Alle Kapitel von พ่ายธาวิน: Kapitel 41 – Kapitel 50

หลายวันต่อมาบาดแผลบนขาของธาวินค่อยๆ ดีขึ้น เดินเหินได้ตามปกติ อาจจะมีหน่วงตึงบ้างบางจังหวะก็เท่านั้น เขาอยู่ที่นี่เพื่อตามง้อเมญ่าก็นับได้ 2 สัปดาห์ ทว่าไม่มีโอกาสเพื่อขอโทษหรือได้นั่งจับมือคุยกันจริงจังเสียเลย ครั้นอีกฝ่ายเอาแต่หลบหน้าและทำตัวยุ่งวุ่นวายตลอดเวลา อาการบาดเจ็บทำเขาเสียเวลาไปตั้งหนึ่งอาทิตย์ ทำได้เพียงแสดงสีหน้าเศร้า สำนึกผิดและตามขอโทษด้วยการเอ่ยพูดก็เท่านั้นเสียงมือถือดังครืด ปลายสายคือลูกพี่ลูกน้องของตน เขาฝากแป้งดูแลโรงแรมชั่วคราวและเป็นการฝึกคนอายุน้อยบริหารงานไปในตัว“อืม”(หายไปเลยนะคะคุณพี่ โรงรงโรงแรมไม่กลับมาดูแลหรือไง)“แป๊บ”เขาเอ่ยสั้นๆ จากนั้นเปิดลำโพงมือถือ เร่งเสียงให้ดังและวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะแกะน้ำดื่มที่แพ็กอย่างดีเข้าตู้เย็นแช่ไว้รอมุตาและคนอื่นๆ“มีงานด่วนเหรอ”(นิดหน่อย แป้งส่งให้ทางเมลนะ ไม่เร่งหรอกแต่ขอภายใน 3 วัน)“อืม”(เป็นไงบ้าง ง้อคุณญ่าสำเร็จหรือยัง)คำถามนั้นทำธาวินถอนหายใจ มองหน้าจอมือพลางส่ายหัวให้กับตัวเอง เขาเก่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะบริหารงานหรือบริหารเสน่ห์ แต่ทำไมการง้อผู้หญิงคนเดียวถึงไม่ได้เรื่องเอาซะเลยยากเย็นเหลือเกิน...“ยัง ญ่าไม่

คำถามผุดขึ้นในหัวมากมาย งุนงงที่เห็นเขาอยู่ตรงไหนนี้ ชะงักได้สักพักก็นึกได้ว่าต้องหนี เอาตัวเองเข้าห้องแคบๆ ใต้ท้องเรือเสียก่อน เมญ่าลุกพรวดกะทันหัน หมายจะเดินแต่ก็ไม่พ้น เมื่อท่อนแขนแกร่งกระชับกอดในทันที“ปล่อย!”“ญ่า...อย่าหนีได้ไหม”ธาวินเกี่ยวเอวแน่น ไม่มีทีท่าจะปล่อยโดยง่าย ขณะที่อีกคนพยายามแกะและดิ้น มองหาใครตรงนี้ก็ไม่มี หายไปไหนกันหมด หรือตกเรือกันไปหมดแล้ว“ลุงสมิง ช่วยญ่าด้วย ช่วยด้วย”“ไม่มีใครอยู่หรอก”ลุงสมิงและบรรดาลูกน้องข้ามไปยังเรืออีกลำที่เข้ามารับ การออกหาปลาในค่ำคืนนี้ไม่ได้มาจับสัตว์ทะเลแต่อย่างใด มันเกิดจากการที่ธาวินขอร้องและอ้อนวอน อยากใช้พื้นที่อยู่กับผู้หญิงคนนี้สองต่อสอง โดยที่เธอไม่สามารถหนีเขาออกไปไหนได้ไกล“แผนคุณใช่ไหม”“ใช่”“เจ้าเล่ห์ คุณธาวินเจ้าเล่ห์ที่สุด”ชายหนุ่มยอมรับ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้โอกาสและเวลาอยู่กับเธอเพียงสองคน ลมทะเลพัดแรง เส้นผมสวยปกปลิวหน้าคนที่อยู่ด้านหลัง ธาวินกอดแน่น พลางซุกไซ้ใบหน้าลงหลังหูและลำคอ สูดดมกลิ่นหอมอันคุ้นเคยราวกับไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี“คิดถึง อยากกอดอยากหอม”“แค่นี้เองเหรอ คุณอยากได้แค่ตัวญ่า”เขาผละใบหน้าหล่อเหล

