ตำหนักพิรุณ

“ตำหนักพิรุณ...”

“สำนักหมอดูหรืออะไรทำนองนั้นใช่ไหม” ทั้งสามสาวมองหน้ากันไปมาเพื่อหาคำตอบ

ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ยกกระเป๋าลงแล้วเดินเข้าไปด้านในหอพัก รปภ. หญิงที่เฝ้าประตูพอเห็นฉันก็รีบออกมาต้อนรับ พร้อมเรียกแม่บ้านให้มาช่วยยกของจากรถ ไม่นานแม่บ้านก็เดินมาพร้อมกับรถเข็นคันใหญ่

“แม่บ้านกับ รปภ. ที่ไหนจะสวยขนาดนี้เนี่ย” หนึ่งในสามสาวพึมพำ

“สวัสดีค่ะคุณเหมย ฉันชื่อน้ำอิงเป็นแม่บ้านของที่นี่ ส่วนทางนี้คือพี่สวยค่ะ” น้ำอิงมองไปทางสามสาวที่ยืนอ้าปากค้าง “แล้วคนพวกนี้คือ...”

“เหมยเก็บมาได้น่ะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก ช่วยเปิดห้องฝั่งหอพักให้พวกเธอหน่อยนะ”

น้ำอิงพยักหน้ารับ ฉันจึงพาทั้งสามคนมุ่งหน้าไปที่อาคารหลัก พอน้ำอิงบอกว่าน้าพรให้คนทำความสะอาดอาคารปีกขาวของบ้านไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขอแยกตัวไปพักผ่อนทันที

พอช่วงเย็น ฉันลงมานั่งทานข้าวที่ใต้อาคารพักส่วนตัวซึ่งอยู่หลังหอพัก ทั้งสามคนแนะนำตัวทีละคน คนแรกชื่อ ‘หวาน’ คนที่พาฉันเที่ยวและนอนกับฉันเมื่อคืน ส่วนอีกสองคนผิวคล้ำนิดหน่อย หน้าตารูปร่างคล้ายกันมากจนแทบแยกไม่ออก ทั้งคู่เป็นฝาแฝดชื่อ ‘โม’ กับ ‘ส้ม’

ฉันพยักหน้ารับพลางมองทั้งคู่ที่สวมเสื้อกล้ามรัดรูปกับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาที่กระชับดูดีสมชื่อจริงๆ ส่วนหวานเองก็ไม่น้อยหน้าใคร... ใช่ ฉันชิมมาแล้วนี่นา!

“ให้หวานอยู่ด้วยจะดีเหรอคะคุณเหมย”

ฉันคีบเนื้อค้างอยู่ในปากเมื่อเจ้าตัวโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อรินน้ำใส่แก้วให้ฉัน อึก! ฉันรีบกลืนเนื้อลงคออย่างไม่ทันตั้งตัว “ดีสิ”

“พวกเราขอมาอยู่ด้วยได้ไหมคะ” ฝาแฝดถามขึ้นพร้อมกัน

ฉันถามกลับว่าปกติพวกเธอทำงานอะไร ทั้งคู่ตอบว่าเป็นพริตตี้ตามงานมอเตอร์โชว์ ถ่ายแบบโฆษณา และรับงานขับรถบ้างในบางครั้ง แต่อางานหลักจริงๆ คือเป็นเซลล์ขายรถหรู

“ได้นะ แต่ที่นี่ไกลหน่อยจะสะดวกเหรอ” ฉันจิบน้ำแล้วมองหน้าพวกเธอ “แล้วงานที่ทำอยู่นั่นล่ะ”

ทั้งสามคนเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่หวานจะตอบเสียงเบาว่าเธอถูก ‘แบน’ ออกจากวงการถาวรจนตกงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนอีกสองสาวก็เพิ่งโดนไล่ออกมาหมาดๆ เช่นกัน สุดท้ายพวกเธอก็ซดเบียร์ต่างน้ำจนเมาไม่ได้สติ ฉันนั่งกุมขมับมองสามสาวที่นอนแผ่เหมือนคนตาย

