แขกไม่ได้รับเชิญ

เสียงลูกบิดประตูขยับเบาๆ ฉันย่อตัวลงในมุมอับ ใช้โสตประสาทฟังจังหวะก้าวเดิน... ‘ผู้หญิง’

ทันทีที่เห็นขาโผล่พ้นขอบประตู ฉันก็ฟาดขวดแก้วหนาหนักใส่หน้าแข้งเต็มแรง ก่อนจะตามด้วยฝ่ามือกระแทกเข้าท้องน้อยจนอีกฝ่ายตัวงอล้มลงไปกองกับพื้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของฉันด้วยแววตาตื่นตะลึง

“กัดฟันไว้!” ฉันสั่งเสียงเรียบ มั่นใจว่าพวกมันฟังภาษาไทยไม่ออก ขวดแก้วในมือฟาดลงไปอีกครั้งจนเธอสลบเหมือดหัวทิ่มพื้น

ฉันลากร่างของเธอเข้ามาซ่อนไว้ แล้วค้นตัวจนเจอเอกสารประจำตัว “พวกสายลับมาทำอะไรที่นี่... อย่าโทษฉันแล้วกันนะ” ฉันกดจุดสกัดการเคลื่อนไหวของเธอไว้ แล้วยึดเอาอุปกรณ์สื่อสารมาใช้

“อาคมตรวจสอบ...” ฉันหลับตาลง สัมผัสถึงกระแสพลังของพวกมันทั้งหมด ดูเหมือนเป้าหมายจะเป็นตัวฉันเอง “สวยใช้ได้เลยนี่นา” ฉันพึมพำเมื่อสัมผัสได้ว่ามีผู้หญิงอีกห้าคน ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าคนเป็นผู้ชาย... ซึ่งฉันไม่คิดจะเก็บไว้รกโลกอยู่แล้ว

“ไงคนสวย” ฉันโผล่ไปโอบด้านหลังผู้หญิงอีกคนที่กำลังรื้อค้นห้องนอนของฉัน

เธอหันกลับมาด้วยความตกใจ ฉันปัดปืนในมือเธอออกแล้วกระชากชุดนอกของเธอออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดจุดจนเธอนอนหมดแรงอยู่บนเตียงไร้ทางสู้ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอีกสองคนเดินเข้ามาในห้อง ฉันยกนิ้วชี้ทาบริมฝีปากตัวเอง แล้วหันไปยิ้มเย็นให้หญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง

เธอพยายามส่ายหน้าขอร้อง แต่สายไปเสียแล้ว...

ฉึก! ปัง!

แค่พวกมันโผล่เข้ามา ฉันก็จัดการเก็บทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย อีกคนที่กำลังจะพุ่งผ่านประตูเข้ามาก็โดนฉันยิงจนหงายหลังลงไปกอง

“เหลืออีกสิบห้าคน... ทางแคบแบบนี้เข้าทางฉันเลย”

ฉันตัดไฟในเขตบ้านทั้งหมดทันที ในความมืด ฉันถือดาบสั้นสลับกับปืน เดสเซิร์ท อีเกิล (Desert Eagle) มุ่งหน้าไปตามโถงทางเดินของตึกนอน กลุ่มพลังงานของศัตรูรวมตัวกันกลุ่มละสามคน ส่วนกลุ่มหลักที่เป็นหัวหน้าทีมดูเหมือนจะปักหลักอยู่ที่โถงกลาง

“กลุ่มหมูรอให้เชือดชัดๆ” ฉันยิ้มอย่างชั่วร้าย ชื่อในวงการที่อาจารย์ตั้งให้คือ ‘กลิ่นโลกี’ สำหรับเหยื่อผู้หญิงถ้าไม่คอขาดบาดตายฉันมักจะไว้ชีวิต แต่สำหรับผู้ชาย... ไม่ว่าเด็กหรือคนแก่ ไม่เคยมีใครรอดเงื้อมมือฉันไปได้แม้แต่รายเดียว

ฉันเดินลงบันไดอย่างเปิดเผย เผยเรือนร่างเปลือยเปล่าท้าทายความมืด

ปังๆๆๆๆๆ!

เสียงปืนกลมือติดกระบอกเก็บเสียงกระหน่ำยิงใส่ฉันไม่ยั้ง แต่หัวกระสุนเหล่านั้นกลับไม่สามารถระคายผิวฉันได้เลย

“ไง... หนุ่มๆ” ฉันหัวเราะร่าแล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งสามคนดุจสายลมพัดผ่าน ดาบสั้นฟาดลงกลางกบาลชายคนแรกที่พยายามยกปืนขึ้นกัน แต่ปืนเหล็กกลับขาดสะบั้นเหมือนเต้าหู้ ก่อนที่ดาบจะตวัดตัดศีรษะจนกระเด็นหายไปในความมืด อีกสองคนชักมีดออกมาเข้าปะทะกับฉัน

ฟับ! ฟับ!

