ภารกิจหนัก

ฉันนั่งฟังสองแม่ลูกคุยโทรศัพท์กันอยู่นานสองนานจนแทบหลับ พอเริ่มง่วงเลยต้องเลี่ยงไปยืนรดน้ำต้นไม้รอ ไม่คิดเลยว่าอากาศที่ไทยจะร้อนระอุได้ขนาดนี้

ตื๊อออออ!

เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น ฉันจึงเดินกลับเข้ามาเพื่อรับสาย เป็นเสียงน้าพรที่โทรเข้ามา

“เหมย หลานไปรับคนที่จะมาพักหน่อยนะ น้าส่งข้อมูลไปในไลน์แล้ว”

“ค่ะน้า ทั้งหมดกี่คนคะ”

“สองห้อง สี่คนจ้ะ”

ฉันพยักหน้าตอบรับเล็กน้อยแล้วเปิดดูข้อมูลในคอมพิวเตอร์ พร้อมกรอกรายละเอียดต่างๆ ลงในระบบ ฉันฝากให้พวกเสี่ยวอี้ดูแลความเรียบร้อยที่นี่ไปก่อน แล้วขับรถออกไปรับแขกด้วยท่าทีชิลๆ เหมือนฝากบ้านไว้กับเพื่อนสนิท ท่ามกลางสายตาสับสนของเหล่าคนในห้องโถงที่มองตามรถฉันออกไปราวกับเห็นเป็นเรื่องธรรมดา

ฉันใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงขับรถฝ่าการจราจรมาจนถึงสนามบินดอนเมือง ซึ่งอยู่คนละทิศคนละทางกับหอพัก มาถึงก็เที่ยงพอดีเลยต้องฝากท้องไว้ที่โรงอาหารสนามบิน ทั้งถูกและอร่อยถูกใจฉันมาก

ช่วงบ่ายเมื่อเครื่องแลนดิ้ง ฉันไปยืนรอหน้าทางออกพร้อมป้ายภาษาอังกฤษและญี่ปุ่น แขกกลุ่มนี้เป็นทีมนักเทนนิสที่มาเก็บตัวฝึกซ้อมเพื่อเตรียมลงแข่งรายการเก็บคะแนนแถวเมืองทองธานี

รออยู่พักหนึ่ง ทั้งสี่คนก็เดินตรงมาหาฉัน แต่ซ้ำร้ายยังมีเพื่อนนักกีฬาตามมาสมทบอีกสองคน รวมเป็นหกคน! คนที่พูดภาษาอังกฤษได้บอกว่าสองคนนี้ลงแข่งรายการเดียวกันแต่ยังไม่มีที่พักในไทย โชคดีที่ฉันเอารถตู้มาเลยยังมีที่ว่างพอ... แต่ความซวยยังไม่จบแค่นั้น

“มาเพิ่มอีกสี่คนจริงด้วย!” สรุปยอดรวมเป็นสิบคนพอดี ฉันเลยบอกให้แขกที่มาเพิ่มทำการจองที่พักผ่านระบบทันที พร้อมยืมโทรศัพท์โทรกลับไปที่โรงแรมเพื่อให้เสี่ยวอี้ลงทะเบียนตอบรับการจองและจัดการเรื่องชำระเงินให้เรียบร้อย

“เรียบร้อยค่ะ... ดีนะที่วันนี้เอารถตู้มา”

ฉันยิ้มแล้วเดินนำทั้งสิบคนไปที่รถตู้สีดำคันใหญ่ในลานจอดรถ ส่งผ้าเย็นให้ทุกคนเช็ดหน้าเช็ดตาคลายร้อน พร้อมเปิดแอร์เย็นฉ่ำรอไว้ เมื่อทุกคนพร้อมเราก็เริ่มออกเดินทาง

เนื่องจากเตรียมอาหารเย็นที่หอพักไม่ทัน ฉันเลยพาทั้งหมดแวะทานอาหารที่ห้างชื่อดังระหว่างทาง กว่าจะกลับมาถึงหอก็มืดค่ำแล้ว พวกผู้ว่าจ้างที่มาหาเมื่อเช้าก็กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงพวกเสี่ยวอี้เท่านั้นที่ยังรออยู่

กลุ่มนักเทนนิสจะอยู่เกือบเดือน ฉันเลยจัดให้อยู่ฝั่งอาคารโรงแรมแทน เพราะวันที่สิบนี้กลุ่มครูและนักเรียนสองร้อยคนจะเข้ามาพัก จากตอนแรกที่แจ้งว่าจะอยู่สามวันสองคืน ตอนนี้ขยายเวลาเป็นหกวันห้าคืน โดยจะมาถึงช่วงเช้ามืดของวันอาทิตย์ที่สิบ และกลับในเช้าวันศุกร์

