Chapter 26 ตกหลุมรักธาวิน

ตอนที่ 17 ความรักครั้งใหม่

บรรยากาศเช้าที่สดใส แม้แดดจะแรง แต่ไม่ร้อนแบบอบอ้าว ครั้นยังมีลมพัดโชยเบา ๆ หน้าหาดยังเนืองแน่นไปด้วยกลุ่มนักท่องเที่ยว เช่นเดียวกับด้านในตัวโรงแรม ลูกค้าที่อยู่ก่อนเช็กเอาท์ออกสลับกับลูกค้าใหม่เข้ามาเช็กอิน

“Thank you for choosing to stay with us”

(ขอบคุณที่เลือกพักผ่อนกับเรานะคะ)

จุ๊บแจงยกมือไหว้ พร้อมกับกล่าวขอบคุณลูกค้าที่เช็กเอาท์ออก ส่วนเมญ่ายังยกหูโทรศัพท์ภายในต่อสายไปยังแผนกทำความสะอาด ครั้นตอนนี้มีสามห้องยังรอจัดการ

“เรียบร้อยหมดแล้ว”

“ญ่า”

“เหลืออะไรอีก”

เมญ่าพูดพร้อมกับแบมือรอแฟ้มเอกสารจากเพื่อนสาว ทว่ามีเพียงฝ่ามือเล็กเท่ากันตีเพียะลงมา พลันนั้นก็หันมองด้วยความงุนงง

“มีเรื่องจะถาม”

“อะไร”

คนอยากรู้นิ่งไปชั่วครู่ เพราะตรงหน้ายังมีพนักงานยกกระเป๋า กำลังจะขนสัมภาระขึ้นไปส่งให้ลูกค้า แต่พอผ่านหน้าไป จุ๊บแจงก็ประชิดตัวเพื่อนทันที

“ฉันสงสัยมาสักพัก”

“อะไรพูดมา”

“แกกับคุณวิน”

ได้ยินแค่นั้น เมญ่ถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่นึกว่าความสัมพันธ์ที่ยังไม่ชัดเจนจะดันเตะตาเพื่อนและดูท่าจะให้ความสนใจมากอีกด้วย

“เจ้านายกับลูกน้อง”

“ฉันว่าไม่ใช่ เหมือนคุณวินจีบแก”

จุ๊บแจงเป็นคนนอกในเรื่องนี้ยังมองออก นับประสาอะไรกับตัวเองจะไม่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังขายขนมจีบ เมญ่าแอบอมยิ้ม แต่ยังฝืนกลั้นไม่แสดงออก เบี่ยงหน้าหนีและทำเป็นไม่ใส่ใจ

“ไม่ใช่หรอก แกพูดไปเรื่อย”

“ฉันว่าใช่ ไม่เคยเห็นคุณวินวุ่นวายกับพนักงานคนไหนเลย มีแค่แก”

คำพูดจากเพื่อนสาว ตอกย้ำความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ภายในอกปั่นป่วนขึ้นมากะทันหัน ในใจอยากรู้ไม่ต่างกันว่าอีกคนคิดอะไรกับเธอ แต่กระนั้นต้องความวุ่นวายอันหนักอึ้งในสมองและหัวใจไว้เสียก่อน ครั้นมีกลุ่มลูกค้าจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาเช็กอิน

13:00

เมญ่าได้พักช่วงบ่าย เพราะช่วงเที่ยงนั้นให้จุ๊บแจงได้พักก่อน หลังจากกินข้าวที่ห้องอาหารสำหรับพนักงานก็เดินมานั่งย่อยบนดาดฟ้าของโรงแรมและหาที่เงียบๆ ต่อสายหาคนทางบ้าน

(ฮัลโหล)

ปลายสายคือมุตา

“แม่ ยุ่งอยู่หรือเปล่า”

(คุยได้ กำลังคัดกุ้งทำกุ้งแห้ง ไม่ยุ่งอะไรหรอก”