ฉันเร็วกว่าหลายขุม แสงเงินของคมดาบตวัดเสียบเข้ากลางลำคออย่างแม่นยำ

ปังๆๆๆๆๆ!

ศัตรูอีกสองกลุ่มรุมยิงถล่มมาทางฉันอย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง!

ฉันยิงสวนไปเพียงสองนัด ส่งชายสองคนลงไปนอนจมกองเลือดทันที

“ช่องโหว่เยอะไปนะ” ฉันพุ่งตัวต่ำประชิดตัวเป้าหมาย ใช้วิชา ‘ลิงขโมยท้อ’ บีบจุดตายจนมันตาเหลือกก่อนจะตวัดฟันคอซ้ำ จากนั้นก็ยิงเข้าที่ขาของพวกที่เหลือจนล้มลงหมดสภาพแต่ยังไม่ตาย

“ไงจ๊ะ แม่กระต่ายน้อย” ฉันยิ้มมองสาวต่างชาติผิวขาวและผิวแทนที่มองฉันด้วยสายตาเคียดแค้น ฉันไม่ได้ใส่ใจความโกรธแค้นนั้น และกดจุดพวกเธอจนหลับพับไป

เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาเรียกหัวหน้าทีมของพวกมันออกมา จะได้ไม่เสียเวลา

เมื่อเห็นหน้าคนเป็นหัวหน้า ฉันก็อดชมไม่ได้จริงๆ เธอมีนัยน์ตาสีฟ้า ผมบลอนด์ ผิวขาวผ่องราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด AI “ฉันถูกใจเธอเข้าแล้วสิ”

“ยกมือขึ้น!”

ฉันมองกลุ่มคนที่ชี้ปืนมาที่ฉันพลางหัวเราะ “เธอ... ต้องเป็นของฉัน” ฉันดีดก้อนหินเล็กๆ สองก้อนเข้าจุดตายของคนที่อยู่ข้างๆ เธอ ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวและดันร่างบางนั้นจนหลังติดเสา

ปัง! ปัง!

เธอจ่อยิงฉันในระยะเผาขน แต่ฉันเบี่ยงหลบได้ทันควัน พร้อมฟาดศอกเข้าที่ลำคอแล้วรวบตัวทุ่มลงพื้นอย่างแรง สายลับสาวคนนี้ดูท่าจะเคี้ยวยากกว่าที่คิด

เราทั้งคู่แลกหมัดกันในระยะประชิด ฉันอ้อมไปด้านหลังแล้วปลดเสื้อเกราะกับชุดนอกของเธอออกอย่างรวดเร็ว เธอตวัดตัวกลับมาฟาดหมัดใส่ ฉันก้มหลบและเธอก็สวนด้วยเข่าทันที แต่...

“ช่องว่าง!”

ฉันพุ่งตัวรวบเอวเธอแล้วกดลงกับพื้นจนเธอกระอักเลือดออกมา แต่พอเห็นใบหน้าสวยราวนางฟ้านั่น ฉันก็ใจอ่อนฟาดไม่ลง เธออาศัยจังหวะนี้ใช้ขาล็อกตัวฉันไว้พยายามจะดันออก

“ยั่วฉันเหรอ?” ฉันเลียริมฝีปากแล้วใช้แรงกดลงไปจนสะโพกเธอยกขึ้น สองแขนของเธอโดนฉันตรึงไว้กับพื้น ใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ถุ้ย!

เธอน้ำลายใส่หน้าฉัน แต่ฉันกลับไม่หลบ ถือว่าเป็นคำเชิญชวนแล้วกัน ขาที่รัดเอวฉันอยู่ก็อยู่ในตำแหน่งที่พอดีเป๊ะ ฉันรวบตัวเธอยกขึ้นดันกระแทกเข้าหากำแพง

ใบหน้าของเธอฉายแววตกใจสุดขีด “ผ่อนคลายหน่อยสิ” อีกฝ่ายคงไม่เข้าใจภาษาไทย ฉันเลยใช้สองนิ้วกระชากกางเกงเธอจนขาดสะบั้น แล้วจัดการสั่งสอนด้วย ‘นิ้วมือ’ จนดวงตาที่เคยดุร้ายเริ่มสั่นพร่า

“เลิกเป็นสายลับแล้วมาเป็น ‘สายสวาท’ ของฉันเถอะ แล้วฉันจะปล่อยคนที่เหลือไป” ฉันพูดภาษาอังกฤษ แต่เหมือนเธอจะยังมึนงง ฉันเลยสรุปสั้นๆ ว่า “Breeding (สืบพันธุ์)”

