LOGINShare
Chapter 29 วันเกิดธาวิน
publish date:
2026-04-16 15:28:22หลายวันต่อมา
บรรยากาศตอนเช้าแสนสดใสและสดชื่น เมญ่ามาถึงที่ทำงานเร็วกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง เพราะเมื่อวานมีงานค้างทำไม่เสร็จ เลยเป็นเหตุต้องมาแต่เช้า ยกงานที่เหลือทำต่อวันนี้และต้องจัดการให้เรียบร้อยภายในเที่ยง ครั้นต้องเตรียมห้องประชุมให้กรุปทัวร์จำนวน 20 คน หน้าเคาน์เตอร์เงียบกริบ มีเพียงลมและคลื่นทะเลซัดกระทบฝั่ง ไม่มีลูกค้าเดินเพ่นพ่าน เห็นแค่พนักงานบางแผนกเดินไปเดินมาก็เท่านั้น “โอ้โฮ ไอ้เรานึกว่ามาเช้าสุดๆ คุณเพื่อนมาเช้ากว่า” เสียงคุ้นหูตะโกนมาแต่ไกล จุ๊บแจงเองก็แบกสังหาร หอบขี้ตามาทำงานแต่เช้าไม่ต่างจากเธอ “งานค้าง ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนเที่ยง” “เหมือนกัน แต่ฉันขี้เกียจสุดๆ ไม่ติดว่ายังค้างงานไว้เมื่อวาน อยากลาป่วยกะทันหัน” ออกอาการงอแง จุ๊บแจงยังไม่เดินเข้าด้านใน ยืนเท้าแขนบนท็อปเคาน์เตอร์ ถอนหายใจราวเหน็ดเหนื่อยมหาศาล ทว่ามาจากการสะสมทำโอทีตลอดทั้งเดือน “อะไร” “เหนื่อยอ่ะ อยากลาป่วย” เมญ่าแค่เพียงส่ายหน้า หัวเราะเบาๆ ในความขี้เกียจของเพื่อนสาว ก่อนจะตั้งอกตั้งใจทำงานที่รับผิดชอบต่อ พลันนั้นคนที่ยืนทำหน้าเหนื่อยหน่ายก็เข้ามา จุ๊บแจงวางโทรศัพท์และกระเป๋าเครื่องสำอางใบเล็กที่ถือมาด้วยลงตู้เก็บของ นั่งยองๆ รวบผมให้เข้าที่และมัดให้เป็นระเบียบ ก่อนจะเหยียดตัวยืน ฉีกปฏิทินของเมื่อวานติดอยู่ข้างผนังทิ้งเพื่อเปลี่ยนเป็นวันใหม่ จุ๊บแจงกอดอก มองตัวเลขสีดำตรงหน้า พลางยกมุมปากหนึ่งข้างเหมือนกำลังนึก “สิบเก้าพฤศจิกายน” “ทำไมเหรอจุ๊บ มีงานอะไรหรือเปล่า” เมญ่าได้ยินรีบเอ่ยถาม ครั้นเห็นเพื่อนของเธอดูมีปัญหากับปฏิทินเพราะกลัวว่าจะมีงานหลงเหลือให้รีบทำ ทว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบอะไร นอกจากยืนครุ่นคิดอยู่อย่างนั้น มองเพื่อนสาวที่ยังยืนเงียบ พลันนั้นก็ส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจงานของตัวเองเช่นเดิม“วันเกิดคุณธาวิน” ได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับทันที ชะเง้อมองปฏิทินตรงหน้าอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าก่อนว่าซีอีโอของเดอะแกรนด์ออคิตเกิดวันนี้ “…” “วันเกิดผู้บริหาร ลืมไปเลย” “แบบนี้มีอะไรให้หรือเปล่า” “หลายปีก่อนให้ของขวัญ คุณวินบอกไม่ต้องการอะไรเพราะมีปัญญาซื้อเอง ให้พวกเราตั้งใจทำงานและอยู่ด้วยกันนานๆ คุณวินเป็นเจ้านายที่ดีมากเลยนะแก แต่อย่างอื่น…” จุ๊บแจงปิดปากไม่พูดต่อ อย่างอื่นที่ว่ารู้กันทั่วทั้งโรงแรม และเมญ่าเองก็พอเข้าใจ กระนั้นไม่ได้สนใจในพฤติกรรมที่ผ่านมา สนใจแค่ว่าธาวินใส่ใจเธอมากกว่าพนักงานคนอื่น อีกทั้งความสัมพันธ์มันดีมากชนิดที่ว่าใจฟูฟ่อง “ไม่มีเค้กเลยเหรอ” “เท่าที่รู้ ไม่เคยเห็น วันเกิดทีไรคุณวินก็นั่งทำงานทุกปี แต่หลังจากนั้นมีปาร์ตี้เล็กๆ กับใครไหม อันนี้ก็ไม่รู้ “ จุ๊บแจงส่ายหัวพลางยกไหล่ เพราะเวลาส่วนตัวของเจ้านาย เธอแทบไม่รู้อะไรเลย ก่อนจะทิ้งบทสนทนาเรื่องเจ้านาย แล้วจะหันมาเปิดแฟ้มงานที่ตัวเองรับผิดและตรวจความเรียบ ส่วนเมญ่าก็เอาแต่ครุ่นคิด วันนี้เป็นวันสำคัญของธาวิน จะเพิกเฉยได้อย่างไร ทว่าตอนนี้ต้องทำงานที่คั่งค้างให้แล้วเสร็จเสียก่อน ทั้งวันเมญ่ายังคงทำหน้าที่ของตัวเอง ต้อนรับและดูแลลูกค้าไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ก็ชะเง้อคอมองหาใครบางคนที่อยากเจอและเห็นหน้า “แกมองหาใคร” “มองหาใคร” “เอ้า!