LOGINShare
Chapter 24 อาสาไปส่ง
publish date:
2026-04-16 15:25:28เสียงระบบสแกนนิ้วดังติ๊ด เป็นเวลาเลิกงานของเมญ่าและจุ๊บแจง หลังจากลากโอทีมาถึง 2 ทุ่ม และส่งต่อให้เพื่อนพนักงานกะกลางคืนรับช่วงต่อ บรรยากาศด้านนอกลมกระโชกแรง ท้องฟ้าจากที่โปร่งก็ปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆดำกลุ่มใหญ่
“เหมือนฝนจะตกเลยอ่ะญ่า” “ตกแน่ ไม่ใช่แค่เหมือน” “แกกลับยังไง” “เหมือนเดิม” เมญ่านั่งรถโดยสารประจำทางมาทุกวัน หากวันไหนเลิกงานดึกก็เรียกแท็กซี่ หรืออยากประหยัดหน่อยก็เดินไปด้านหน้าอีก 400 เมตรเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปส่ง “ให้ไปส่งไหม” “ที่พักแกกับพี่ฉันคนละทางเลยนะ ไปส่งฉันแกตากฝนกลับพอดี” ส่ายหัวหนัก ไม่ยอมให้จุ๊บแจงขับรถไปส่ง สภาพอากาศตั้งเค้าฝนจะตกหนักอยู่รอมร่อ “กลับเองได้นะ” “ได้ นั่นไง รถมาพอดี” “โอเค ไปแล้วนะ” “บาย” มือขาวยกโบก เครื่องยนต์รถเครื่องสองล้อดังขึ้น พร้อมกับไฟหน้าสาดส่องสว่าง จุ๊บแจงสวมหมวกกันน็อกและเสื้อแขนยาวตัวใหญ่ บิดออกไปในความเร็วที่พอดี ส่วนเมญ่ารีบก้าวขาเดิน ครั้นรถโดยสารเที่ยวนี้คือเที่ยวสุดที่จะให้บริการในแต่ละวัน ยังไม่ทันพ้นอาณาเขตของโรงแรม ข้อมือที่แกว่งไปตามจังหวะการเดินถูกคว้ากะทันหัน เมญ่าตกใจหนัก ร้องลั่นนึกว่าแขกเมาเข้ามาลวนลาม แต่ไม่ใช่แขกอย่างที่เข้าใจ ผู้มาใหม่เป็นเจ้านายของเธอ “คุณวิน!! ญ่าตกใจหมด” “กลับห้องเหรอ” เธอพยักหน้าตอบ หมายจะดึงข้อมือตัวเอง แต่ธาวินไม่ยอมปล่อยและยังคาบบุหรี่ดูดพ่นควันอยู่ตรงนั้น “คุณ...” “ฉันไปส่ง” “ไม่เป็นไร ฉัน...อ้าว” พูดยังไม่จบ รถโดยสารคันสุดท้ายแล่นออกไปพร้อมผู้โดยสารบางตา เมญ่าจะวิ่งตามหมายเรียกให้จอด อีกฝ่ายก็ดึงแขนไม่ให้ไป “ฉันไปส่งเอง” “แต่ว่า...” “เธอไม่มีรถกลับแล้วนิ” จริงอย่างที่เขาพูด ตอนนี้รถโดยสารสิบบาทตลอดสายไปแล้ว เหลือแท็กซี่ค่าโดยสารก็หลักร้อย มอเตอร์ไซค์รับจ้างถูกลงมาหน่อยก็ต้องเดินไกลไปอีก ทั้งตอนนี้ลมแรงชนิดที่ว่าผมยาวสลวยปลิวกระแทกธาวิน ขืนเดินต่อไปคงตากฝนเป็นไข้ทำงานไม่ได้ ประตูรถปิดลงพร้อมกัน ธาวินนั่งประจำที่คนขับ เมญ่านั่งเบาะด้านข้างเป็นตุ๊กตาหน้ารถ เป็นครั้งแรกได้นั่งบนรถราคาแพงคันนี้ ภายในหรูหรา เบาะนิ่มราวกับอยู่บนเตียง ระบบเครื่องยนต์ทันสมัยและดูสปอร์ตคล่องตัว ภายในไม่กว้างมากแต่ก็ไม่ถือว่าแคบ และยังคลุ้งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ มันไม่ใช่น้ำหอมปรับอากาศแต่อย่างใด เมญ่าจำได้มันคือกลิ่นตัวของธาวิน พลันนั้นความรู้สึกในยามใกล้ชิดและคุ้นเคยกันดันเล่นงานหัวใจดวงน้อยของเธอ เสียงเพลงดังคลอขึ้นเบาๆ สร้างบรรยากาศในรถยามค่ำคืน ด้านนอกยังมีลมกระโชกแรงและในที่สุดฝนก็ตกลงมา “รีบไปเถอะ ฝนตกแล้ว” เมญ่าเอ่ยขึ้น ครั้นยังเห็นชายหนุ่มนั่งนิ่งมองพวงมาลัย ส่วนตัวเองดึงเข็มขัดนิรภัยล็อกให้หนาแน่น วางมือบนตักแล้วเอียงหน้าไปทางซ้ายดูวิวด้านข้าง แต่ก็มีเพียงเม็ดฝน รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามท้องถนน ท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำหนักภายในชั่วพริบตา ทัศนวิสัยด้านหน้าพร่ามัว ขาวขุ่นแทบมองไม่เห็น นอกจากไฟท้ายรถคันหน้าที่พอสังเกตได้และรักษาระยะห่างไม่ให้ชน อากาศเย็นขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งกระจกด้านในรถเกิดฝ้า