มุตายังคงทำงานกับสมิง ลูกพี่ลูกน้องเป็นเครือญาติของเธอ

“เหนื่อยก็พักนะแม่ ญ่ามีเงินพอไม่ทำให้แม่กับน้องลำบาก”

(แม่ไม่ลำบาก อยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรทำ ช่วยลุงเขานิดหน่อยก็พอได้ค่าน้ำค่าไฟค่ารถให้น้องไปโรงเรียน)

เธอรู้ว่าภาระทั้งหมดตกอยู่ที่ลูกสาวคนโต ก็ไม่อยากโยนทั้งหมดให้ดูแล อะไรที่แบ่งเบาได้ก็อยากทำ

“ญ่าโอนเงินให้แล้วนะหนึ่งหมื่น พอใช้ไหม”

(พอ…ค่าเทอมน้องจ่ายแล้ว ไม่มีอะไรต้องใช้จ่ายหนักขนาดนั้น ญ่าเองเก็บไว้บ้างนะลูก กินของอร่อย ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ อย่างที่ญ่าชอบ ซื้อครีมบำรุงผิวดีๆ ลูกแม่เป็นคนสวย อย่าปล่อยตัวเองผิวแห้งและคล้ำล่ะ)

ประโยคที่ได้ยินทำเมญ่าพูดไม่ออก ดวงตาสีน้ำตาลเริ่มแดงก่ำ คิดมาตลอดในบรรดาลูกทั้งสามคน แม่ต้องห่วงน้องฝาแฝดมากกว่าใคร กระนั้นไม่ได้น้อยใจอะไรเลย เป็นห่วงน้องมากกว่าเธอนั้นถูกแล้วและคิดเสมอว่าต้องทำให้แม่และน้องสบายมากที่สุด แต่พอได้ยินความห่วงใยส่งผ่านปลายสายที่ไม่ได้นึกว่าจะได้ยิน ขอบตายิ่งร้อนผ่าวหนัก หยาดน้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้ม

“อืม…ญ่ากินอร่อยมากเลยนะแม่ อวบขึ้นจากเดิม แต่ต้องลดแล้วล่ะเพราะพุงเริ่มออก”

รีบหาคำพูดติดตลก ครั้นตอนนี้เตรียมจะปล่อยโฮอยู่รอมร่อ

(แม่เป็นห่วงญ่านะ)

“ค่ะ แค่นี้ก่อน ญ่าต้องกลับไปทำงาน”

(จ้ะ)

กดวางสายได้เสียงสะอื้นก็หลุดจากลำคอ ยกมือปิดปากเพราะกลัวว่าจะมีใครได้ยิน ทว่าตรงนี้เธอนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางลมแรงเพราะอยู่บนอาคารสูงสุดของโรงแรม

เมญ่าที่คิดว่าทำไมตัวเองอ่อนไหวอะไรง่ายๆ ได้มากขนาดนี้ ทั้งที่แต่ก่อนเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด แต่นั่นแหละ เวลาเปลี่ยน จิตใจและความแข็งแกร่งย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เช็ดน้ำตาป้อย ๆ ยังไม่แห้งดี ก็มีคนยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้

“คุณวิน!”

ตกใจไม่น้อย ที่จู่ ๆ ธาวินปรากฎตัวอยู่ตรงนี้ ชายหนุ่มยืนสูงโปร่งหลุบดวงตามองเธอด้วยสีหน้าเรียบๆ มืออีกข้างคีบบุหรี่อย่างเคย อีกข้างยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวส่งให้

“เช็ดแบบนั้นเลอะหมด เอาผ้านี้ซับสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

เมญ่ารับเอาแต่โดยดี ค่อยๆ กดซับน้ำสีใสบนใบหน้า ชายหนุ่มไม่ได้เดินไปไหน หย่อนกายนั่งข้างๆ ชนิดที่ว่าสะโพกติดกัน แต่เอียงหน้าหนีและพ่นควันบุหรี่ให้ลอยไปตามลมเท่านั้น