…รู้แล้วจะถามทำไม” “…” เมญ่าเลือกไม่ตอบ ทำเป็นสนใจกับงานตรงหน้า ทั้งที่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องทำ รอเพียงลูกค้าโทรเข้ามาสอบถามหรือขอความช่วยเหลือก็เท่านั้น “แกมองหาคุณวินใช่ไหม” คำถามนั้นทำดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโตกว่าปกติ ประหม่าขึ้นทันตาเห็น กับเรื่องอื่นปฏิเสธได้เต็มปากเต็มคำ แต่เรื่องธาวินทำไมมันเป็นแบบนี้ กระนั้นก็ต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่ใช่ “ปะเปล่า” “สายตาแกมันฟ้อง” “ยังไง” “พูดถึงคุณวินทีไร เปล่งประกายทุกที” พยายามเก็บอาการและความรู้สึกอย่างเต็มกำลัง ก็เก็บไม่มิด กลืนน้ำลายลงคอ ไม่พูดอะไรต่อ แล้วเสดวงตาสีอ่อนมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลา 17:00 “วันนี้กลับเร็วนะ” “โอทีล่ะ” “ไม่ทำ” พูดจบก็หยิบมือถือ ปัดตูดหนีเข้าห้องไปสแกนนิ้ว ภายใต้การมองของเพื่อนสาวที่แอบงุนงงและเป็นห่วงเล็กน้อย “แก...คุณวินไม่เคยจริงใจกับใคร” พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ยืนตรงนี้ ได้ยินชัดเต็มสองหู อีกฝ่ายคงไม่ถอย ครั้นสนามแห่งความรักครั้งใหม่ ผู้เล่นอย่างเมญ่าเอาหัวใจทั้งดวงลงเล่นอย่างเป็นทางการ Anna apartment น้ำหอมกลิ่นโปรดฉีดพรมตามจุดสำคัญ ร่างขาวยืนหน้ากระจกสำรวจความพร้อมของตัวเอง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน ผมที่มัดรวบทั้งวันปล่อยยาวสลวย สวมกระโปรงยาวเหนือหัวเข่าและเสื้อยืดมีกระเป๋าบนอกข้างซ้าย หยิบกระเป๋าใบเดิมสะพายคาดตัว พร้อมกับเสียงมือถือดังขึ้น “ฮัลโหล” (คุณเมริษานะคะ) “ใช่ค่ะ” (จากร้านเค้กบีดีค่ะ ตอนนี้อยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์) “อ๋อค่ะ...ลงไปเดี๋ยวนี้” รีบสำรวจร่างกายตัวเองอีกครั้ง ปิดไฟในห้องเรียบร้อยแล้วปิดประตูให้แน่น ลงลิฟต์ไปชั้นล่างเพื่อรับเค้กก้อนเล็กๆ ที่สั่งไว้ตอนบ่าย หญิงร่างท้วมยืนรอ พร้อมถุงที่มองเห็นชัดเจนว่าของด้านในคือของที่สั่งเอาไว้ “รับเค้กค่ะ” “นี่ค่ะ...ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะและก็ขอให้เจ้าของวันเกิดมีความสุขมากๆ” “ขอบคุณค่ะ” คนหนึ่งส่งของ อีกคนได้ของก็แยกย้ายกัน เมญ่าหิ้วถุงเค้กขึ้นรถแท็กซี่ที่เรียกมา แน่นอนว่าจุดหมายที่เธอต้องการไปคือบ้านพักตากอากาศของธาวิน นั่งยิ้มในรถราวคนบ้า มองกล่องเค้กวางบนตัก โดยไม่ยอมวางลงพื้นที่ว่างบนเบาะ ความรู้สึกตอนนี้มันกำลังเต็มไปด้วยโลกใบสีชมพู ระยะทางไม่ไกล นั่งรถเพียง 15 นาทีถึง เธอลงจากรถหลังจากจ่ายค่าโดยสาร ยืนมองบ้านหลังโตเปิดไฟสว่าง คล้ายกับว่าเจ้าตัวกำลังเฉลิมฉลองวันสำคัญให้ตัวเอง ไฟประดับเปิดตั้งแต่รั้วทางเข้าเป็นทางยาวไปถึงประตูบ้าน มองผ่านหน้าต่าง เห็นธาวินเพียงลำพังบนโซฟาตัวเดิม พลันนั้นรีบเดินถือเค้กที่ตั้งใจสั่งทำพิเศษเข้าไปด้านในทันที
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
You may also like
ไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn91.4K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ102.5K viewsท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น603.4K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน127.9K viewsวาตะหวงรัก
Witcha~1.3K viewsใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย
เลดี้ ปลาวาฬ✿436 viewsพิศวาสฆาตกรรม
AaaYaaTawan(อาญ่าตะวัน)62 viewsอาคิรา ฉันกลับมาเพื่อทวงคืน
ละม้าย เริงร่า31 views