พลันนั้นธาวินก็ลดระดับแอร์ลงเพื่อปรับอุณหภูมิด้านใน “หนาวเหรอ” “นิดหน่อย” ที่จริงก็ขนลุก ไม่ใช่แค่หนาวธรรมดาแต่หนาวมาก ลูบแขนตัวเองสักพักก็รู้สึกว่าอุณหภูมิภายในอุ่นขึ้น เวลาในการเดินทางไปที่พัก ปกติไม่เกินยี่สิบนาที บางวันเร็วกว่านั้นหากผู้โดยสารน้อยและไม่จอดตลอดทาง แต่วันนี้มันปาไปครึ่งชั่วโมง เพราะฝนที่ตกหนัก น้ำเริ่มท่วมขัง การจราจรติดขัด ชายหนุ่มยังขับรถช้าจนเธอนึกสงสัย กระนั้นได้แต่นั่งเงียบมองหยาดเม็ดฝนโหมกระหน่ำลงต่อเนื่อง ส่วนธาวินยังเป็นผู้ขับที่ดี ค่อยๆ เคลื่อนตัวเพื่อความปลอดภัย จนกระทั่งมาถึงทางเข้าอะพาร์ตเมนต์ของเมญ่า ก็ต้องชะงัก หยุดการเคลื่อนตัวของรถเพราะไปต่อไม่ได้ “น้ำท่วม” แม้ตรงนี้จะเป็นทางเข้า แต่ยังเหลือระยะอีกหลายร้อยเมตรกว่าจะเข้าถึงตัวที่พัก ตรงหน้ามันไม่ต่างจากน้ำทะเลขาวโพลน มองไม่ออกว่าตรงไหนคือถนน ตรงไหนคือท่อระบาย หากขืนลุยน้ำสูงถึงต้นขา มีหวังตกท่อจมน้ำตายหรือไม่อาจโดนไฟดูด “แถวนี้ท่วมประจำ มีปัญหาเรื่องท่อระบายตลอด และตอนนี้น้ำทะเลหนุนด้วย กว่าจะลดคงใช้เวลานาน” เมญ่าได้ยินก็อ้าปากหวอ รอน้ำลดเมื่อไหร่จะได้นอน ทำหน้าเซ็งๆ เพราะบรรยากาศตอนนี้อยากพักผ่อนมากเหลือเกิน ลมหายใจถอนจากปลายจมูก ปลดเข็มขัดจะเปิดประตูลงและหาที่ยืนหลบยืนรอน้ำลด ทว่ารถยนต์ก็เคลื่อนตัวไปด้านหน้าและเข้าจุดกลับรถในทันที จากที่วิ่งในความเร็วเท่าเต่าคลานก็เร็วมากกว่าเดิม แต่อยู่ในความเร็วที่ปลอดภัย “ไปไหน” “เธอเข้าห้องพักไม่ได้ ไปบ้านฉันก่อน น้ำลดจะออกมาส่ง” “…” ปากที่กำลังอ้ารีบหุบลง ลึกๆ เมญ่าไม่อยากปฏิเสธต่อน้ำใจของชายหนุ่ม รถยนต์มุ่งหน้าไปยังบ้านพักของธาวิน ฝนยังตกไม่มีทีท่าหยุด ต่างคนต่างเงียบมีเพียงเสียงเพลงในรถดังแผ่วเบาเท่านั้น ธาวินเริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวเอง มันกระอักกระอ่วนแปลกๆ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ พลันนั้นมือหนาของเขาก็อยู่ไม่นิ่ง จากที่ประคองพวงมาลัยสองมือก็เหลือมือเดียว ถูบนต้นขาตัวเองคล้ายอยากหาที่จับยึด ก่อนจะตัดสินใจวางบนต้นขาขาวของคนด้านข้าง ความเย็นเหยียบจากฝ่ามือหนาทำเจ้าของต้นขาเนียนสวยตาเบิกโพลง ทว่ายังนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายลูบคลำโดยไม่ร้องห้าม ชายหนุ่มยังมองถนนพร่ามัวจากฝนที่ตกหนัก ขณะที่อีกคนมองมือแสนเกเร ลูบขึ้นลงแทบจะล้วงเข้าใต้กระโปรงตัวสั้นอยู่รอมร่อ การกระทำนั้นทำหัวใจเต้นรัวระส่ำหนักมากไปใหญ่ ราวกับหัวใจเรียกร้อง แอบวางมือตัวเองบนหลังมือธาวิน ถ้าดึงออกนั่นแปลว่าเขาแค่เผลอ แต่มันดันมากกว่านั้น เมื่อเจ้าของมือหนาพลิกฝ่ามือมาขึ้นแล้วสอดนิ้วจับกระชับกัน แม้ต่างคนจะต่างเงียบ แต่รอบตัวเต็มไปด้วยบรรยากาศพาให้ใจหวั่น มันเต้นโครมครามเกินกว่าจะสั่งห้ามมันได้แล้ว
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
You may also like
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก449.5K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน79.0K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C125.3K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก213.5K viewsไฉ่หงสะใภ้ตระกูลเว่ย
กาสะลอง90 viewsบ่วงราคะ
อัญจรี72 viewsพญามารจองจำรัก
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา172 viewsไฟรักพิศวาสร้อน
ปลายทางฝัน113 views