คืนนั้นฉันอาบน้ำเสร็จก็หลับเป็นตายจนถึงเช้า ฉันใช้ให้เสี่ยวซานซึ่งเคยเป็นเชฟมาก่อนเตรียมอาหารสำหรับกลุ่มนักเทนนิส เช้าวันใหม่เริ่มต้นอย่างสดใส ฉันยังคงรักษาวินัยการดูแลสุขภาพด้วยการฝึกกังฟูและมวยไทย พอฝึกเสร็จก็ไปใช้ยิมของโรงแรมต่อ ซึ่งก็เจอกับพวกนักเทนนิสที่มาออกกำลังกายแต่เช้าเหมือนกัน

“คุณคะ สนามเทนนิสเปิดให้ใช้ได้หรือยังคะ” สาวอเมริกันตัวสูงเดินเข้ามาถาม

“ได้แน่นอนค่ะ สนามของเราได้มาตรฐานระดับโลก มีทั้งหมดสองสนามค่ะ”

“โอ้ ดีจัง! ขอดูสนามหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ ตามมาเลย”

ฉันพยักหน้าแล้วหยิบกุญแจพาเดินไปยังสนามเทนนิสซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสระว่ายน้ำ เมื่อนักกีฬาทุกคนได้เห็นสภาพสนามก็พอใจเป็นอย่างมาก

หลังดูสนามเสร็จ ฉันก็ไปว่ายน้ำเพื่อผ่อนคลายร่างกาย

“เฮลป์ มี!” ฉันรีบหันไปมองตามเสียง เห็นแขกตัวสูงคนหนึ่งจมน้ำอยู่เพราะตะคริวกินกะทันหันจนพลัดตกน้ำไป

ฉันไม่รอช้า พุ่งตัวลงน้ำไปคว้าตัวเธอขึ้นมาทันที โชคดีที่เธอไม่ได้สำลักน้ำเข้าไปมาก ฉันจึงใช้วิชาที่เรียนมาทำการรักษาเบื้องต้น ทั้งกดจุดและนวดคลายกล้ามเนื้อให้อย่างรวดเร็ว

“คุณเป็นนักกายภาพบำบัดเหรอคะ” สาวญี่ปุ่นตัวเล็กถามด้วยความทึ่ง

“ใช่ค่ะ ฉันพอมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง”

กลายเป็นว่าหลังจากนั้น ทั้งสิบคนก็ฝากเรื่องการนวดคลายกล้ามเนื้อและกายภาพให้ฉันดูแลไปโดยปริยาย

ไม่นานเสี่ยวอี้ก็เดินมาตามให้ไปทานข้าวที่ลานกลางบ้าน เนื่องจากห้องครัวใหญ่ยังไม่เสร็จ จะให้ไปอัดกันในครัวเล็กๆ ของตัวบ้านก็คงไม่ดี เลยต้องมานั่งทานกลางแจ้งแทน เมื่อได้ ‘คนงาน’ มาใช้ฟรีห้าคน ฉันก็ต้องใช้ให้คุ้ม ทั้งล้างจาน ทำความสะอาด ซักผ้า... รวมถึงเรื่องบนเตียงด้วย ซึ่งสาวผิวแทนในกลุ่มนั้นลีลาเด็ดไม่น้อยเลยทีเดียว

พอถึงเวลาซ้อม ฉันก็เตรียมน้ำและของว่างไว้ให้ข้างสนาม โดยมีเสี่ยวเอ้อร์ซึ่งเคยเป็นนักโภชนาการและวิทยาศาสตร์การกีฬาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

“พวกเธอระดับหัวกะทิขนาดนี้ ทำไมถึงมาเป็นสายลับกันล่ะ” ฉันเอ่ยถามเสี่ยวอี้

คำตอบที่ได้รับคือ... “เงินดีกว่า และงานไม่จำเจค่ะ”

ขนาดคนระดับนี้ยังเห็นเงินเป็นหลัก ‘ปลาเค็ม’ (คนขี้เกียจ/ใช้ชีวิตเรียบง่าย) อย่างฉันก็คงไม่ผิดอะไรนัก พอว่างจากงานฉันก็นั่งดูพวกเธอซ้อมเทนนิสอยู่ข้างสนาม

หลังช่วงปีใหม่ ทีมงานก่อสร้างก็กลับมาลุยงานกันต่อ เร่งมือทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้ทันกำหนดวันที่สิบ เช้าวันที่เก้า เจ้าหน้าที่จากอำเภอก็มาตรวจสอบความปลอดภัยและมาตรฐานอาคารก่อนจะออกใบรับรองให้ ฉันแทบหมดแรงเมื่อเห็นใบรับรองร้านอาหารอย่างเป็นทางการในมือ ตอนนี้เหลือเพียงร้านถ่ายเอกสารกับสำนักงานเท่านั้น กำหนดเก็บงานคือสิ้นเดือนนี้ ทีมช่างทำงานเหมือนแข่งกับเวลา สับเปลี่ยนหมุนเวียนเวรกันแทบยี่สิบสี่ชั่วโมง

พอคนเยอะขึ้น งานก็ล้นมือ ฉันเลยต้องให้พวกเสี่ยวอี้ไปทำพาสปอร์ตสำหรับทำงาน (Work Permit) เพื่อให้เข้ามาทำงานอย่างถูกกฎหมายผ่านบริษัทของน้าพร