พวกพี่สวยกับน้ำอิงก็เลิกงานกลับไปแล้ว ทำให้ฉันต้องจัดการย้ายทั้งสามคนเพียงลำพัง

“ให้ตายเถอะ นี่ฉันไป...” พูดไม่ทันจบ หวานก็ผลักฉันลงบนโซฟาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม รสจูบนั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ เราต่างก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงอารมณ์ด้วยกันทั้งคู่

เช้าวันต่อมา น้าพรกลับมาที่หอพักพร้อมกับเลขาส่วนตัว

“หลานคิดจะส่งคนเข้าไปทำงานในบริษัทของน้าเหรอ” น้าพรเอ่ยถาม

“สามคนค่ะน้าพร พวกเธอเรียกว่าอะไรนะ...” ฉันหันไปมองหน้าสามสาวที่เพิ่งตกงานเมื่อวาน “อ้อ... สาวบริการค่ะ”

แค่กๆ!

น้าพรสำลักน้ำจนเลขาต้องรีบมาลูบหลังให้เบาๆ “ยัยโง่!”

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมน้าต้องตะโกนเสียงดังขนาดนั้น ฉันว่าฉันพูดไม่ผิดนะ ในเมื่อพวกเธอทำงานด้านบริการ ถ้าไม่เรียกว่าสาวบริการจะให้เรียกว่าอะไร? แต่ฉันก็ไม่ได้เถียงอะไรต่อ มองดูน้าพรพลิกอ่านแฟ้มผลงานของทั้งสามคนแทน

“ตกลง น้าจะรับพวกเธอเข้าทำงาน แล้วหลานล่ะ... มีคนช่วยงานที่ร้านหรือยัง”

ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มี แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นเท่าไหร่เลยให้พวกเธอไปฝึกงานกับน้าพรก่อน ระหว่างที่นั่งคุยกันก็มีสายโทรเข้ามาจากเหล่าจ้าว

“หวานว่างไหม ขับรถไปสนามบินให้หน่อย”

“อาเหมย หลานคิดว่าสนามบินเป็นตลาดสดหรือไง คิดจะไปก็ไป” น้าพรบ่น

“ก็ปกติไม่ใช่เหรอคะ... อ้อ เหมยขอเข้าถึงข้อมูลฝั่งโรงแรมหน่อยนะคะ” ฉันพูดจบก็รีบกรอกข้อมูลผู้เข้าพักตามที่เหล่าจ้าวส่งมาให้ เป็นทีมช่างฝีมือด้านงานตกแต่งและออกแบบงานวัฒนธรรมร่วมสมัย 6 คน เครื่องน่าจะถึงช่วงเย็น ฉันถามน้าว่ามีรถตู้ไหมเพราะต้องขนของเยอะด้วย

“กี่คน แล้วใครจ่ายค่ารถ”

“เหล่าจ้าวค่ะ” ฉันตอบสั้นๆ แล้วเดินไปเปลี่ยนชุด

พอกลับมาก็เห็นหวานยืนรออยู่แล้ว ส่วนอีกสองคนตามน้าพรไปที่บริษัทเพื่อเตรียมงานสำหรับวันพรุ่งนี้

รถตู้สีดำคันใหญ่เคลื่อนออกจากหอพักมุ่งหน้าสู่ทางด่วนเพื่อไปสนามบินสุวรรณภูมิ เรานำรถไปจอดที่อาคารจอดรถด้านหลัง

“ไปเถอะ ลงไปรอรับคนกัน” ฉันเดินนำหวานเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร พอดูเวลาก็เห็นว่ายังเหลืออีกนานเลยชวนกันไปนั่งในร้านอาหาร

