INICIAR SESIÓNบ้านพัก
ไฟด้านในติดทีละดวง กระทั่งสว่างขึ้นทั้งหลัง เมญ่าหย่อนก้นรอชายหนุ่มที่กำลังรินน้ำเย็นมา 2 แก้วแล้วยื่นให้เธอ “ดื่มก่อน” “ขอบคุณค่ะ” รับแก้วน้ำยกดื่มก็เพียงจิบเท่านั้น ยังแอบเกร็งและตื่นเต้นเมื่อได้นั่งในบ้านหลังนี้ ธาวินหย่อนก้นลงข้างๆ สภาพเขาคือไม่มีคราบของผู้บริหาร เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ชายเสื้อหลุดจากขอบกางเกง แขนถูกพับแบบลวกๆ และยังปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นอกแกร่งราวเจตนายั่วยวน “ดูท่าแล้วฝนคงไม่หยุด” “…” ดวงตาสีอ่อนมองไปยังหน้าต่าง ด้านนอกยังปกคลุมด้วยเม็ดฝนจำนวนมหาศาล “ค้างกับฉันที่นี่” เมญ่าหันขวับ พลันนั้นปลายจมูกดันชนกับอีกฝ่ายที่ยืนหน้าเข้าใกล้พอดี อีกนิดเดียวริมฝีปากจะได้สัมผัสกัน ก่อนที่ใบหน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนในที่สุดเมญ่าก็หงายหลังลงโซฟาเพราะเอนตัวจนทรงตัวไม่อยู่ “คุณ...” “ทำไม แค่ค้างด้วยกัน” น้ำเสียงเอ่ยออกมาชวนสยิว แม้ธาวินจะไม่มีเจตนาทำเรื่องอย่างว่า แต่อีกคนกลับคิดไปไกล การกระทำ คำพูดคำจา การเอาใจใส่ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว มันมีมากกว่าจะมองว่าธาวินคิดกับเธอแค่เจ้านายกับลูกน้อง ความคิดนั้นพลันเตลิด เมื่อริมฝีปากจุมพิตแนบลงมา สัมผัสนั้นมันนิ่มนวลและละมุน จังหวะการดูดดื่มละเมียดละไม แม้สมองจะสั่งตัวเองว่าอย่าปล่อยธาวินทำแบบนี้ แต่ร่างกายดันสวนทางด้วยการเผยออ้าและเปิดปากให้อีกฝ่ายสอดลิ้นร้อนเข้ามา เสียงของหยาดน้ำลายดังเคล้ากับการบดเบียด เมญ่าสิ้นท่าให้เขาอย่างง่ายดาย ง่ายจนอาจมองว่า เธอใจง่ายเกินไป ไม่นะ ถ้าไม่รู้สึก เมญ่าไม่ยอมทำแบบนี้ และไม่ให้ใครฟรีๆ ด้วย อารมณ์ที่กำลังพากันจับจูงทำเรื่องอย่างว่า ก็แตกกระเจิงเมื่อเสียงฟ้าลงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล คนทั้งคู่สะดุ้งตัว เมญ่าร้องกรี๊ดเพราะตกใจ ขณะที่ธาวินรีบเด้งตัวแล้วดึงคนตัวบางเข้ากอด เขาเองก็ตกใจเสียงฟ้าผ่าเช่นกัน “ญ่า...โอเคไหม” เจ้าตัวผงกหัว หูที่แนบกับอกได้ยินเสียงก้อนเนื้อดังตึก แยกไม่ออกว่าเต้นรัวเพราะตกใจหรือเต้นรัวเพราะความรู้สึกเดียวกัน เสียงฟ้าเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝนที่ตกกระหน่ำ เมญ่าขยับตัว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ครั้นมันยู่ยี่เพราะชายหนุ่มลูบไล้ พลันนั้นก็วางมือบนหน้าท้องแบนๆ ตัวเอง “มาถึงแล้ว ไม่มีอะไรให้กินหน่อยเหรอ...หิว” “หิว” “อืม...