ช่วงสายๆ รถบัสหลายคันเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถด้านนอก นักเรียนและครูกว่าสองร้อยชีวิตยืนต่อแถวรับกุญแจห้องตามรายชื่อ พร้อมรับของว่างรองท้อง ส่วนคนขับรถบัสต้องมาลงทะเบียนประวัติเพื่อรับเครื่องติดตามตัวและมาตรการเฝ้าระวัง

นอกจากทีมรักษาความปลอดภัยเดิมแล้ว ฉันยังสั่งเพิ่มทีมเข้ามาดูแลความปลอดภัยให้ทั่วถึงทุกจุด

“ดีนะที่เตรียมของไว้หมดแล้ว แล้วเรื่องวัตถุดิบทำอาหารล่ะเอาไง” น้าพรยิงคำถามใส่ฉัน

“น่าจะทันช่วงเที่ยงค่ะ เดี๋ยวเหมยจะรีบไปแม็คโคร” ฉันจดรายการอาหารแล้วให้หวานขับพาฉันและพวกเสี่ยวอี้ไปซื้อของทันที ฉันเพิ่งรู้ว่าน้าพรซื้อรถบรรทุกหกล้อเก็บไว้ด้วย พอดีที่หวานมีใบขับขี่รถใหญ่จึงไม่มีปัญหา

“ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย” ฉันบ่นพลางมองรายการในกระดาษที่ต้องเตรียมให้พอสำหรับหนึ่งวัน ส่วนของแห้งอย่างข้าวสารฉันซื้อตุนไว้ให้พอตลอดหกวันตามกำหนดการ ส่วนของสดค่อยออกไปซื้อช่วงเช้ามืดแทน

“เจ๊เหมย ดีนะที่เอารถมาสองคัน” หวานมองวัตถุดิบที่วางเรียงเป็นระเบียบอยู่ในตู้แช่เย็นของรถหกล้อ ส่วนของจุกจิกอื่นๆ ก็ใส่หลังรถกระบะที่ฉันขับ

“นั่นสิ”

“เจ๊นอนกับพวกเธอแล้วเหรอ” หวานถามขึ้นมาลอยๆ

ฉันหันไปมองหวานที่กำลังยืนกินไก่ย่าง “รู้ได้ไง”

“กลิ่นไงคะ แค่หนูเดินเข้าบ้านเจ๊ก็ได้กลิ่นพวกเธอแล้ว”

“หึงเหรอ?”

“หึง? ฮ่าๆๆ หนูจะเอาอะไรไปหึงเจ๊ล่ะคะ”

“แน่ใจนะ?”

“แน่สิคะ... แต่คืนนี้ต้องชดเชยให้หนูด้วยนะ”

ฉันยิ้มแล้วขยี้หัวหวานแรงๆ ก่อนจะแกล้งแย่งไก่ย่างจากปากมาหน้าตาเฉย หวานฟาดมือลงบนหลังฉันดังปึก

“คนเยอะแยะ ไม่อายหรือไงเจ๊!”

“งั้นคืนนี้เจ๊ให้เสี่ยวอี้ไปหาที่ห้องเป็นไง”

“ยัยโมกับยัยส้มก็อยู่ด้วย จะดีเหรอคะเจ๊”

ฉันเลยโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ “งั้นมาที่ห้องเจ๊แทนไหมล่ะ”

หวานยิ้มอายๆ “คนบ้า!”

หลังพักจนหายเหนื่อย เราก็ขับรถยาวกลับโรงแรมทันที บรรดาแม่ครัวต่างทำงานกันอย่างหนักเพื่อเตรียมอาหารสำหรับคนสองร้อยคน ส่วนนักกีฬาทั้งสิบคนฉันให้พวกเสี่ยวซานแยกไปดูแลเป็นพิเศษ เพราะอาหารนักกีฬาต้องคุมเข้มเรื่องโภชนาการ

วันแรกกิจกรรมยังไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นการพักผ่อนตามอัธยาศัย มีเพียงตอนเย็นที่นัดรวมตัวกันที่ห้องประชุม

“คุณเหมย สวัสดีค่ะ” ฉันที่กำลังนั่งพักหลังขอลงไปซ้อมมือกับกลุ่มนักเทนนิส หันไปมองตามเสียงเรียกจากด้านหลัง

“ครูแพท สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

“ครูอยากให้นักเรียนที่เป็นนักกีฬาเทนนิสของโรงเรียน ได้มีโอกาสพูดคุยกับนักเทนนิสต่างชาติในช่วงกิจกรรมวันที่สอง พอจะสะดวกไหมคะ”

“เดี๋ยวเหมยลองถามให้นะคะ” ฉันใช้เวลาช่วงที่ทุกคนพักไปพูดคุยสอบถามให้ ซึ่งทั้งสิบคนก็พยักหน้าเข้าใจและรับปากจะเข้าร่วมกิจกรรมด้วยความยินดี