ห้องนอนในเรือชายหนุ่มเปิดตู้เสื้อขนาดเล็ก หยิบถุงกระดาษออกมาวางบนเตียง ด้านในเป็นของที่เธออยากได้“บิกินีของเธอ”“คุณซื้อมาเหรอ”“ใช่...ซื้อมา น่าจะใส่ได้เพราะฉันจำหุ่นของเธอได้”เมญ่าหน้าแดงขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่นึกว่าธาวินจะจดจำได้เพียงนี้ สรีระของเธอ ทรวดทรงองค์เอว แม้แต่ขนาดรอบอกอันใหญ่โตธาวินก็จำแม่น พลันนั้นบิกินี่ในถุงนี้ เธอใส่ได้แน่นอน หยิบออกมาก็แอบแปลกใจ ชายหนุ่มซื้อคอลเลกชันใหม่ของแบรนด์ดังที่ใคร ๆ ต่างรู้จัก ต่อชุดราคาเกินครึ่งหมื่น ที่สำคัญเขาเลือกสีได้ตรงตามความชอบของเธอมาก“ซื้อให้ผู้หญิงบ่อยละสิ”“ใครล่ะ ไม่มีหลักฐานอย่าปรักปรำ”ร่างสูงหย่อนก้นลงเตียง นั่งช้อนหลังเมญ่าที่กำลังดูชุดสำหรับใส่อาบแดดและเที่ยวทะเล การง้องอนสำเร็จในครั้งนี้ส่งผลให้เป็นทริปพักผ่อนสั้น ๆ ไปในตัว ระหว่างที่หญิงสาวยังดูชุดเซ็กซี่ มือหนาก็ซุกซน ลูบเอวบางพลางวนมาหน้าท้อง ก่อนจะไล่ฝ่ามือไปยังต้นขาเนียนนุ่ม โดยที่เมญ่าเองไม่ได้สนใจเพราะชายหนุ่มชอบทำแบบนี้กับเธอเป็นประจำ“สวยจัง”“ชอบไหม”“ชอบค่ะ ขอบคุณนะ”“ถอดไหม”ธาวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อย คนฟังหันมองอีกฝ่ายที่ดอมดมลาดไหล่ราวกับตรงนั้นมีกล

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีขาวบาง เข้ามาในห้องนอนอันคุ้นเคย เมญ่าขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวล เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ สะบัดขนตาพลิ้วไหวท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามากระทบ จากที่พร่าเบลอเพราะเพิ่งตื่นก็ปรับโฟกัสชัดเจนขึ้น ภายใต้รู้สึกถึงความเงียบสงบและปลอดภัยโอบล้อมรอบตัวเองอย่างบอกไม่ถูกบรรยากาศรอบข้างมันดีเสียจนนึกว่าฝัน เสียงนกร้องประสานกับเสียงใบไม้ไหวเบา ๆ ดังอยู่ด้านนอก สายตาของเมญ่ากวาดไปตามเพดานสีขาวและผนังที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและมีเสน่ห์ที่บอกตัวตนของเจ้าของบ้านพักตากอากาศหลังนี้“ได้กลับมาบ้านหลังนี้อีกครั้งแล้วเหรอ”จำได้ว่าครั้งสุดท้ายคือวันที่ถูกธาวินย่ำยีหัวใจ เจ็บปวดจนไปไม่เป็นและพูดกับตัวเองตลอดเวลาว่าจะไม่กลับมาบ้านหลังนี้ พื้นที่ของคนใจร้ายอีก ทว่าทุกอย่างสวนทางไปหมด ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ ตอนนี้มันกลับมาที่เดิม ที่ที่เคยมีความสุขและความทุกข์ในเวลาเดียวกันเมญ่าเอาตัวเองลงจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวที่เธอรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ตามด้วยเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเจ้าของบ้านเพราะของเธอเองไม่ได้พกมาด้วยสักตัว เข้าอาบน้ำช

ด้านหลังโรงแรมเป็นลานจอดรถของผู้บริหารและพนักงาน เมญ่าโดนเพื่อนสาวลากตัวออกมาคุยกันตามลำพังและตรงนี้ปลอดภัยเพราะไม่มีคนเดินพลุกพล่านนอกจากพนักงานด้วยกันเองมาเอารถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน แต่ตอนนี้เหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะทยอยกลับไม่เหลือแล้ว “อะไรจุ๊บ” “ไปไงมาไง ถึงมากับคุณวินได้” “ก็อย่างที่เห็น” ธาวินจับมือไม่ปล่อย เดินไปไหน เมญ่าต้องเดินตาม อยู่ในห้องทำงานด้วยกัน กินข้าวมื้อกลางวันด้วยกันและท่าทางของธาวินไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ยังมีช่องว่างเจ้านายกับลูกน้อง แต่ตอนนี้มันเหมือน... “เป็นแฟนกันเหรอ” “...” “คบกันใช่ไหม” “อืม” เมญ่าพยักหน้า หน้าแดงระเรื่อเพราะขวยเขินขึ้นมากะทันหัน เธอยกมุมปากขึ้นแผ่วเบา แต่ทว่ามันเต็มไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด“คุณวินกลายเป็นลูกหมาได้ยังไง ไม่น่าเชื่อ” กลายเป็นเรื่องประหลาดยิ่งก็ควายออกลูกเป็นไข้ หรือกลางวันกลายเป็นกลางคืน ประวัติของผู้เป็นนายไม่ธรรมดา ทำงานที่นี่หลายปี ได้ยินข่าวควงผู้หญิงแทบไม่ซ้ำหน้า แต่ก็นั้นเป็นแค่คู่นอนที่ชายหนุ่มมีไว้แก้เหงาและแก้เงี่ยนเท่านั้น แต่กับเพื่อนสาวของเธอ ได้ครอบครองหัวใจของผู้ชายที่เคยมองความรักเป็นเรื่องสวยงาม