Chapter 21 จะทำให้ลืมเอง

บรรยากาศในค่ำคืนแลดูหม่นหมอง แม้ด้านนอกจะประดับด้วยแสงไฟสวยงามละลานตา เสียงเพลงจากสถานบันเทิงยามราตรีดังแผ่วตามลม รถราที่ยังวิ่งสวนกันในท้องถนน แต่เมญ่ากลับรู้ว่าตัวเองเหงามากกว่าทุกวัน

เป็นอะไรไปนะ...

ผมยังเป่าไม่แห้ง แต่เลือกเดินออกมายืนมุมระเบียง เหม่อลอยคิดถึงแม่คิดถึงน้อง คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ในตอนเป็นเด็กขึ้นมากะทันหัน อยากกอดอยากได้ความรักและไออุ่น หากจะกลับตอนนี้ก็ทำไม่ได้ นอกจากทำงานเก็บสะสมวันหยุดเท่านั้น

และตอนนี้เมญ่ากำลังอ่อนแอ

ภายในใจกำลังร้องไห้

‘คืนนี้มาหาฉันสิ ฉันจะทำให้เธอลืมไอ้เมฆเอง’

ความอ่อนแอครอบงำอย่างสุดขีด ประโยคนี้ดันลอยเข้ามาในหัวในช่วงเวลาที่ต้องการใครสักคน เมญ่ายืนคิดกับตัวเอง ทบทวนวนๆ ซ้ำๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องแล้วหยิบมือถือดูนาฬิกาเป็นเวลา 4 ทุ่ม แต่สิ่งที่ดึงดูดจุดสนใจคือมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏบนหน้า

“คุณวิน”

นิ้วโป้งปัดหน้าจอทันที ธาวินส่งตำแหน่งบ้านพักของตนไว้ให้ตั้งแต่บ่าย ขณะที่เมญ่าลองค้นหาตำแหน่งนั้นผ่านแอปในมือถือ และพบว่าระยะทางระหว่างที่พักของเธอและบ้านของเจ้านายหนุ่มอย่างกันไม่ถึง 5 กิโลด้วยซ้ำ

ความเหงา ความโดดเดี่ยวและต้องการใครสักคนในตอนนี้ ทำเมญ่าตัดสินใจแบบไร้สติเพียงชั่ววูบ เปลี่ยนชุดนอนเป็นชุดสุภาพ สะพายกระเป๋าแล้วเรียกรถแท็กซี่ออกไปทันที

บ้านพักตากอากาศหรูบนไหล่เขา รายล้อมไปด้วยธรรมชาติและมองเห็นวิวเมืองด้านล่างช่างสวยงาม หากยืนบนระเบียงจะเป็นมุมที่โรแมนติกมาก และธาวินชอบนั่งมุมนั่นในวันที่เขาต้องการเสพบรรยากาศ ชายหนุ่มเดินยีผมจนกระเซอะกระเซิง หลังจากเป่าให้แห้ง ก่อนจะเดินมาเปิดตู้เย็น เขาเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลเพราะเยี่ยมคุณเควิน ลูกค้าของโรงแรมที่หัวแตกแล้วเย็บสิบห้า

“มีอะไรกิน”

ในตู้เย็นมีเพียงของเหลือที่พอทำอาหารง่ายๆ ก็เท่านั้น หยิบไข่และผักออกมา เตรียมจะทำไข่เจียวสูตรส่วนตัว ก็ต้องชะงักเพราะเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น

เรียวคิ้วหนาเข้มจรดเข้าหากัน ชะโงกหน้ามองผ่านประตูครัว นึกสงสัยว่าใครมาดึกดื่นป่านนี้ โดยไม่ทันฉุกคิดว่าชวนใครมาหาที่บ้าน เสียงออดดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง พลันนั้นวางของในมือและเช็ดด้วยผ้าสะอาดให้เรียบร้อย เดินไปเปิดประตูหน้าบ้านทันที

ประตูเปิดอ้า คนตรงหน้าคือเมญ่า พนักงานโรงแรมที่ชอบวุ่นวายทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วน ดวงตาคมมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวสวมกางเกงผ้านิ่มแบบใส่อยู่บ้าน เสื้อเชิ้ตลายริ้วเล็กๆ ตัวหลวม พับแขนมาแบบลวกๆ สะพายกระเป๋าใบเดิมที่เธอชอบพกไปทำงาน ใบหน้าไม่มีเครื่องสำอาง คิ้วไม่เขียนแต่เข้าทรงสวย หน้าสดแต่แก้มแดงเล็กน้อย ส่วนริมฝีปากอมชมพูเพราะเมญ่าสักปากอยู่แล้ว

ทั้งสองยืนนิ่งมองหน้ากัน ธาวินไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกล้ามาหากันถึงที่ และเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วย ขณะที่แขกของบ้านล่อกแล่กสายตา กำกระเป๋าสะพายแน่น หนังแทบติดหลุดมือเพราะทำตัวไม่ถูก มาหาถึงที่ เห็นหน้าเจ้าของบ้าน สติที่หลุดหายชั่ววูบก็กลับมาและแอบตำหนิตัวเอง

ทำไมถึงกล้ามา

“เอ่อ…ขอโทษที่มารบกวนเวลาพักผ่อน”

