Todos os capítulos de พ่ายธาวิน: Capítulo 31 - Capítulo 40

วันต่อมาหัวใจที่แตกสลายส่งผลต่อร่างกายไม่อยากลุกขึ้นมาทำอะไรเลย เมญ่าอยากทิ้งร่างตัวเองไว้บนเตียง อยู่ลำพังคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเหมือนที่ผ่านมา แต่เพราะยังมีคนข้างหลังต้องดูแล ก็ต้องฝืนหอบหัวใจบอบช้ำและร่างกายราวคนไร้วิญญาณมาทำงานเช่นเดิมบรรยากาศยังคงเหมือนทุกวัน ลูกค้าต่างชาติทยอยเข้ามาเช็กอินเพื่อพักผ่อน เมญ่านั่งคีย์เอกสารลงระบบ ขณะที่จุ๊บแจงรับสายการจองห้องพักชนิดที่ว่าสายแทบไหม้ ส่วนผู้จัดการอย่างพี่รัศมีก็เตรียมทำรายงานการร้องเรียนและคำติชมให้ผู้บริหารในเย็นนี้“จุ๊บกับญ่าไปพักเถอะ”รัศมีบอกผู้ใต้บังคับบัญชา ครั้นเห็นนั่งทำงานเลยเวลาตั้ง 10 นาที“ค่ะพี่รัศ”จุ๊บแจงเป็นฝ่ายขานรับก่อน แล้วหันไปมองเพื่อนที่นั่งหน้าหง่อยๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อวาน“ญ่า”“…”“ญ่า”เจ้าของชื่อสะดุ้งตัว เหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“อะไร”“กินข้าว เที่ยงแล้ว”พยักหน้าตอบรับ แต่ยังนั่งไม่ยอมลุกจากเก้าอี้ จุ๊บแจงที่เห็นว่าเพื่อนดูไร้สติ คว้ามือได้รีบลากกันออกไปด้านนอกทันที“กินข้าว ดึงฉันมาทำอะไรตรงนี้”“แปลกขึ้นแล้วนะญ่า”“ยังไง”“แกเหม่อ ดูไม่มีสติ เป็นอะไร”นี่คือข้อเสียของเมญ่า เวลาอกหักแทบอยาก

ประโยคนี้ลอดถึงหูคนแอบฟังอีกครั้ง แม้น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ได้ยินชัดเจน ทะลุจากด้านนอกเข้ามาทิ่มแทงหัวใจคนด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมญ่าขบริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้าจะร้องไห้อีกแล้ว เธอรีบเชิดหน้าแหงนมองเพดานสีขาว พ่นลมหายใจเข้าออก กลั้นอาการสึกกร่อนทางใจสุดอย่างสุดกำลัง หากร้องไห้ต้องแต่งหน้าใหม่ คงเสียเวลาและเปลืองเครื่องสำอาง ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มันไม่ตาย แต่จะขาดใจอยู่แล้วเจ็บจี๊ดลงขั้วหัวใจรู้ว่าไม่รัก แต่ทำไมมาย่ำยีกันถึงหน้าประตูยืนพิงเชิดหน้าอยู่แบบนั้น กระทั่งเสียงสนทนาของคนด้านนอกเงียบไป เมญ่าค่อยๆ เปิดประตู ส่องตามการแง้มทีละน้อย กระทั่งเห็นว่าตรงนั้นไม่มีใคร เขาออกไปแล้ว มองประตูห้องตรงข้าม คู่นอนของธาวินอยู่ที่นี่ โรงแรมมีเขาอยู่ทิ่มแทงใจ ไม่มีหนทางไหนจะลืมเลือนได้เลยThe Grand Orchid Hotelจุ๊บแจงชะเง้อคอมองหา อีก 5 นาทีถึงเวลาทำงาน แต่ป่านนี้เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมงานยังไม่มา“แกไม่เคยมาช้าขนาดนี้”เกิดเป็นห่วงขึ้น เพราะช่วงนี้เพื่อนของเธอมีเรื่องบั่นทอนหัวใจและความรู้สึก ทว่าไม่นานนัก เมญ่าก็โผล่เข้ามา พลันนั้นเสียงถอนหายใจก็ลากยาว มองเพื่อนสาวมาทั้ง

22:00บ้านพักตากอากาศกลิ่นบุหรี่คลุ้งอบอวลอยู่ภายใน เสียงดนตรีสากลที่ฟังแล้วแทงใจแสนเจ็บปวดดังแผ่วเบาตอกย้ำในความรู้สึกเคว้งคว้าง ธาวินนั่งเพียงลำพัง มือหนึ่งข้างถือแก้วเหล้า อีกข้างคีบบุหรี่ ควันยังลอยคลุ้งขาว ใบหน้าไม่มีความสดชื่นและสดใส แววตาเศร้าหม่น ยามมองเบาะของโซฟา ตำแหน่งเดิมที่เคยใช้พื้นที่ตรงนี้เริงรักกับผู้หญิงที่หายไป มันหลอกหลอนในสมองของเขาทุกวินาทีจิตใจร้อนรุ่ม หัวใจบีดรัดราวกับคนจะตาย ธาวินไม่มีทีระบาย นอกจากการขว้างแก้วกระแทกลงพื้นเพล้ง!!“ขว้างแตกเอง เก็บเองนะ”แป้งเข้ามาพอดี เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเต็มตา เธอไม่ได้ตกอกตกใจอะไร เพราะรู้นิสัยพี่ชายตัวเองดี ตอนธาวินเครียดมักปาข้าวของ แต่ใช่ว่าจะทำเรื่อยเปื่อย มันต้องสุด ๆ และอัดอั้นในความรู้สึกของเขาแล้วจริง ๆถุงในมือวางลงโต๊ะ เป็นขนมและช็อกโกแลตหลายชิ้น แป้งเพิ่งกลับจากดูหนังคนเดียว ครั้นชวนคนแก่กว่าแต่ไม่ยอมไปด้วยกัน“กินไหม เผื่อใจจะสงบมากขึ้น”“...”ชายหนุ่มส่ายใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่พูดไม่จา ยันข้อศอกลงพนักพิงแขน บีบขมับตัวเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจ“ไปขอโทษเขาสิ”ประโยคที่ออกจากปากคนอายุน้อย ทำธาวินหันขวั