จังหวะที่เข้าห้องน้ำ ฉันอาศัยช่วงที่ไม่มีคนดึงหวานเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันเพื่อ ‘กินของหวาน’ ให้ชื่นใจ หวานมองตาฉันเหมือนจะประท้วง

“ฉันคิดผิดไหมเนี่ยที่มาทำงานกับคุณ”

“หวานงอนเหมยเหรอ” ฉันจูบเธอเบาๆ ฉันรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่กลับมาไทย ความต้องการมันเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าตัวจนน่าตกใจ ทั้งที่ปกติฉันก็คลุกคลีอยู่กับบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องเป็นปกติอยู่แล้ว

จู่ๆ ร่างกายของฉันก็ร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก ฉันรีบพาหวานกลับไปที่รถทันที แล้วส่งพิกัดให้คนของเหล่าจ้าวมาหาแทน

“คุณเหมยเป็นอะไรไปคะ!” หวานเริ่มกังวลเมื่อเห็นเลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูกและซึมที่ขอบตาของฉัน

ฉันกัดฟันแน่น “เอากระเป๋าให้ฉัน!” ทว่ามันไม่ทันแล้ว ฉันต้องถ่ายพลัง ‘หยิน’ ออกโดยเร็ว แต่พอดูในกระเป๋า... “ยา... ไม่มียา!” มือฉันเริ่มสั่นเทา “หวาน... ช่วยฉันที”

“ค่ะ!”

ฉันไม่รอช้า จัดการกับร่างกายตัวเองทันที หวานรู้ใจว่าฉันต้องการอะไร ผ่านไปร่วมชั่วโมงฉันแทบนอนหมดแรงอยู่ในรถ ดีที่ฉันใช้วิชากันเสียงและสร้างภาพลวงตาไว้ ประกอบกับบริเวณนั้นไม่ค่อยมีคน ไม่เช่นนั้นคงแย่แน่ ส่วนหวานก็นอนหลับปุ๋ยไปแล้ว

‘ท่านอาจารย์ ส่งยามาให้ศิษย์หน่อยค่ะ’ ฉันพิมพ์ข้อความลงในแชท ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมา ‘ตรุษจีนนี้ให้กลับไปเอาเอง’

“ท่านคิดว่าไทยกับจีนอยู่แค่ปากซอยหรือไงคะ” ฉันบ่นอุบ ก่อนจะจัดการเช็ดตัวให้ทั้งหวานและตัวเอง รีบทำความสะอาด ฉีดน้ำยาปรับอากาศ และเปิดแอร์ระบายอากาศอย่างรวดเร็ว

“คุณเหมยโอเคไหมคะ” หวานที่ตื่นมาเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วถามขึ้น

“ขอบคุณเธอมากเลยนะหวาน”

“ค่ะ...” ฉันว่าสายตาที่หวานมองฉันมันดูแปลกไป เหมือนเสือที่เห็นเหยื่อไม่มีผิด

ตื๊ออออ...

เบอร์โทรศัพท์จากคนของเหล่าจ้าวดังขึ้น ดูเหมือนพวกเธอจะหลงทาง ฉันกับหวานเลยต้องเดินออกไปรับที่หน้าประตู

“ใช้เวลาตั้งสองชั่วโมงเลยเหรอคะ” ฉันถามหวานที่เดินท่าทางแปลกๆ ขาสั่นพั่บๆ

“คุณหวาน... แรงดีจังเลยนะคะ” คนที่เดินผ่านไปมาหันมองเราเป็นตาเดียวจนฉันต้องรีบลากหวานหนีออกมา

หลังพบกับกลุ่มคนที่เหล่าจ้าวส่งมา เราก็ช่วยกันขนของขึ้นรถแล้วตรงกลับหอพักทันที ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนฉันก็ลากสังขารอันเหนื่อยเพลียกลับไปที่ห้อง

“เหมย... มาคุยกับน้าหน่อยสิ”

ฉันถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเห็นน้าพรในชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงผ่าข้างสูงปรี๊ดนั่งรออยู่...