“คราวนี้ร้องไห้เพราะใคร”

“แม่”

เขาพยักหน้าราวกับว่าโล่งอก ถ้าเมญ่าร้องไห้เพราะไอ้เมฆอีกล่ะก็ จะดึงแขนเข้าห้องส่วนตัว แล้วจัดการให้ลืมรุ่นน้องด้วยวิธีเดิมๆ

อีกคนนั่งซับหน้า อีกคนก็รมควันบุหรี่เข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้าขยี้ดับไฟ ก่อนจะหันมาดึงผ้าเช็ดหน้าในมือขาวแล้วโอบเอวบางดันแนบชิดตัว เมญ่าตกใจจนตาเบิกโพลง วางมือแนบอกแกร่งที่ดันตัวเองแน่นสนิทจนแทบจะหลอมเป็นคนคนเดียวกัน

ร่างกายที่ได้แนบชิดกันอีกครั้งทำคนใจหวั่นไหวตื่นเต้นจนหาขั้วสวิตช์เพื่อปิดให้มันหยุดไม่ได้ ใบหน้าห่างกันแค่คืบ ได้กลิ่นของลมหายใจและกลิ่นหอมอบอวลคลุ้งเคล้ากันทั้งสองฝ่าย ใบหน้าสวยเชิดแหงนกับอีกฝ่ายที่โฉบต่ำลง มองยังไงก็เหมือนว่าธาวินจงใจอยากป้อนจูบ พลันนั้นก็หลับตาปี๋ตั้งรับรสหอมหวานอันคุ้นเคย แต่ทว่าสิ่งที่แตะลงมาคือความนุ่มนิ่มของผ้าเช็ดหน้ากำลังเช็ดเบาๆ ที่มุมของเธอ

เมญ่าเปิดเปลือกตาช้าๆ ก็เห็นว่าดวงตาคู่คมและดึงดูดจดจ้องเรียวปากอิ่ม เช็ดคราบลิปสติกเลอะบนมุมปากเพราะน่าจะเกิดจากตอนกินข้าว ก่อนจะสำรวจใบหน้าสวย เช็ดหางตามีรอยดำจากอายไลเนอร์ไหลลงมาเล็กน้อย

การกระทำนั้นมันดูเอาใจใส่บวกกับความละมุนของมือหนา แล้วยังโอบกระชับเอวกันไม่ต่างจากกอด

ไหวหวั่นเกินกว่าจะห้ามใจแล้วเมญ่า

มันห้ามไม่ไหวแล้ว

ตกหลุมรักธาวินเข้าจังๆ

“เรียบร้อย”

จากที่กระชับแน่นๆ ค่อยคลายออก แต่เมญ่ายังติดอยู่ในห้วงหลุมนั้นไม่ได้สติ มองใบหน้าหล่อเหลาราวกับล่องลอยและเพ้อฝัน ก่อนจะมีสติกลับมาเมื่อขวดน้ำพลาสติกที่ตั้งบนโต๊ะหล่นลงเพราะโดนลม

“ญะญ่า...”

“ลมแรงนะ นั่งต่อระวังไม่สบาย”

พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มกระตุกเสื้อสูท เดินล้วงกระเป๋ากางเกงกลับไปทำงาน เหลือเพียงเมญ่าที่ยังนั่งลำพังกับใจสั่นๆ เพราะความหวั่นไหว ยกมือวางบนอกข้างซ้าย มันเต้นรุนแรงแทบจะหลุดออกมาเต้นด้านนอกอยู่รอมร่อ ตบบนอกเบา ๆ ให้ตัวเองใจเย็นลงและเป็นปกติ ก่อนนะเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นวางอยู่บนเก้าอี้ ธาวินไม่ได้ถือไปด้วย