เสียงคุ้นหูดังผ่านรั้วบ้านเข้ามา หลังจากที่ไม่ได้ยินนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ ธาวินจับประตูรั้วเหล็กเก่าชนิดที่ว่าสีสนิมแทบจะหลุดติดมือ เขย่าและดันหมายจะเปิดเข้ามาด้านใน ทว่าถูกล็อกด้วยโซ่ไว้แน่นหนา กันขโมยขโจรเข้ามายกเค้าข้าวของในบ้านหัวใจที่สงบมานานหลายวัน มันกลับมาเต้นตึกตักอีกครั้ง สั่นไหวโคลงเคลงราวคลื่นสูงก่อตัวบนท้องทะเลกว้าง ราวกับว่าเวลาหยุดหมุน ทุกอย่างเงียบและอื้ออึงไปชั่วขณะ เห็นหน้าเขา ความเจ็บปวดยากจะพรรณนาถาโถมมาไม่ยั้ง ไม่ต่างจากลมตอนนี้ที่กำลังกระโชกแรง เศษใบไม้หรือแม้แต่ถุงพลาสติกปลิวว่อนลอยผ่านหน้าคนสองคนที่ยืนมองกันดวงตาร้อนผ่าว ความเจ็บปวดรุนแรงเริ่มกำเริบ ทั้งที่อาการทรงตัวมาได้หลายวัน ริมฝีปากชาขึ้นทีละนิด พูดไม่ออกนอกจากยืนนิ่ง แต่ยังพยายามฝืนแล้วไล่คนตรงหน้า“กลับไป”พอง้างปากอ้าได้ คำแรกที่หลุดออกมาคือไล่ด้วยน้ำเสียงราวกับคนโกรธกันมาแต่ชาติปางก่อน“ไม่ไป เปิดประตูให้หน่อย”“…”“เปิดให้ฉันหน่อยญ่า”เหมือนว่าการมาครั้งนี้มันคงง่ายดาย แค่ขอร้องเพียงไม่กี่ประโยคเธอคงเปิดให้ แต่ไม่เลย เมญ่าค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าว เส้นผมยาวสลวยปลิวไสว กระทั่งหมุนตัวฉับพลันและเข้าบ้านใ

21:40เมื่อต้องพักให้หายดี และบ้านหลังนี้ไม่มีห้องเพียงพอต่อผู้อาศัยใหม่ ที่นอนของธาวินเลยอยู่โถงบ้านเล็กๆ เขาเลือกนอนชิดผนัง และห้องข้าง ๆ คือห้องของเมญ่าชายหนุ่มสวมกางเกงเอวยืดลายผ้าปาเต๊ะ เสื้อตัวเก่าของลุงสมิง ให้หยิบยืมครั้นธาวินไม่มีเสื้อผ้าติดมาสักตัว นอนสอดแขนใต้ศีรษะ อ้าขากว้าง พลางกระดิกปลายเท้าหนึ่งข้าง มองเงาพัดลมบนเพดานหมุนติ้ว ๆ ไปมา คิดหาวิธีง้องอนคนที่โกรธหนัก ก็คิดไม่ออกว่าควรทำยังไง อีกทั้งการนอนในพื้นที่ไม่คุ้นชินและนอนบนพื้นแข็ง ๆ ทำเขาข่มตาหลับไม่ลงเช่นกัน นอกจากปวดแผลที่ขา อาการปวดหลังก็เริ่มมา ไม่เป็นไร เขาต้องอดทนธาวินไม่เคยง้อใครยากฉิบเป็งเลยแม่ง...ระหว่างที่ครุ่นคิด เสียงประตูห้องข้างๆ มีคนเปิด เตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดแค่สองสามครั้ง ครั้นเมญ่าล้มตัวลงนอน หลังจากอาบน้ำและทาครีมเสร็จภายในบ้านมีแต่ความเงียบ ได้ยินเพียงเสียงพัดลมดังแอด ๆ เหมือนจะหลุดลงมากระแทกหน้าธาวิน ทุกคนในบ้านหลับหมด เหลือเพียงเขาและอีกคนที่อยู่ในห้องนอน“ญ่า...”เสียงกระซิบเรียกแผ่วเบา เมญ่าได้ยินแว่ว ๆ แต่รู้ว่ามันมาจากใคร ก่อนจะมีเสียงเหมือนเล็บขูดผนังห้อง ดังแกรก ๆ เชื่องช้า ธาวินวางมือบน