น้าสาว

ฉันชื่อสุภาพร ปีนี้อายุ 41 แล้ว ใครจะไปคิดว่าพอสามีเสียชีวิตได้ไม่นาน พวกลิ้นยาวชอบสอดรู้สอดเห็นก็โผล่หัวกันออกมา ทางเลือกสุดท้ายของฉันคือการพา "ทายาทคนสุดท้าย" กลับมา

วันนี้พอได้เห็นหน้าหลานสาว มันทำให้ฉันรู้สึกท้อแท้อย่างถึงที่สุด... ปริญญาโทสามใบ ปริญญาเอกสองใบ แต่ดันแต่งตัวเหมือนแม่ชีจากสำนักง้อไบ้ในหนังจีนกำลังภายในไม่มีผิด!

นี่ฉันก็ต้องนั่งรถมาสนามบิน มองดูนาฬิกาก็เกือบสองทุ่มแล้ว อีกสองชั่วโมงเครื่องบินจากญี่ปุ่นก็จะมาถึง

“พวกเราไปหาอะไรกินรอกันไหมคะ”

ฉันหันมองนักศึกษาหญิงที่อาสาขับรถมาให้ เธอกำลังเปิดดูร้านอาหารในบริเวณใกล้เคียง “คุณชื่ออะไรนะคะ”

“เรียกฉันว่าเสี่ยวฉีก็ได้ค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับ “เรียกฉันว่าพรก็ได้ค่ะ” แต่สำเนียงที่เธอใช้เรียกชื่อฉันมันทำให้รู้สึกแปลกๆ พิกล

เสี่ยวฉีพาเดินมาที่ร้านอาหารในอาคารสนามบิน เป็นร้านขายแพนเค้กไข่แบบทั่วไป พวกเราสั่งมาคนละชิ้นและชานมคนละแก้ว แต่เสี่ยวฉีกลับเป็นคนจ่ายทั้งหมด สาวจีนคนนี้ไม่ยอมให้ฉันควักเงินจ่ายแม้แต่แดงเดียว

“เพื่อนคุณสวยไหมคะ”

“แค่กๆ!” ฉันแทบสำลักชานมที่กำลังดื่ม ฉันรีบเปิดรูปในมือถือให้ดู เป็นภาพคู่ของสองแม่ลูกที่ถ่ายด้วยกัน “นี่ไง”

แต่อาการของเสี่ยวฉีกลับค้างไปพักใหญ่ “ฉันเหมือนเคยเห็นคนนี้เลยค่ะ” เธอเปิดโทรศัพท์หาอยู่นานก็เจอรูปหนึ่ง “นี่ไง! เป็นภาพเมื่อปีที่แล้ว ตรงกลางคืออาจารย์น้อย ส่วนข้างๆ คือผู้หญิงคนนี้ค่ะ”

ฉันขอดูชัดๆ อีกครั้ง ป้ายด้านหลังเขียนว่า ‘งานนิทรรศการศิลปะการต่อสู้... กวางโจว’ ฉันคิดว่าบางครั้งเรื่องบังเอิญก็เป็นโชคชะตาอย่างหนึ่งเหมือนกัน “ใครว่าโชคไม่ใช่ความสามารถส่วนตัวล่ะ” ฉันยิ้มแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ

ไม่นานพวกเราก็มาหยุดยืนหน้าบอร์ดขนาดใหญ่ตรงประตูขาเข้า เครื่องลงจอดเรียบร้อยแล้ว ฉันยืนรอไม่นานก็เห็นคนเดินออกมาจากประตู ต่อให้หลับตาก็รู้ว่าเพื่อนรักของฉันคือคนไหน

“นั่นไง มาแล้ว!”

“ยัยพร!”