ไม่ได้กินข้าวมื้อเที่ยงด้วย” งานล้นมือ แทบไม่มีเวลาพัก เมญ่าหลงลืมกินข้าวมื้อกลางวัน เลิกงานก็หวังจะหาอะไรยัดลงท้อง แต่สภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยทำเธอนั่งหิวอยู่ตอนนี้ “มีโจ๊กสำเร็จรูปกินไหม” “กิน...ไข่ต้มด้วย” ชายหนุ่มยิ้มรับ หัวเราะแผ่วเบาในลำคอแล้วลุกโซฟาเดินไปยังห้องครัว เตรียมต้มไข่และลวกโจ๊กในทันที ภายใต้ม่านตาสีอ่อนมองทะลุทางประตู ไม่เคยมีใครมาทำอาหารให้กินแบบนี้เลย นอกจากแม่และกุ๊กในร้านอาหาร ธาวินคนแรก บรรยากาศในค่ำคืนนี้กลายเป็นการพักผ่อนโดยสิ้นเชิง เมญ่าสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ของธาวิน ขึ้นมานอนบนเตียงกว้าง ซุกตัวภายใต้ผ้าห่มผืนเดียว แม้ในความคิดจะคิดว่าอาจโดนอีกฝ่ายนอนกอดทั้งคืนหรือลุกขึ้นมาทำอะไรในกลางดึกจะเกิดขึ้น ทว่ามันดันไม่เกิดเมื่อธาวินม่อยหลับเพราะเหนื่อยจากการทำงาน ทั้งอากาศเย็นชวนกล่อมให้หลับเร็ว เหลือเพียงหญิงสาวที่ยังกะพริบตาปริบๆ นอนไม่หลับ ในสมองกำลังประมวลความคิดไปต่างๆ นานา ธาวินทำอยู่ตอนนี้คือต้องการจีบเธอหรือเปล่า ถามตัวเองก็ไร้ซึ่งคำตอบ มันควรถามเจ้าตัวถึงจะถูก แต่ตอนนี้เขาหลับแล้ว ทำได้เพียงข่มตาให้หลับตามและแอบขยับกายนอนชิดอีกฝ่ายที่เริ่มมีเสียงกรน เช้าวันใหม่ยังมีเม็ดฝนโปรยปราย แต่ไม่หนักเท่าเมื่อคืน เพราะความนอนไม่หลับทำเมญ่าตื่นสายในเช้านี้ โชคดีที่ไม่ต้องรีบไปทำงาน ครั้นมันเป็นวันหยุดของเธอ ดวงตาปรือปรอยมองเพดานขาว ก่อนจะปรับโฟกัสกระทั่งมองเห็นชัดเจน แต่ทว่าคนข้างๆ หายไป “ตื่นแล้วเหรอ” ลงจากเตียงเดินมาด้านนอก โซฟาตัวเดิมไม่มีธาวินนั่ง เรียวคิ้วขมวดเข้ากันนึกสงสัย เขาออกไปในตั้งแต่เช้า ก่อนจะได้ยินเสียงดังก๊อกแก๊กจากในครัว ค่อยๆ ย่องไปดู ชะโงกหน้าส่องก็เห็นว่า เจ้าของบ้านกำลังทำมื้อเช้าอย่างตั้งใจ “ทำอาหาร” เมญ่ายิ้มกว้าง ยังยืนมองเขาอยู่อย่างนั้น กระทั่งดวงตาคมปราดเห็นเธอแอบข้างขอบวงกบประตู “ทำอะไร” “ก็...ก็ดูคุณทำอาหาร” “เสร็จพอดี กินข้าวเช้าเลย” ร่างขาวเดินเข้าไป นั่งเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ มื้อเช้าเป็นข้าวต้มหมูแบบง่ายๆ ขนมปังปิ้งและกาแฟชงไว้เรียบร้อย “ทำอะไรเยอะแยะ” “ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน เลยทำไว้หลายๆ อย่าง” “...” “ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลย” ได้ยินก็ยิ่งหวั่นไหวไปใหญ่ ราวกับว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ ได้แต่นั่งอมยิ้ม มองชายหนุ่มจัดเสิร์ฟอาหารตรงหน้าให้อย่างดี แล้วแบบนี้จะไม่ให้คิดได้ยังไงว่าธาวินมีใจให้กัน20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช







