะ ไปส่งฉันแกตากฝนกลับพอดี”ส่ายหัวหนัก ไม่ยอมให้จุ๊บแจงขับรถไปส่ง สภาพอากาศตั้งเค้าฝนจะตกหนักอยู่รอมร่อ“กลับเองได้นะ”“ได้ นั่นไง รถมาพอดี”“โอเค ไปแล้วนะ”“บาย”มือขาวยกโบก เครื่องยนต์รถเครื่องสองล้อดังขึ้น พร้อมกับไฟหน้าสาดส่องสว่าง จุ๊บแจงสวมหมวกกันน็อกและเสื้อแขนยาวตัวใหญ่ บิดออกไปในความเร็วที่พอดี ส่วนเมญ่ารีบก้าวขาเดิน ครั้นรถโดยสารเที่ยวนี้คือเที่ยวสุดที่จะให้บริการในแต่ละวัน ยังไม่ทันพ้นอาณาเขตของโรงแรม ข้อมือที่แกว่งไปตามจังหวะการเดินถูกคว้ากะทันหัน เมญ่าตกใจหนัก ร้องลั่นนึกว่าแขกเมาเข้ามาลวนลาม แต่ไม่ใช่แขกอย่า

ตอนที่ 17 ความรักครั้งใหม่บรรยากาศเช้าที่สดใส แม้แดดจะแรง แต่ไม่ร้อนแบบอบอ้าว ครั้นยังมีลมพัดโชยเบา ๆ หน้าหาดยังเนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักท่องเที่ยว เช่นเดียวกับด้านในตัวโรงแรม ลูกค้าที่อยู่ก่อนเช็กเอาท์ออกสลับกับลูกค้าใหม่เข้ามาเช็กอิน“Thank you for choosing to stay with us”(ขอบคุณที่เลือกพักผ่อนกับเรานะคะ)จุ๊บแจงยกมือไหว้ พร้อมกับกล่าวขอบคุณลูกค้าที่เช็กเอาท์ออก ส่วนเมญ่ายังยกหูโทรศัพท์ภายในต่อสายไปยังแผนกทำความสะอาด ครั้นตอนนี้มีสามห้องยังรอจัดการ“เรียบร้อยหมดแล้ว”“ญ่า”“เหลืออะไรอีก”เมญ่าพูดพร้อมกับแบมือรอแฟ้มเอกสารจากเพื่อนสาว ทว่ามีเพียงฝ่ามือเล็กเท่ากันตีเพียะลงมา พลันนั้นก็หันมองด้วยความงุนงง“มีเรื่องจะถาม”“อะไร”คนอยากรู้นิ่งไปชั่วครู่ เพราะตรงหน้ายังมีพนักงานยกกระเป๋า กำลังจะขนสัมภาระขึ้นไปส่งให้ลูกค้า แต่พอผ่านหน้าไป จุ๊บแจงก็ประชิดตัวเพื่อนทันที“ฉันสงสัยมาสักพัก”“อะไรพูดมา”“แกกับคุณวิน”ได้ยินแค่นั้น เมญ่ถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่นึกว่าความสัมพันธ์ที่ยังไม่ชัดเจนจะดันเตะตาเพื่อนและดูท่าจะให้ความสนใจมากอีกด้วย“เจ้านายกับลูกน้อง”“ฉันว่าไม่ใช่ เหมือนคุณวินจีบแก”จุ๊บแจง