เพราะชายหนุ่มเอาแต่เงียบและมองกันไม่วางตา เมญ่านึกว่าเขาคงไม่ต้อนรับแขกในยามดึกดื่น ตัดสินใจจะกลับ ทว่าโดนคว้าข้อมืออย่างรวดเร็วแล้วดึงเข้ามาด้านในทันที ประตูปิดลง คนตัวเล็กยืนหลังชนผนัง บ้านพักตากอากาศของธาวินเป็นแนวลอฟต์ปูนเปลือย ถูกตกแต่งสวยงามและแฝงด้วยความโรแมนติก

“ดีใจที่เห็นเธออยู่ตรงนี้”

ธาวินยันแขนสองข้างคร่อมคนตัวเล็ก ยิ้มมุมปากพลางใช้สายตามองดวงหน้าสวยอย่างเจ้าเล่ห์ เมญ่าตื่นเต้นและวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก มาหาคุณวินถึงบ้านและมาที่นี่ครั้งแรก ก็ไม่รู้ต้องทำตัวยังไง มือขาวยกขึ้นแนบอกแกร่ง ใช้แรงน้อยๆ ดันกายหนาให้ถอยห่างแต่ไม่ใช่การผลัก

“ญ่า…”

“นั่งก่อน กินอะไรไหม”

“กิน…” เหลือบดวงตาไปเห็นส้มหลายลูกในตะกร้า “น้ำส้ม”

ชายหนุ่มพยักหน้า เดินไปยังครัวที่มองจากตรงนี้ก็เห็น ส่วนแขกของบ้านเดินไปยังห้องโถงกว้าง มีโซฟาสีเทาเข้มและทีวีจอใหญ่ราวกับโรงหนัง

บรรยากาศเงียบ ได้ยินเพียงเสียงหั่นส้ม เสียงแก้วกระทบกันและเสียงรถที่ดังไกลๆ ก็เท่านั้น ความรู้สึกประหม่าเกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขึ้นชื่อว่าผู้ชายก็ใกล้ชิดมามากมาย แต่ทำไมกับธาวิน ถึงเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้

ทำตัวไม่ถูกมือไม้ก็อยู่ไม่นิ่ง ถูกับต้นขาจนกางเกงแทบสึก มองรอบบ้านราวกับอยากสำรวจและจดจำ แต่เปล่าเลย เธอตื่นเต้นจนนั่งนิ่งๆ ไม่เป็น

“ได้แล้ว”

ธาวินกลับมาพร้อมแก้วน้ำส้ม ส่วนไข่เจียวที่เขาตั้งใจจะทำกลับถูกทิ้งวางค้างบนท็อปเคาน์เตอร์ครัวไปโดยปริยาย ความหิวข้าวที่มีหายไป เหลือเพียงความหิวอย่างอื่นขึ้นมาทดแทน

“ขอบคุณค่ะ”

“…”

“บ้านคุณสวยจัง”

“เหรอ”

หาเรื่องชวนคุย อีกฝ่ายก็ตอบสั้นเหลือเกิน ทำคนประหม่าไม่รู้ต้องหาเรื่องไหนสนทนาต่อ

“เปิดทีวีได้ไหม”

“ได้สิ”

ชายหนุ่มหยิบรีโมตและเปิดทีวีในทันที บนจอเป็นหนังฝรั่ง ราวกับว่าทุกอย่างกำลังเป็นใจเมื่อภาพที่ฉายอยู่เป็นฉากเลิฟซีนสุดแสนโรแมนติก ไม่ได้โจ่งแจ้งหรือร้อนแรงมาก แต่กลับสร้างมวลบรรยากาศโดยรอบให้เร่าร้อนได้ ธาวินขยับก้นนั่งชิดอีกฝ่าย กางแขนราบไปกับพนักพิงโซฟา ปรายหางตามองร่างขาวนั่งหลังตรงเพราะเกร็ง ส่วนตาก็มองจอทีวีอย่างจดจ้อง

“ไม่ดื่มน้ำส้มเหรอ ทิ้งไว้นานไม่อร่อยนะ”

“ดะดื่ม”

เมญ่าหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่ม ตาก็มองตรงหน้าแม้อยากเหล่มองคนด้านข้างก็ไม่กล้า

ทำไมธาวินมีอิทธิพลกับเธอได้มากขนาดนี้

แต่พอมือหนาแตะที่แขน คนตัวเล็กก็สะดุ้งตกใจทันที

“ว๊าย”

แก้วน้ำส้มหกโดนเสื้อ เลอะจนไม่สามารถปล่อยไว้แบบนี้ เมญ่ากำลังจะเดินไปหยิบทิชชูซับน้ำเสื้อเปียก ก็โดนอีกฝ่ายดึงแขน กระทั่งล้มลงบนตัก

“ไปไหน”

“หยิบทิชชู แล้วก็คงกลับเลย”

ก้นกล้มยกขึ้นเตรียมขยับ แต่ธาวินไม่ปล่อยให้ลุก กลับไล่ปลายนิ้วแกะกระดุมเสื้อตัวหลวมของเมญ่าโดยพลการ พลันมือขาวรีบกระชับไว้แน่น อีกเม็ดเดียวจะหลุดและเห็นด้านในของเธอ

“คงไม่ได้มาหาฉันถึงที่ เพื่อดูหนังและดื่มน้ำส้มแค่นั้นหรอกนะ”