ความเมตตา

เมื่อเห็นว่าสายเกินกว่าจะกลับไปเรียน ฉันจึงให้ฝ้ายเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพากันไปหาอะไรกิน ก่อนจะกลับมารับยัยตัวแสบนภาที่ ‘ขาย’ อาของตัวเองให้คนอื่น หนำซ้ำค่าตัวฉันยังเกือบหลักหมื่น (ที่ฝ้ายจ่ายเป็นการช่วยทำการบ้านให้นภาแทน)

“เจ๊คะ ทำไมเจ๊แซ่บจัง หนูยังอยากกินอีกนะเนี่ย”

“พอเลย อยากให้เจ๊ติดคุกหรือไง”

“หนูสิบเก้าแล้วค่ะ แค่เข้าเรียนช้าไปปีเดียวเอง” ฝ้ายหัวเราะร่า

เที่ยงตรง ฉันจอดรถริมฟุตบาทหน้าโรงเรียน รออยู่นานก็ไม่เห็นนภาออกมา ฉันกวาดสายตามองหาแต่ก็ไร้วัวแวว “ฝ้าย โทรหานภาให้เจ๊หน่อย”

ฝ้ายโทรหลายสายก็ไม่ติด ฉันจึงตัดสินใจให้ฝ้ายนำทางเข้าไปหาในโรงเรียน แต่ครูหน้าประตูพยายามขวางไว้ ท่ามกลางการโต้เถียง ฉันได้ยินเสียงเพลงเรียกเข้าของนภาดังมาจากกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนล้อมกันอยู่ไม่ไกล

“คุณจะไปไหน!” ครูพยายามรั้งแขนฉัน แต่สัญชาตญาณที่ผ่านเรื่องราวมามากมายบอกฉันว่ามีบางอย่างผิดปกติ เสียงร้องไห้สลับกับเสียงอ้อนวอนและเสียงกระแทกของแข็งดังลอดออกมา

“เฮ้ย! ทำอะไรกันวะ!”

ฉันตะโกนก้อง เด็กคนหนึ่งหันมามองด้วยสีหน้าฉุนเฉียว ช่องว่างเพียงนิดทำให้ฉันเห็นนภานอนสลบอยู่ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และที่สำคัญ... กลิ่นคาวเลือดสีแดงข้นลอยมาเตะจมูกชัดเจน

“ไอ้พวกเด็กเปรต...”

ฉันพุ่งเข้าไปตบเด็กคนนั้นเต็มแรงจนมันสลบคาที่ พวกที่เหลือพากันถอยกรู ฉันรีบอุ้มนภากลับไปที่รถเพื่อส่งโรงพยาบาล แต่ยังไม่ทันถึงรถ ท่อเหล็กก็ถูกฟาดเข้ามาทางด้านหลัง

“อีผู้หญิงแพศยา! มึงจะเอา ‘ของเล่น’ พวกกูไปไหน!” ไอ้คนที่ดูโตที่สุดตะโกนลั่น

ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดหมัดใส่หน้ามันจนกระเด็นไปกองหน้าประตูโรงเรียน “ฝ้าย โทรหาแม่นภาเดี๋ยวนี้!”

ฉันรีบโทรหาคนวงในของฉัน “ดึงข้อมูลกล้องวงจรปิดแถวนี้มาให้หมด อย่าให้ใครลบทำลายหลักฐานได้เด็ดขาด!”

ฉันกับฝ้ายช่วยกันพานภาและเพื่อนอีกสองคนที่สลบไสลชีพจรแผ่วเบาขึ้นรถ ท่ามกลางเสียงโวยวายของครูที่วิ่งออกมาขวาง

“คุณไม่มีสิทธิ์พานักเรียนไปนะ!”

“ถ้าหลานฉันเป็นอะไรไป... โรงเรียนพวกคุณเตรียมรับผิดชอบไว้ได้เลย!” ฉันถลึงตาใส่ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุด

ผลตรวจออกมาน่าตกใจ เด็กทั้งสามเสียเลือดมากและอยู่ในอาการช็อก ตามตัวมีรอยช้ำและร่องรอยการถูกล่วงละเมิดอย่างรุนแรง

“อาเหมย! นภาเป็นยังไงบ้าง!” น้าพรวิ่งกระหืดกระหอบมาหา

“หลานอยู่ในมือหมอแล้วค่ะน้า”

จังหวะนั้นเอง คณะครู ผู้ปกครอง และตำรวจหลายนายก็ตรงปรี่มาหาฉันด้วยท่าทีคุกคาม “คุณครับ เราต้องเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพัก”

“คุณตำรวจคะ ถ้าไม่มีหมายจับหรือเหตุที่ชัดเจน คุณจับฉันไม่ได้ค่ะ”

“เราได้รับแจ้งว่าคุณทำร้ายนักเรียนชายห้าคนจนสลบ และลักพาตัวนักเรียนหญิง!”

ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “พวกคุณแน่ใจนะว่าไม่ได้แจ้งความเท็จ?” ฉันเปิดคลิปหลักฐานจากกล้องวงจรปิดที่เพิ่งได้รับมาให้ทุกคนดู “ฉันแชร์คลิปนี้ลงเน็ตไปเรียบร้อยแล้วด้วย รอยิ้มรับผลกรรมได้เลยค่ะ”

ตำรวจหันไปมองกลุ่มครูและผู้ปกครองที่หน้าซีดเผือก ผอ.โรงเรียนเดินออกมาทำหน้าตาย “เรื่องเด็กๆ ก็ให้จบตรงนี้เถอะครับ โรงเรียนจะจัดการเอง”

“ถ้าเกิดกับลูกหลานคุณ คุณจะพูดแบบนี้ไหม!” ฉันตวาดกลับ “เด็กพวกนั้นเป็นคนของพวกคุณใช่ไหม? ได้... อย่าคิดว่าพวกเราจะยอมโดนรังแกง่ายๆ นะ”

ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์ของตำรวจ ครู และผู้ปกครองกลุ่มนั้นก็ดังขึ้นไม่หยุด ทุกคนหน้าซีดเผือกลงเรื่อยๆ ต่างกับฉันที่ยิ้มกว้างออกมา... เพราะความจริงและความแค้นกำลังจะทำงานของมันแล้ว

ฉันมองหน้าตาแก่ผู้อำนวยการโรงเรียนที่สีหน้าเปลี่ยนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดงดูน่าขบขัน พวกตาแก่นี่คงคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กอย่างฉันจะรังแกกันได้ง่ายๆ ถ้าพวกมันอยากให้ฉันจัดหนักมากกว่านี้ล่ะก็ ฉันก็จัดให้ได้... เอาแบบที่ต้องไปนั่งขอทานเลี้ยงชีพเลยก็ยังไหว

“มีอะไรอีกไหมคะ” ฉันยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็น ‘มิตร’... มิตรที่ย่อมาจากมิจฉาชีพน่ะนะ

“คุณผู้หญิงครับ คือว่า...”

“ท่านผู้อำนวยการคะ ฉันชอบท่าทางยโสโอหังของคุณเมื่อกี้มากกว่านะ” ฉันพูดยิ้มๆ ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้ง

“คุณครับ เอางี้ดีไหมครับ โรงเรียนจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด และจะลงโทษ ภาคทัณฑ์ นักเรียนที่ทำผิดกลุ่มนั้นให้หนักที่สุด ดีไหมครับ?” ผู้อำนวยการยิ้มประจบพลางถูมือไปมาเหมือนพวกตัวโกงในหนังสั้นที่ฉันเคยเห็นบ่อยๆ

“อบรมกันให้ดีก็พอค่ะ อย่าไปตัดอนาคตเด็กมันเลย คนผิดกลับตัวได้ย่อมดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเสียอีก” ฉันยิ้มอย่างมีความสุข นานๆ ทีจะได้พูดบทหล่อๆ แบบตัวเอกในหนังบ้าง คิดแล้วก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

“ขอบคุณมากเลยครับ! ขอบคุณจริงๆ!” พวกผู้ปกครองต่างพากันก้มหัวขอบคุณพัลวัน แม้แต่ตำรวจก็เข้ามาขอโทษขอโพยก่อนจะพากันแยกย้ายจากไปราวกับกลัวฉันจะเปลี่ยนใจ

“เหมย... เธอยังมีอะไรปิดบังน้าอีกไหม” น้าพรถามเสียงเข้ม สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“ไม่นี่คะ หนูออกจะเดินสวยๆ อยู่แบบนี้ทุกวัน... โอ๊ย!”

ฉันลงไปกองกับพื้นด้วยความงุนงง พอมองกลับไปด้านหลังก็เห็นน้าพรยืนจังกา ขาที่ง้างขึ้นเมื่อครู่ทิ้ง รอยส้นสูง ประทับไว้ที่หลังฉันเต็มๆ

“มัวแต่เล่นอยู่นั่นแหละ!”

...

ในที่สุดเรื่องก็จบลงตรงที่นภาไม่ต้องไปโรงเรียนอีก ทางโรงเรียนยืนยันว่าจะจัดการทุกอย่างให้ ทั้งการบ้านและข้อสอบจะถูกส่งมาให้ที่บ้านโดยเฉพาะ หรือจะมีครูมาสอนให้ถึงที่หอพัก นภาไม่ต้องเหยียบเท้าเข้าไปที่โรงเรียนนั่นอีกเลย

ฉันแทบกลั้นหัวเราะไม่ออก ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะกลัวจนเล่นใหญ่ขนาดนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยนภาก็ไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับสภาพแวดล้อมเดิมๆ ให้เสียสุขภาพจิตไปมากกว่านี้