ฉันมองสาวใหญ่วัยสี่สิบ ผู้เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของประเทศ พ่วงตำแหน่งผู้อำนวยการ ส่วนอีกคนเป็นลูกสาวคนสวยระดับดาวคณะบริหารธุรกิจ สองแม่ลูกแต่งตัวหนาเตอะเหมือนหมีตัวใหญ่ ทำเอาฉันแทบไม่อยากเดินเข้าไปทัก

“ฉันรู้สึกอายแทนคุณจังค่ะ” เสี่ยวฉีพึมพำ ซึ่งฉันก็เห็นด้วยสุดๆ เพราะเสี่ยวฉีเองแต่งตัวสบายๆ ดูไม่กลัวหนาวเลยสักนิด

“พวกเธอรีบไปที่รถเถอะ” ฉันจูงมือนุ่มนิ่มของเสี่ยวฉีเดินหนีอย่างรวดเร็ว

“มีอะไรกินไหมพร”

“ยัยเกตุ ไปถึงหมู่บ้านก่อนค่อยกิน”

“ก็มันหิวนี่ หรือว่า...” ฉันมองหน้าเพื่อนที่กำลังกัดปากตัวเองเบาๆ

“ขึ้นรถ!” ฉันตบหลังเธอเบาๆ แล้วดันทั้งคู่ขึ้นรถ

รถวอลโว่สีดำวิ่งตัดผ่านตัวเมืองขึ้นทางด่วน จากตัวเมืองไปถึงหมู่บ้านใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเต็ม ฉันเอาชานมที่เหลือให้พวกเธอกินรองท้องไปก่อน แล้วทั้งคู่ก็หลับยาว

สี่ทุ่มกว่า รถก็มาจอดที่โรงแรมที่ดีที่สุดของหมู่บ้าน ฉันเพิ่งรู้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมระดับ 5A กระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่และเป้สะพายหลังถูกขนขึ้นไปบนห้องพัก

“พวกเธอรีบมานั่งนี่เลย” ฉันเรียกสองแม่ลูกที่กำลังเมาขี้ตา

“ปิ้งย่างเหรอ เข้าท่าดีนะ ขอเบียร์ด้วย!”

“โอเคๆ” ฉันตอบรับพลางชวนเสี่ยวฉีมาร่วมโต๊ะด้วยกัน

หลังทานเสร็จ เสี่ยวฉีก็ขอลากลับบ้าน ส่วนฉันก็นอนพักที่โรงแรม มองดูสองแม่ลูกที่หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย

“อาเหมย หลานอยู่ไหน” ฉันโทรหาหลานสาว แต่ปลายสายบอกว่ากำลังเข้าเมือง มีธุระนิดหน่อยให้ฉันกลับไปก่อนได้เลย ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าจะโดนทิ้งไว้แบบนี้ “ก็ได้! น้าจะเที่ยวสักวันสองวันแล้วค่อยกลับ”

ฉันถอนหายใจยาว เดินแก้ผ้าเข้าห้องน้ำไปแช่ตัวสบายๆ คลายความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

เช้าวันต่อมา ฉันเข้าไปร่ำลาบรรดาญาติตระกูลสามี โดยมีเสี่ยวฉีอาสาพาเที่ยวหมู่บ้าน ต่อด้วยกำแพงเมืองจีนและด่านเก่าที่อยู่ไม่ไกล ฉันเองก็ตกใจไม่น้อยที่หมู่บ้านแห่งนี้มีแหล่งท่องเที่ยวเยอะขนาดนี้

“คุณพรจะกลับไทยวันไหนคะ”

“วันพุธค่ะ”

ฉันเห็นเธอเปิดดูโทรศัพท์แล้วเงยหน้ามองฉัน “กลับวันเดียวกันเลยค่ะ หนูเพิ่งจองตั๋วกลับเที่ยวสิบโมง”

ฉันเองก็ตกใจไม่น้อยเพราะเป็นเที่ยวบินเดียวกัน แถมที่นั่งยังติดกันอีก แทบจะหัวเราะไม่ออก พวกเราเลยตกลงว่าจะเข้าเมืองพร้อมกัน เสี่ยวฉีบอกว่าเธอต้องกลับไปเตรียมตัวสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ เธอเรียนเอกภาษาไทยและประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

เสี่ยวฉีขับรถกลับเข้าเมืองเพื่อเอารถไปเก็บและจัดกระเป๋า เธอชวนพวกเราขึ้นไปบนคอนโดหรูชั้นบนสุด ห้องของเธอมองเห็นวิวเมืองชัดเจน สวยงามมาก แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะรู้สึกอึดอัด

“พวกคุณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ หรือจะลงไปเที่ยวข้างล่างก่อนแล้วค่อยกลับมานอนพัก ไม่ต้องไปจองโรงแรมหรอกค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับ สองแม่ลูกนั่งพักเงียบๆ เพื่อเปลี่ยนชุด ส่วนฉันก็หาที่วางกระเป๋า ไม่นานเราก็มาโผล่ที่เขตเมืองเก่ายามค่ำคืน แสงสีเสียงตระการตาดีไม่น้อย ถนนคนเดินคนแน่นขนัดอย่างกับปลากระป๋อง พวกเรามาลงเอยที่ร้านอาหารริมน้ำในเขตหมู่บ้านโบราณ เป็นร้านง่ายๆ แต่รสชาติกลับอร่อยเกินคาด

เช้าวันต่อมา พวกเรานั่งรถเมล์ไปสนามบินและหาอะไรง่ายๆ ทาน เสี่ยวฉีเลือกร้านอาหารเช้าที่มีแซนด์วิชไข่กับนมถั่วเหลือง

“นี่ใจคอจะให้ฉันกินอาหารบ้านๆ แบบนี้จริงๆ เหรอ”

“ยัยเกตุ มัวแต่พูดมากเดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก!”

“อะไรของแกฮะ”

หลังมื้อเช้าจบลง ก็ถึงเวลาเดินทางกลับ ฉันมองเครื่องบินเข้าเทียบเกต มือยังพิมพ์ข้อความหาหลานสาวที่ยังไม่ยอมอ่านไลน์ โทรไปก็ไม่รับ แม้จะเป็นห่วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลายชั่วโมงต่อมา ล้อเครื่องบินก็แตะพื้นสนามบินสุวรรณภูมิ ฉันยิ้มอ่อนๆ ความรู้สึกของการได้กลับบ้านมันวิเศษเสมอ ไม่ว่าประเทศอื่นจะดีแค่ไหน ก็เทียบสำนักเดิมของเราไม่ได้จริงๆ

“เสี่ยวฉี คุณพักที่ไหนคะ”

เธอยื่นโทรศัพท์ให้ฉันดู บอกว่าไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่ไหน แต่อาจารย์น้อยให้เบอร์ติดต่อมา ฉันมองแล้วยิ้มแห้ง... มันคือหอพักของฉันเอง!

“พร พวกเรากลับก่อนนะ” เกตุเงยหน้าจากโทรศัพท์มาบอก

“พวกเธอไม่ไปด้วยกันเหรอ”

“ต้องไปจัดการอะไรบางอย่างก่อนน่ะ”

“โอเค มีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้นะ” แม้จะพูดแบบนั้น แต่เพื่อนสาวคนนี้กลับทำเพียงยิ้มเศร้าๆ ส่งกลับมาเท่านั้น

“พวกเราไปกันเถอะ” ฉันพาเสี่ยวฉีไปขึ้นแท็กซี่หลังจากส่งเพื่อนขึ้นรถกลับบ้านไปแล้ว

“คุณรู้จักหอพักชื่อแปลกๆ นี่ด้วยเหรอคะ”

ฉันยิ้มเจื่อน “หอพักฉันเองแหละ ฮ่าๆๆ”

“บังเอิญจริงๆ เนอะ”

รถวิ่งเข้าสู่เขตชานเมือง จนออกนอกเมืองมาไกล หอพักเพียงหนึ่งเดียวในรัศมีสองกิโลเมตรจากมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ตั้งอยู่กลางทุ่งกว้าง ห่างไกลความวุ่นวาย แต่กลับเต็มไปด้วยนักศึกษาจากตระกูลดังทั่วโลก และเป็นจุดแลกเปลี่ยนนักศึกษานานาชาติ

“ตำหนักพิรุณ...”

ฉันยิ้มกว้าง ขัดกับสายตาของเสี่ยวฉีที่มองมาเหมือนเห็นพวกคลั่งนิยายกำลังภายใน แต่พอเดินเข้าไปถึงพื้นที่ส่วนกลาง...

ตุบ...

กระเป๋าหนักๆ หล่นลงพื้น เสี่ยวฉีอ้าปากค้าง มองดูอาคารสี่ประสานสไตล์โมเดิร์นที่ผสมกลิ่นอายไทยๆ ตรงกลางเป็นลานกว้างขนาดใหญ่และสวนหย่อมที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิยายไม่มีผิดเพี้ยน

เสี่ยวฉียิ้มแปลกๆ มองหน้าฉัน “นี่เรียกว่าหอพักจริงๆ ใช่ไหม...”