เพียงเท่านั้นเธอก็ตาโต หอบหายใจแรง กัดฟันแน่น ใบหน้าแดงซ่านอย่างเห็นได้ชัดแม้ในความมืด

“พวกเธอทั้งห้าคน... มาอยู่เป็นเพื่อนฉันช่วงปีใหม่แล้วกันนะ”

สายลมปีใหม่พัดพากลิ่นคาวเลือดให้จางหายไป ผลสรุปคือตายห้า เจ็บสิบ และโดนจับเข้าห้องอีกห้า ฉันยอมรับเลยว่าคนเป็นหัวหน้าทีมนั้นแรงดีกว่าที่คิดจริงๆ

จากท่าทีแข็งกร้าวเริ่มเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน หลังจากรักษาแผลให้พวกเธอแล้ว ฉันก็ใช้ไม้อ่อนเข้าหาทีละคนจนดูเหมือนหัวหน้าทีมจะเริ่มติดใจฉันเข้าเสียแล้ว ส่วนสิบคนที่เหลือฉันปล่อยตัวกลับไปพร้อมเงินซื้อตัวห้าสาวสายลับ และนัดพบกับผู้ว่าจ้างหลังปีใหม่ อยากรู้นักว่าประเทศไหนมันลงทุนจ้างสายลับพวกนี้มาถึงที่นี่

เช้าวันปีใหม่ ฉันถูกสาวนางฟ้าปลุกแต่เช้า กลิ่นกายของเธอหอมถูกใจฉันมาก ส่วนอีกสี่คนฉันไล่ให้ไปทำความสะอาดบ้านที่เละเทะจากเมื่อคืน สาวผิวสีอีกคนก็เด็ดไม่น้อย ฝีมือการทำอาหารยอดเยี่ยมทีเดียว เธอเป็นคนฝรั่งเศสและเคยเป็นเชฟมาก่อน ส่วนนางฟ้าของฉันเป็นลูกครึ่งยูเครน-ออสเตรีย ฉันเรียกเธอว่า ‘เสี่ยวอี้’ ที่เหลือก็ไล่นับเลขตามลำดับหนึ่งถึงห้า

“นายท่าน ผู้ว่าจ้างมาถึงแล้วค่ะ”

ฉันมองเสี่ยวอี้ในชุดออกกำลังกายรัดรูปแล้วดึงเธอเข้ามากอด สูดดมความหอมให้ชื่นใจ แม้จะมีเหงื่อออกบ้างแต่มันกลับหอมดึงดูดอย่างประหลาด

“คุณเหมย”

“คุณ... ใครคะเนี่ย?” ฉันเอียงคอสงสัย มองดูหญิงสาวในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบที่ดูภูมิฐานอย่างปิดไม่มิด ด้านข้างมีชายร่างใหญ่สองคนดูท่าทางเป็นทหารรับจ้างยืนคุมเชิงอยู่

“คุณดูแลคนของฉันอย่างดีเลยนะ”

“ขอบคุณสำหรับของขวัญปีใหม่นะคะ”

“ทำเป็นปากดีไป ถ้าชอบฉันยกให้เลยก็ได้”

ฉันหรี่ตามองเธออีกครั้ง “ทำไมถึงอยากฆ่าฉันล่ะคะ”

“คุณฆ่าสามีและพ่อของฉัน แค่นี้ก็เพียงพอที่จะฆ่าคุณแล้ว!”

“ฉันอุตส่าห์ไว้ชีวิตแม่ของเธอ และเอ่อ... แม่เลี้ยงของพ่อเธอนะ”

ปัง! เธอตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “อย่ามาแก้ตัว! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ครอบครัวฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้!”

“แบบไหนเหรอ?” ฉันเอียงคอถามอย่างยียวน ก่อนจะรับสายที่โทรเข้ามาพอดี เป็นเสียงอันคุ้นเคย “ไม่ค่ะเบบี้...” ฉันกดเปิดวิดีโอคอลโบกมือให้สองสาวต่างวัยในกล้อง

“ยูไม่มาหาไอเลยนะ พวกไอไปหายูที่สำนักก็ไม่เจอ!”

“ลูกสาวคุณอยู่กับฉันนี่ไงคะ” ฉันหันกล้องไปทางหญิงสาวตรงหน้า

พอเห็นหน้าลูกสาว สองสาวในกล้องก็รีบสั่งบอดี้การ์ดให้ออกไปทันที แล้วเริ่มคุยกับลูกสาวอย่างเป็นงานเป็นการ