เมญ่าสะดุ้งตัว เผลอวางมือบนศีรษะของชายหนุ่ม มองอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้องส่วนนั้นของเธอแสนน่าอาย พลันนั้นใบหน้าหล่อเหลายิ่งเข้าใกล้ อยากถอยหนีแต่ดันติดขอบเตียง เขาจูบลงกลางส่วนอ่อนไหว แลบปลายลิ้นแตะสัมผัสเบาๆ พลันนั้นความซาบซ่านทยอยเล่นงานหญิงสาว เมญ่าเม้มปากแน่น หายใจแรงยามลิ้นร้อนกำลังแลบเลียส่วนนั้นของเธอผ่านเนื้อผ้าชายหนุ่มดึงกางเกงในออก กลีบเนื้อกุหลาบอวบอูมยั่วยุกระตุ้นอารมณ์ดิบ เขาดันเมญ่านั่งบนเตียงครั้ง ตัวเองยังนั่งยันเข่า จับท่อนขาวเนียนขาวแยกออกจากกัน มองรอยหยักตรงกลางอย่างเต็มตา“ญ่า...”“อยากทำทุกอย่าง”ดูเป็นคนเอาแต่ใจขึ้นมาดื้อๆ อยากทำทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า คนตัวเล็กได้ยินก็ตาเบิกโพลง ไม่นึกว่าธาวินจะลงต่ำให้กันขนาดนี้ เขายกท่อนขาสองข้างยันกับเตียง ขณะที่เมญ่า เท้าแขนไปด้านหลัง นั่งเอนกายแหกแข็งแหกขาให้ชายหนุ่มจดจ้องใจกลางความเป็นสาวได้ถนัดตา รอยแยกมีติ่งเกสรโผล่ รูรักเยิ้มไปด้วยน้ำแห่งความอยากธาวินสะกิดปลายนิ้ว หยอกเอินเกสรดอกนั้น ตวัดเบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งตัวโหยง ดวงตาคมตวัดมองสีหน้าเหยเก ค่อยๆ สอดนิ้วกลางผ่านรูรัก มันเคลื่อนเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ภายในแฉะด้วยน้ำเมือกใส แล

ประตูบ้านเปิดอ้าเหมือนรับลม ยังไม่ทันก้าวขาข้าม ธาวินก็รับสายคุยกับเพื่อนเสียแล้วถ้าอย่างนั้นอย่าเพิ่งกวน ให้เขาคุยธุระเสียก่อน“เออว่าไง”(แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะพี่)ปลายสายคือเมฆา“นึกแล้วเชียวว่าเป็นมึง”เขาเปิดลำโพงมือถือแล้ววางลงโต๊ะ จากนั้นใช้มือสองข้างเปิดขวดไวน์ที่เตรียมดื่มในค่ำคืนนี้ แต่ที่น่าแปลกใจมีแก้วสองใบหรือคุณวินจะเตรียมไว้รอเธอ...เมญ่ายังยืนนอกบ้าน มองชายหนุ่มหันหลังคุยโทรศัพท์พลางกระดกแก้วดื่มออกอรรรส(ไม่ได้นั่งดื่มด้วยกันเลย)“ย้อนหลังได้ แต่รอกูไปกรุงเทพก่อน”(ปีนี้จะมีใครเข้าตาธาวินไหมน่า)เจ้าของชื่อกระตุกมุมปาก แค่นหัวเราะผ่านลำคอราวกับเป็นเรื่องตลก แม้อายุไม่ใช่น้อยๆ แต่เรื่องความรู้สึกเขาไม่เคยพิเศษกับใครได้ง่ายๆ“ปล่อยให้มึงมีเมียไปก่อน”(ไม่มีใครเขาตาเลยเหรอพี่)“ไม่มี”(เมญ่าล่ะ น่ารักด้วย) ธาวินที่ได้ยินชื่อก็ชะงัก ดุนดันลิ้นข้างกระพุ้งแก้มหยุดการสนทนาตอบ (สายตาพี่เวลามองญ่า...มันมีอะไรบางอย่าง)ประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ กระนั้นก็แสร้งเป็นเหมือนว่าไม่ใช่ โดยที่อีกคนถูกพูดถึงยิ้มเห็นฟันครบทุกซี่ในช่องปาก“อย่ามั่ว...คนใกล้ตัวกูไม่คบ”พูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